Psyche

Ik ben nu echt een zombie, kan me niet concentreren, heb slaapproblemen, voel me depressief etc.

De studie valt me zwaar. Ik voel me een nietsnut en als ik dit niet haal, krijg ik echt gezeik met iedereen.

Het liefst wil ik een jaar pauze (dus alleen werken), maar dat kan gewoon niet met zo'n omgeving.

Ik word gek van de druk.. Dus zit er niets anders dan maar door te gaan. Maar hoe?

Ik hoef niet op begrip te rekenen van iemand als ik de keuze maak om een pauze in te lassen, totdat ik dit verlies een plekje heb kunnen geven en weer het gevoel heb iets te kunnen. Dat zit er gewoon niet in.

Ze snappen niet dat het rouwen zo lang zal duren. Ik weet zeker dat dit niet over een paar weken over is ofzo?

Iemand tips?

Toegevoegd na 8 uur:
Het maakt me kwaad dat mensen alleen al het woord 'zelfmedelijden' in hun mond nemen. Dat ik mij zo voel is geen bewuste keuze. Het liefst ga ik door en zet ik mijn verstand op nul. Ik kies niet voor de depressieve gevoelens, de concentratieproblemen en slapeloosheid, dat overkomt me.

Ben veel bezig met zelfonderzoek. Confrontatie met mezelf. Dan kom je ook zaken tegen die je niet zo prettig vindt, maar die wel een onderdeel zijn van je karakter. Wat doe je ermee, behalve accepteren dat ze er zijn? Integreren? Loslaten? En hoe doe je dat dan?

Beste mensen,

Ik ben jong (20) en heb sinds een aantal dagen, misschien 2 weken nu een verandering.

Aller eerst sport ik regelmatig, ook loop ik veel en zit ik op school.Daarnaast werk ik regelmatig in de keuken van een horeca en is dit zwaar voor me.

Sindskort is het zo; ik heb overdag voldoende energie, maar s'avonds na 9 uur word ik erg moe en slaperig. Als ik dan het kussen raak val ik in slaap, normaal slaap ik rond 10 uur half 11 de laatste dagen. Hiervoor had ik dit nooit die vermoeidheid, echter ben ik ook wel redelijk bezorgt de laatste weken over dingen waar ik eerst niet mee bezig was.

Mijn vraag aan jullie, is dit normaal dat een jongeman zoals mij zo vroeg vermoeid raakt?

Gaan ze nadenken over het leven dat ze hebben gehad?

Toegevoegd na 1 minuut:
Dit gaat over een dierbare die nooit vertelde dat degene slecht nieuws heeft gekregen.

Toegevoegd na 12 minuten:
Degene is al overleden, maar ik blijf met vragen zitten.

Waarom eerst 6 jaar lang geneeskunde volgen om zich vervolgens te kunnen specialiseren in de psychiaterie? Is de rest van het lichaam zo erg verbonden aan wat er in de hersenen gebeurd? En een psychiater moet 6 jaar geneeskunde doen en vervolgens 4,5 specialiseren, een psycholoog studeert 4 jaar? En studeert een psychiater 6,5 jaar extra om alleen ook medicijnen te kunnen voorschrijven? Wat zijn de (vele) andere verschillen?