Psyche

Ik heb heel veel dingen meegemaakt en ben eigenlijk een beetje kwijt wie ik ben.Door dat ik een minderwaardigheids comlex gedraag ik mij als iemand van 18 ipv 28.Ik val ook niet op oudere jongens van mijn leeftijd maar op jongens van ongeveer 20 jaar.herkent iemand zoiets en kan ik hier ooit vanaf komen.Ik wil mij graag voor doen hoe ik ben.Maar ik ben niet meer wie ik ben.

Mijn vriendin drinkt naar mijn maatstaven erg vaak en veel.
Ze mag nu 14 glazen per week drinken (omdat ze mee gaat doen aan een onderzoek) en ze klaagde hier steen en been over. ‘14 glazen per week? Ik drink er gemiddeld veertien per dag’.

Nu is het zo dat ze bijna vier maanden in het buitenland heeft gewerkt als barmeisje. De 14 glazen per dag zijn helaas dus letterlijk.

Als ze drinkt gaat het vaak mis. Zoenen, soms zelfs sex met een ander, oud verdriet wat naar boven komt (jeugdtrauma) of erg geprikkeld reageren. Volgende dag is ze doodziek. Overgeven doet ze niet vaak, wellicht omdat ze er aan gewend is. Ik ken niemand in mijn omgeving die zo ontzettend veel en vaak drinkt als zij doet. En geloof me, ook ik en mijn vrienden houden van een borrel.

Toen ik haar er een tijd terug geleden voorzichtig over aansprak, werd ik belachelijk gemaakt. Ze had nog nooit gehad dat iemand er zo over begon.

Vandaag sprak ik echter met een van haar beste vriendinnen (wat ook een goede vriendin van mij is geworden) en die zegt dat ze waarschijnlijk geen alcoholist is, maar wel een behoorlijk doseringsprobleem heeft. Ze is geen alcoholiste omdat ze niet elke dag aan de drank zit.

Voordat ze naar het buitenland ging, dronk ze zichzelf minstens twee keer per week zo dronken. Vaak genoeg staat ze ook dronken achter de bar, maar dat schijnt -volgens vrienden- normaal te zijn.

N.a.v. de punten die ik opnoem; wat denken jullie en hoe kan ik hier het beste over in gesprek gaan?

Het valt me op dat mensen die iets hebben meegemaakt als kind (of later) hierdoor vaak getekend zijn voor het leven. Maar dat "getekend" zijn is, zelfs bij min of meer dezelfde ervaring (bv. mishandeling, verwaarlozing...) toch niet altijd hetzelfde.
Sommige mensen worden doetjes, slachtoffers die zich door het leven slepen. Anderen ontwikkelen een (soms overdreven) vechtlust. Weer anderen krijgen hierdoor de kracht "naar binnen" te gaan en worden zo vaak goede genezers of raadgevers van mensen met dezelfde ervaringen... Enz.
Of bv. Roald Dahl, die zijn verschrikkelijke jeugd verwerkte in zijn boeken en mede hierdoor fantastische verhalen schreef.
Wat maakt dat dit verschilt? Ik verklaarde het vaak obv de leeftijd waarop dingen gebeurd zijn, maar merk meer en meer dat dit ook niet altijd klopt.

Toegevoegd na 11 uur:
mijn interesseren vooral ook de factoren buiten erfelijkheid.

Hallo,

Gister zijn ik en mijn vriendin uit elkaar gegaan omdat ze mijn stemmingswisseling niet meer aankon.

Als ik opeens in de avond een smsje krijgt van haar, kon ik ineens omslaan, en dan heel kort dingen terug sturen. ik was boos om helemaal niks. En zo kregen we vaak erge ruzie zonder enige reden.

Ik kan heel gezellig zijn op het ene moment. Maar ineens heel kort doen.

Ik had dit niet op het begin van mijn relatie, het gebeurt alleen bij de mensen die ik vertrouw.

Hoe kan ik ervan afkomen (minderen)? Want het maakt mijn leven er niet makkelijker op.

Toegevoegd na 12 minuten:
Ik maak ook al heel lang gebruik van concerta, ivm ADD

Ik heb zelf al vaak moeite uit te leggen wat ik denk en het zo over te brengen dat de ander het vanuit mijn standpunt kan begrijpen. Mijn vriend echter heeft veel meer moeite uit te kunnen leggen wat hij bedoeld en denkt en door die onmacht komt er al snel boosheid bij kijken. Ik zoek hier meer informatie over maar kan het niet vinden helaas. Alles van ervaring tot theoretische kennis hierover is welkom!