Psyche

Via de sport van mijn dochter kwam ik een kindje tegen die verschrikkelijk mismaakt is (sorry ik weet geen goed ander woord daarvoor...). Ik was en ben totaal van de kaart. Zoveel leed in 1 kind, het raakt me in het diepst van mijn ziel. Toen het kindje daar binnen kwam verstomde ook alles en iedereen. Mijn dochtertje liep meteen nieuwsgierig naar het kindje toe. Ik wist me echt geen raad en siste dat ze dat niet moest doen en zei dat iedereen anders was en dat het niks zegt over hoe zo'n lief meisje het wel zou zijn. Maar ik vind het een slap antwoord. Min oudste dochter wil nu nooit meer mee naar die sportclub omdat ze zo is geschrokken. Ikzelf ben ook echt heel erg geschrokken en moet er steeds om huilen.Zelfs mijn nieuwe baby-wens is weg. Dat is toch niet normaal? Ik leef zo mee met haar en haar moeder die er ook bij was. Ik zag zo'n lege en ontwijkende blik...
Iedereen is anders en iedereen is een mooie parel van binnen. Maar ik ben nu gewoon zo van de kaart en weet dat ik het kindje regelmatig zal zien. Zal het wennen? Zal ik de moeder aanspreken gaan? En waarom dan eigenlijk? Wat zeg je? Ik weet dat je gewoon 'moet' doen maar dit raakt me zo, dat ik me gedraag als een paniekerige onbenul...wie heeft tips?

Toegevoegd na 9 uur:
Heb zelf oók ervaring met (meerv)gehandicapten.En nee, ik schrik niet snel en ben heel wat gewend. Dit was echter een kind die geen gezicht meer had. En ja, daar schrik ik erg van, net als mijn kids van 5-7. Ik ben een mens! Met fouten. Maar spiritueel in de groei!

Heeft iemand een idee wat auti communicatie is?
Ik kwam het woord tegen toen ik iets meer wilde opzoeken over de belevingswereld van mensen op het autismespectrum gediagnosticeerd of (nog) niet. Hoe zou je goed met deze mensen kunnen praten. Deze vraag omdat het lijkt alsof zij communicatie afweren.

Hallo

Morgen heb ik dus twee gesprekken over het zelfde onderwerp, mijn thuissituatie, waar ik al eerder over heb geschreven.
Maar morgen is het dus zo ver, ik ga praten met verschillende mensen.

Eerst heb ik een gesprek met mijn ex mentor, het gaat namelijk niet zo goed met mij.
Ongeveer 3 kwartier tot een uur.

Dan heb ik morgen ook nog een gesprek met mijn echte mentor en nog een docente die met me mee gaat voor vertrouwen.
Dit duur ongeveer 2 uren.
In dit gesprek moet ik dus vertellen wat er allemaal rond mij speelt en heeft gespeelt.
Echt een lang verhaal en we zijn dan nog niet eens klaar in twee uren.
Daarom gaan we volgende week weer door.

Deze twee gesprekken zijn allebei verschillend en ik ben echt super zenuwachtig.
Ik praat niet graag over mij en mijn problemen en morgen heb ik daar twee zware van.
Ik weet echt hoe ik ze allebei moet overleven?
Zo zwaar zijn ze, het nadeel is dat ik het alleen weet samen met mijn docenten.
Dat maakt mijn zenuwen alleen maar erger.

Heeft iemand tips voor mij en mijn zenuwen?
Zodat ik deze zware gesprekken door kom?
En er niet aan hoef te denken?

Hartstikke bedankt!

Groet Jikster :)

Ik weet het nog van vorige keren, dat ik daarna (volgende) dag juist moest proberen te bewegen daar was ik zelf achter gekomen, dan gaat en het moeie duffe gevoel weg en met zo`n tegenpilletje maar dat pilletje heb ik al genomen, en me lichaam voelt nog steeds raar, spieren en moeheid maar vooral me spieren. Weet iemand wat je er buiten zo`n pilletje tegen kan doen?

None