Psyche

Ik durf echt heel veel dingen niet, vooral wat slapen betreft, ik moet mijn hele kamer kunnen zien en absoluut niet bij een raam liggen, ik lig altijd met mijn gezicht mijn kamer in en dan met mijn dekens in mijn nek gepropt en helemaal tegen de muur, ik kan mijn ogen bijna niet dicht doen omdat ik dan meteen mijn ogen open doe om te kijken of er niks is, ook als ik alleen thuis ben en het ligt uit moet doen zet ik eerst alles aan dan klik ik op een vaste volgorde alles uit terwijl ik zo snel mogelijk naar mijn bed ren, wat kan ik doen om hier een beetje over heen te komen? ik doe echt mijn best om te bedenken dat er niks is en probeer elke dag even met mijn hoofd niet naar mijn kamer te liggen maar dat gaat echt niet mijn hart gaar enorm snel kloppen en ik draai me heel snel om, en moet m'n licht aan zetten en mijn hele kamer opnieuw na lopen dit heb ik met wel meer dingen en ik vind het helemaal niet leuk! als ik alleen ben zit ik soms een paar uur op de wc want dat is een kleine ruimte als er dan iemand thuis komt kan ik weer in bed gaan liggen.. ik wil hier echt vanaf..

Vaak als ik boven kom, ben ik bang dat er iemand om het hoekje staat in bijv. m'n kamer. Heel onrealistisch natuurlijk, maar toch kijk ik dan soms even in de hoekjes of er niemand is. Hoe kom ik hier vanaf?

Vorig jaar heb ik mijn katje in laten slapen. Toen ik hem kreeg was hij 5 maanden, zag eruit als 6 weken en was erg ziek. Dat was ook de reden dat ik hem in huis heb genomen. Hij had chronisch niesziekte, behoorlijk erg. Zn oogjes waren prima, zn neusje leek een onuitputtelijke bron van groen etterig snot. Tijdens een AB kuur ging het goed, daarna gelijk weer minder. Ontelbare kuren heeft hij gehad. En even zovele dierenartsbezoeken. Het ging al met al wel beter, hij was superaanhankelijk, nergens bang voor, stoeide met de andere katten alsof het een lieve lust was en at als een bouwvakkertje. Hij groeide ook goed, is toen hij 2 kilo was gecastreerd en is op 2300 gram blijven hangen. Toen hij elf maanden was begon hij minder te eten, t viel me eerst niet zo op omdat zn buikje gewoon gevuld toekeek. Hij werd rustiger, zn buikje werd steeds dikker en hij at steeds minder. Bij de DA bleek hij koorts te hebben, na 2 dagen nog steeds en bij echo bleek er vocht in zn buikje te zitten. DA zei dat het fip was. Ik was verstompt, mijn lieve kleine kereltje. Medicatie deed weinig in de 2 dagen dat hij het gehad heeft, er zou bloedonderzoek gedaan worden nog, hij moest eerst bijkomen van de DA. Op een kattenforum zeiden mensen dat ik hem uit zn lijden moest verlossen, ik heb verschillende specialisten gebeld en allen waren het met mijn DA's diagnose eens. behalve 1 die hem nog wel wilde bekijken. zie afbeelding voor de rest van de uitleg.

Mijn broertje kent een jongetje (van een jaar of 9) die werkelijk de hele dag brult als een leeuw. Ik vroeg me af wat dit zou kunnen zijn? Iemand een idee?

Toegevoegd na 3 minuten:
ik wil echt dat het terug groeit!
en dat ik me geen zorgen hoef te maken

Toegevoegd na 3 minuten:
ik wil echt dat het terug groeit!
en dat ik me geen zorgen hoef te maken