Psyche

Sinds een week of twee word ik steeds vaker heel verward wakker, dan ben ik wel wakker maar dan is mijn droom nog half bezig, soms word ik dan erg verdrietig of heel bang. Gelukkig houd dat gevoel meestal na een paar minuten wel op maar vroeger wist ik nooit wat ik droomde en nu wel ineens. Gisteren had ik een droom die mij erg verward heeft. Ik was alleen thuis en had een jurk aan. Opeens kwam mijn moeder mijn droom binnen met de boodschap dat we uit eten gingen met vrienden en ik mee moest, daar schrok ik enigzins van omdat ik er nou niet echt op gekleed was. toen ik zei oke ik ga me omkleden werd er gezegd dat daar geen tijd voor was en ze blij was me eindelijk in een jurk te zien of iets dergelijks. Een soort coming out. Later in het restaurant maakte niemand er een probleem van dat ik een jurk aan had. Toen ik wakker was duurde het lang voordat ik me realiseerde dat ik geen coming out gehad had en was bijna aan het ontbijt verschenen in een jurk. Dat soort dromen heb ik vaker de laatste tijd met 's ochtends standaard het onvermogen om verbeelding en werkelijkheid uit elkaar te houden. Ergens ben ik hier wel bang van.
zouden deze dromen een diep verlangen weerspiegelen ofzo?

Ik moet erbij zeggen dat ik al erg lang met mijzelf in gevecht ben over of ik mij wel thuis voel in mijn lichaam, en de laatste tijd begint mijn vrouwelijke ik erg te overheersen en ik heb voor mijzelf ook toegegeven dat dat een stuk van mij is en niet weggedrukt kan worden.

We vinden bepaalde woordcombinaties en woordgrappen "grappig" en moeten daar vaak om lachen. Hoe komt dit? Wat in je lijf bepaald wat grappig is en wat niet?

Ik bedoel dus echt de periode van de lente,ik weet dat veel buiten zijn en sporten goed is,
maar ik stel de vraag om dat er juist in de lente veel dag licht is.Hoe en wanneer kan ik deze lamp het beste gebruiken?

Een discussie is in wezen twee meningen naast elkaar leggen. en dan argumenteren wat voor de eigen mening pleit, met healit oog de andere te overtuigen (of op zijn minst begrip te vragen voor de eigen mening). Vaak eindigt dit in ruzie.
Het frappeert me dat is soms in een discussie terecht kom terwijl ik dat helemaal niet gepland had. Meer zelfs : dat ik niet zomaar kan stoppen met discussiëren...
Of wat er ook gebeurt : ik wil de discussie stoppen maar de ànder blijft verder doen en ik doe voor ik het weet terug mee (al heb ik eerst gezegd : laten we erover zwijgen, we hebben beiden een andere mening).
Ik ben helemaal geen mens die gelijk wil halen ik wil gewoon begrepen worden.Maar waarom? Wat maakt het eigenlijk uit of iemand anders je begrijpt of niet?
Bij anderen zie ik wél de behoefte gelijk te halen. Of zelf de behoefte om de ander mee te trekken in een eigen negatieve stemming (dus blijven argumenteren tot de ander op de duur opgeeft en zegt : okee, je hebt gelijk. en dan nog niet stoppen ("jaja, dat zeg je wel, maar je meent het niet" enz....
Wat zit er achter die behoefte om te discussiëren? Wat maakt dat we ons soms zo ongemakkelijk voelen als de andere ons niet begrijpt of niet met ons eens is?

Toegevoegd na 7 uur:
healit= het

Ik ben erg depresief en ook slecht aan het worden heb problemen met mijn moeder mijn ouders zijn gescheiden.
mijn vader woont in een ander land, aan de andere kant van de wereld.
en mijn probleem is ik denk dat ik later slecht de toekomst in ga.
mijn twee neven in het buitenland zijn ook buitenlanders zitten in de gevangenis omdat ze gangsters waren en veel mensen hadden vermoord mijn opa ook een buitenlander werdt op straat gegooid door zijn ouders op zijn achtste en heb daarna ook slechte dingen gedaan.
en zo heb iedereen in onze familie wel iets slechts gedaan het zijn ook katholieke extremisten "hebben een hekel aan homos" alleen ik wil zelf niet zo worden! Ik wil een goed leven leiden maar hoe.

Toegevoegd na 39 seconden:
In mijn familie heb iedereen bijna ook een woede probleem.

Toegevoegd na 1 minuut:
Ik ben al naar een pshyooloog geweest helpt echt niet. Mocht zelfs iets langer en het werkte niet.