Psyche

Dat is iets wat ik me erg afvraag de laatste tijd. Ik vraag me ook af of je ingrijpende gebeurtenissen/trauma's gewoon kan vergeten.

Zelf heb ik een nogal raar geheugen namelijk. Ik kan me gewoon veel gebeurtenissen niet meer herinneren of weet niet meer in welke volgorde iets gebeurt is. En dan gaat het ook om gewoon leuke dingen hoor. Vriendinnen snappen dan bijvoorbeeld niet hoe ik gewoon een heel gesprek/een hele gebeurtenis kan vergeten.

Ook een aantal minder leuke dingen waarvan je zou denken dat dat toch wel een beetje impact moet hebben gehad, ben ik gewoon vergeten. (Ik weet dat ze gebeurt zijn doordat het me verteld is). Nou zijn dat geen gebeurtenissen die zo heftig zijn dat het trauma's zijn, maar wel waarvan je zou denken dat ik het wel onthouden zou moeten hebben. Toen ik heel klein was bijvoorbeeld, iets van drie, heeft mijn moeder me bijvoorbeeld een keer bovenaan de trap gezet en gezegd dat ze me er nu vanaf zou flikkeren. (Ze was nogal boos, maar ze heeft het natuurlijk niet echt gedaan). Of was ze een keer boos en wilde ze me op bed gooien, maar gooide ze me per ongeluk tegen de muur. Of van later, toen was ik veertien, toen heeft mijn vader me een klap gegeven.

Nu is mijn vraag, stel dat je echte trauma's hebt, kun je ze dan ook vergeten? Of staan die nog altijd helder op je netvlies? Want ik herinner me deze drie gebeurtenissen niet, nu zijn het ook geen trauma's, maar ik zou toch denken dat ik het wel zou moeten onthouden.

Ik heb een blessure en mag daardoor veel dingen niet meer doen. Normaal sport ik graag en doe daarnaast ook graag trampolinespringen en voetbal e.d. Ik mag bijna al die dingen niet meer doen en als ik vraag wat ik wel mag(aan de fysio) dan krijg ik te horen ik wel krachttraining mag doen en mag hardlopen. Krachttraining doe ik dus ook, maar daar heb ik niet genoeg aan. Ik heb namelijk behoorlijk veel energie. Hardlopen vind ik nog het ergste wat er is, dus als ik dat ga doen, ga ik me alleen maar frustreren en dan kan ik het nog beter niet doen. Ik weet dus wel wat ik wel en niet mag, maar het probleem is dat ik het niet kan accepteren. Ik ben steeds boos dat ik niks mag. De beweging heb ik echt nodig, want vanwege psychische problemen kan ik snel boos worden en ik merk als ik teveel energie in me heb en als ik dan boos word, word ik bozer dan normaal en dat heeft dan ook niet altijd goede gevolgen, daar werk ik al wel aan, maar dat gaat ook niet zo snel.

Hoe kan ik dit accepteren? Ik zou graag geen antwoorden willen van ga dan toch maar hardlopen of ga wandelen ofzo, dat kan ik zelf nog wel bedenken, maar specifiek hoe ik het kan accepteren.

De cirkel van angst - symptomen - negatieve gedachten. Wat voor oplossingen en-/ of therapien zijn hier bijvoorbeeld voor bedacht? En welke zijn het meest effectief? En wat voor oplossingen zijn er naast therapien?

Omdat er op dit moment nogal veel gaande is op allerlei gebieden,en ik last heb van de stemmingen(gevoelens verstoppen/depressief),was onder behandeling maar doordat deze niet meer echt aansloot op mijn behoefte moet die dus nu worden voortgezet door anderen,en moet ik nu 3 weken wachten.
Ik heb er moeite mee hiermee familie/vrienden te belasten.
Dan heb je op zo'n momenten eigenlijk behoefte aan iemand die goed kan"luisteren"(lezen),maar ook beetje psychologische raad en evt wat verstand van medicatie,meer een penvriendin,zonder dat je er emotioneel teveel betrokken bij bent,en dat je je hele verhaal niet meteen moeten plaatsen op internet,zodat je buren en heel de wereld mee kan lezen.
Nu kan ik wel allerlei forums af gaan,maar zoals ik al schreef ,het is het totaalplaatje waar ik nu last van heb.

Toegevoegd na 41 minuten:
HARSTIKKE BEDANKT,Biertje en Jannao ,zoiets bedoelde ik,ga mij die site een beter bestuderen,wat ik gauw las sprak mij aan,wist niet van hun bestaan.