Psyche

Bij mij op school heeft pas iemand tijdens een woedeaanval door een ruit met gewapend glas geslagen. En al zijn spieren, zenuwen, bloedvaten en zelfs zijn bot waren doormidden. Zijn arm hing alleen nog aan een klein stukje huid. En het bloed spoot eruit. De arm is trouwens dicht genaaid, maar hij kan hem niet meer gebruiken. Dit beeld spookt de hele tijd door mijn hoofd heen en ik ben overal niet helemaal goed bij. Dit was trouwens dinsdag (06/09) gebeurd, dus is pas, gister, gebeurd.

Ik kan bijvoorbeeld zomaar ineens denken als ik langs n vrouw loop van heb ik met haar gezoend?nee heb ik niet maar heb geen bewijs en dan blijfd t door mijn kop gaan.

Ik zit de laatste tijd in een best wel ja kut situatie. Thuis gaat niet alles goed, zit op nieuwe school etc. Maar al die stress, woede, en verdriet die krop ik op en komt er soms uit als een enorme uitbarsting, ik woon bij mijn moeder, dus ik wordt soms heel chagrijnig, en ik weet dat mijn moeder er niets aan kan doen, maar ik ben op dat moment echt zo boos, en als ik bijvoorbeeld gewoon iets aan het doen ben, en het mislukt, dan heb ik echt zin om dat gene gewoon kapot te slaan. En dan sla ik zohard dat mijn hand gewoon helemaal pijn doet. Ik kan de laatste tijd ook niet goed over mijn gevoelens en problemen praten omdat ik dan echt uitbarst, niet in woede, maar dan moet ik huilen enzo, en dat wil ik niet. Ik heb me altijd groot gehouden, maar weet dat ik het niet langer zo moet doen, heb twee jaar geleden ook beetje lichamelijke klachten gekregen door stress enzo, hartkloppingen en gewoon niet lekker in mijn vel. Wat kan ik doen om met woede, verdriet enzo om te gaan? En nu heb ik ook dat als mijn vader nog een ja pijnlijke opmerking zegt, krijg ik niet alleen een verdrietig gevoel van binnen, maar ook helemaal pijn door mijn hele lichaam...ik weet niet wat dit is.

Een psycholoog heeft bij mij ADHD vast gestelt en mijn ouders zijn het er mee eens maar ik weet zelf dat ik een adhd heb. Mijn vrienden zeggen ook dat ik het niet heb ik ben altijd heel rustig.

Ik moet nu ook medicijnen slikken maar dat wil ik absoluut niet. Ik ben 17 jaar wat moet ik doen ik heb het hele verhaal al uitgelegd aan mijn vader en moeder maar die doen er niks aan. Ik vroeg aan mijn ouders waarom zij denken dat ik ADD heb ze gaven geen antwoord.

Wat moet ik nu doen? Ik vind het trouwens ook erg raar hoe snel die psycholoog die diagnose stelt.

Toegevoegd na 12 minuten:
8 jaar geleden moest ik ook naar en psycholoog en toen werd bij mij autisme pdd nos vast gestelt al mijn vrienden en familie kregen dit te horen Ik heb toen jaren lang met een minderwaardigheids komplex rondgelopen ik dacht dat ik anders was dan anderen. achteraf toen ik 15 was en weer onderzocht moest worden bleek het dat ik helemaal geen autisme pdd nos had.

Toegevoegd na 18 minuten:
Ik word echt helemaal gek van al die diagnoses ik weet nog goed toen mij mentor zij je hebt helemaal niks je bent gewoon normaal.

Mijn vader is nogal snel overgehaald als iemand iets zegt van hij heeft dit of hij heeft dat dan gelooft hij het snel.

Ik ga er psychologisch helemaal van kapot nu moet ik weer gaan uitleggen dat ik ADHD heb terwijl ik zelf weet dat ik het niet heb.