Psyche

Ik heb gemerkt dat ik veel aan zelfkwelling doe. Dit doe ik door iemand waar ik heel veel van hou voor de stellen dat zij meer houdt van iemand anders (dit is heel grofweg gezegd, het gaat wel verder).

Ik vind mezelf eerlijk gezegd echt een ongelooflijke eikel dat ik dit doe, want ik wordt hierdoor ook chagrijnig tegen haar.

Nu is mijn vraag dus, wat is hier over bekend? Ik kan er heel weinig informatie op internet over vindne. En wat kan ik eraan doen?

Ik ben nooit depressief geweest alleen manisch. Maar door de antipsychoticum (seroquel), vooral bij bv 300 mg voel ik me soms nogal vlak. Kan dit veroorzaken dat je minder snel verliefd wordt?

Ik ben twee jaar terug gediagnosticeerd en heb slechts manische episodes gehad, nooit depressieve. Alhoewel ik door de medicijnen die ik nu moet slikken (150-300 mg seroquel) wel het gevoel, bij een hoge dosis, zoals bij 300 mg of nog meer, dat mijn stemming wordt afgevlakt.
Van mij zelf ben ik een vrolijk en gezellige persoonlijkheid, (denk zelf ook dat dat iets te maken heeft met het soms (hypo)manisch worden). Toch had ik laatst, vorige vakantie, weer een manische episode. Met mijn psychiater heb ik toen gesproken en die heeft mijn 100 mg (die ik toen slikte, bleek uit bloedonderzoek dat 150 mijn buffer was, recente 50 mg verlaging, waarschijnlijk ook de oorzaak van mijn episode), verhoogd naar 450.
Ik werd hier heel suf van (word ik normaal niet van seroquel) en voelde me voor het eerst een soort van depressief. Ik was erg moe en suf en sliep het liefst heel lang uit. Had opzich graag afgesproken met vriendinnen etc. maar kon het fysiek gewoon niet aan. (Is dit een soort van depressie?). Daarna (na telefonisch contact met mijn psychiater, die me aanraadde om het naar 300 mg te verlagen) voelde ik me alweer wat fitter maar nog steeds niet helemaal, heb daarom nogmaals mijn psychiater gebeld en smeekte bijna om een nog lagere dosis omdat ik gewoon niet goed kon functioneren (school, hw etc.).
Inmiddels ben neig ik weer een beetje naar hypomanisch, niet qua stemming maar qua functioneren.

Hoe dan ook, zou het kunnen dat ik nooit een depressieve episode zal krijgen?

Ze praat niet veel en trekt zich terug in haar kamer nadat ze terugkomt van school. Verder heeft ze weinig interesse in haar vroegere activiteiten.
Ze doet ook nogal rebels tegen mij, als ik haar vraag om iets te doen, komt er een bijdehandse opmerking en soms weigert ze zelfs.
Ik snap helemaal niet wat er aan de hand is. Ze praat ook niet al probeer ik dat wel.
Haar moeder woont sinds 5 jaar apart, die kan het weinig schelen.

Is zij begonnen aan de drugs of zo? Heeft ze een leuk jongen gevonden met wie ze stiekem omgaat?

Please help. Dochter is 14 1/2.

mijn vriendin is namenlijk verkracht en nu willen we graag ergens anders aan denken hoe moet dat en kan dat wel is het mogelijk om zo snel mogelijk het uit ons hoofd te zetten