Psyche

Ik heb erge vliegangst en een paar dagen van te voren als ik moet vliegen dan heb ik vaak als ik bijvoorbeeld:

-GTA San Andreas speel en ik crash daar een vliegtuig, dan denk ik: "dit gaat mij ook gebeuren"
-Een glas opdrink en er blijf een druppel in zitten. "Als ik deze laatste druppel niet opdrink gebeurt er iets."
-"Als de auto die ik nu zie naar rechts gaat gebeurt er iets, gaat hij naar links ben ik veilig."

Ik weet het, het is erg debiel, maar ik heb er echt last van.
Is dit een ziekte? hoe heet dit? Hebben jullie er ook last van?

Ik hoop echt dat jullie mij hiermee kunen helpen.

SH

Toegevoegd na 22 minuten:
Heet dit niet dwangneurose o.i.d

Ik denk dan bijvoorbeeld aan het spreiden van de dagelijkse belasting voor mensen met artrose. Het probleem is duidelijk: er is pijn. Pijn waar geen wondermiddel voor bestaat. De enige manier om pijn te verlichten, behalve het onderdrukken met pijnstillers, is gedragsverandering. Wat kunnen redenen zijn voor mensen om er niet aan te willen beginnen?
Geloven ze niet dat minder pijn mogelijk is? Of zijn ze niet bereid ingesleten tradities op te geven? En waarom dan niet?

Een ander voorbeeld: iemand is ongelukkig omdat deze voortdurend zelfmedelijden heeft. Als blijkt dat het doorbreken van dat patroon van denken alleen kan door middel van gedragsverandering, waarom beginnen sommige mensen er dan nog steeds niet aan?
Geloven ze niet dat ze gelukkiger kunnen zijn zonder zelfmedelijden?

Als ik een boek lees van tess Gerritsen de chirurg dan leef ik er zo in dat ik helemaal down ben als het boek uit is. Ik fantaseer dan ook heel veel dat ik het bijvoorbeeld zelf heb meegemaakt. Dit heb ik ook bij tv series en andere boeken. Is dit wel normaal dat ik er helemaal down van wordt als iets eindigt?