Psyche

Ik heb mijn hele leven al last gehad van sociale fobie. Daardoor is mijn middelbare en lagere schooltijd helemaal verpest. Dit komt omdat ik altijd de stille was en werd daarom ook meestal uitgesloten. Ik heb altijd gezegd later ga ik het beter doen. Nu ga ik diergeneeskunde studeren. Dierenarts worden is mijn grote droom. Maar als ik plaatjes zie van een nief met die vele studenten bonst mijn hart in mijn keel en kruip ik liever in een hoekje. Ik heb al verschillende therapieën gedaan en neem nu ook medicatie. Sertraline omdat ik ook dysthymie ofzo heb. Ik ben nu wel een blij persoon maar mijn angst is niet verbeterd. Ik kan geen dosis hoger nemen want ik zit al aan de hoogste. Ik weet het echt niet meer niks helpt. Ik heb ook nog nooit een vriend gehad of een eerste kus... Ik durf geen vakantiewerk doen laat staan autorijden. Durf niet alleen in de winkel binnengaan. Ik weet het niet meer hoe komt ik hier vanaf als niks helpt. Ik wil zo graaf dierenarts worden maar mijn fobie houdt mij tegen.

Vroeger had ik al regelmatig last van nachtmerries. Al een drietal jaar ging ik nooit nuchter slapen, elke avond rookte ik cannabis. Sinds ik daar een tijdje mee ben gestopt, lijken de nachtmerries erger te worden. Heeft dat verband met elkaar? De nachtmerries zijn gruwelijker dan ooit, allesbehalve iets dat ik in het dagelijks leven zou kunnen bedenken. Ik word zwetend en bevend wakker, en het duurt een paar uur voor ik me terug oké voel. Is dit normaal? Ik ben deze week pas gestopt met cannabis roken.

er bestaan meerdere varianten : gewoon dichtklappen en enkel het hoogstnodige zeggen (daarbij kunnen sommigen ook "mokken") of variatie dichtklappen en giftige opmerkingen maken. De reden kan zijn gewoon echt dichtklappen omdat men het niet gezegd krijgt, mensen bij wie alles "naar binnen" slaat.
Maar er zijn ook andere redenen, bv. de ander laten voelen dat hij/zij ongelijk heeft, je gekwetst heeft, je wil willen doordrijven, macht over de andere uitoefenen etc. Dichtklappers hebben m.i. vaak een tunnelvisie, ze zien enkel hun kant van de zaak echter zonder zelfinzicht.
In geen van de gevallen helpt praten, of vragen "wat scheelt er?". Noch, zoals ik als kind deed bij mijn moeder, je uitsloven om het goed te maken.
En ik heb ze in alle lage van mijn kennissenkring (vrienden, collega's....). Ook bij de familie van mn vriend is dit de manier om naar elkaar toe te reageren bij conflict (sommigen praten al jaren niet meer met elkaar voor een peulschil.
Er is waarschijnlijk geen enkele gouden tip die altijd werkt, maar ik weet gewoon nooit hoe ik me dan moet gedragen naast zo iemand.
Waarschijnlijk door de herinnering die het oproept van mn moeder bewaak ik dat ik me niet ga uitsloven, maar gemakkelijk voel ik me er alleszins niet bij. Soms gaat het om te negeren, maar dat is soms ook gewoon niet mogelijk. Bv. bij een collega waarmee ik op één klein kantoortje zit, die is de versie eerst razend haar ding roepen, dan zwijgen en "giftige opmerkingen" als je iets vraagt.

ik ben 16 jaar en ik zit al aantal jaren met de vraag of ik ADD heb of dat ik me gewoon aanstel. Ik ben eigenlijk altijd wel een dromer geweest, zelfs toen ik nog een kleutertje was, en plannen/organiseren heb ik ook nooit goed gekund. Sinds ik op de middelbare school zit ben ik erachter gekomen dat ik bijna alle kenmerken van ADD in mezelf herken. Eigenlijk alles van deze lijst: http://www.levente.nl/kenmerkenADD.htm

Maar de concentratieproblemen heb ik niet gehad toen ik op de basisschool zat, althans, dat denk ik. Ik kan me er niks van herinneren, alleen dat ik altijd een enorme gedachtegang had, ook tijdens het werken, waardoor ik afgeleid werd door mijn eigen gedachten (dus niet door dingen van buitenaf) waardoor ik langzamer klaar was dan anderen, ondanks het feit dat ik in een klas vol vmbo'ers zat en ikzelf vwo doe. De leraren zagen mij wel altijd als een hardwerkend kind, maar dat komt omdat ze niet wisten wat er zich in mijn hoofd allemaal afspeelde.

Nou heeft de psycholoog mij een aantal testjes laten doen, maar ik ben weerdoorverwezen naar een psychiater om het nog 1x te laten testen omdat ze het niet wist.

Mijn moeder neemt me niet serieus omdat ze het niet wilt accepteren, maar hierdoor begin ik zelf ook te twijfelen of het niet gewoon de puberteit is. De mensen om mij heen twijfelen.
Ik wil niet dat die psychiater denkt dat ik een meelopende puber ben die zich aanstelt, want ik voel me echt anders dan 'normale pubertjes'

Een vriendin van me had ruzie met haar vriend. Ze heeft toen uit boosheid haar arm gekrabd. Waarom heeft ze dit gedaan? Ze zegt dat het zelfs geen pijn deed. Ik maak me zorgen!!