Psyche

mijn vriendin haar schoonouders hebben al 40 jaar een slecht huwelijk. De schoonvader gaat 30 jaar vreemd (vast minnares). de schoonmoeder is doodongelukkig, maar doet alsof ze van niets weet. al die jaren hebben ze zelfs nog seks gehad.
nu vinden mijn vriendin (en ikzelf) dit een rare situatie. waarom blijven ze bij elkaar als ze toch niet gelukkig zijn? Volgens ons zijn kinderen, huis e.d. geen reden om samen te blijven. dan kan je toch beter uit elkaar gaan en elk op jezelf opnieuw gelukkig worden? vaak zijn minnaressen hier de boosdoener, maar eveneens ongelukkig. De meeste mensen die ik ken die minnares zijn van iemand hopen stilletjes dat die ander vroeg of laat toch gaan scheiden. en dat is die vader hier in ieder geval niet van plan.
haar schoonmoeder neemt mijn vriendin steeds in vertrouwen, In het begin had ze medelijden maar nu heeft ze zoiets van "mens hak toch eens een knoop door en blijf niet bij die kerel ".

ik zoek een overzicht van verschillende "wapens" die men gebruikt in communicatie, om macht over anderen te krijgen plus de manieren waarop je hierop kan reageren zodat de boel niet escaleert

Toegevoegd na 22 uur:
ik bedoel voor alle duidelijkheid niet dat ik meer macht wil in communicatie, maar wel dat ik zicht wil krijgen op wapens die tegen mezelf gebruikt worden, en dat ik daarop dan wil reageren op een manier die de vrede in stand houdt (bv; op mijn werk als ik weer zo een alleswetende driftkikker over de vloer krijg). Bij iemand die wapens gebruikt voel ik me altijd zo machteloos, ik zou dan op een betere manier willen reageren.

Toegevoegd na 5 minuten:
iemand die je pijn heeft gedaan en die nu uit je leven is, krijgt die persoon dat ooit terug, of komt die persoon zichzelf tegen, ik vind het moeilijk om te vergeven.

Deze vraag stel ik n.a.v. mijn vorig vraag.. De vraag ging over mijn vriend. Een deel antwoordde met hij heeft misschien milde vorm van autisme of add, adhd noem maar op en een andere deel zegt nee hoor dat hoort gewoon bij een man.

Veel eigenschappen kun je hokjes plaatsen, maar wie en hoe wordt bepaald of het ook echt bij een aandoening hoort of dat het alleen maar een (irritante) eigenschap van iemand is?

Ik weet dat mensen zijn zoals ze zijn en je er niet veel aan kunt veranderen, maar toch heb ik het idee dat er totaal geen grenzen zijn op dit gebied. Ik vind het niet raar dat er steeds meer mensen in Nederland de diagnose ADD, Adhd, PDD-NOS, Asperger enz. krijgen. Maar waar ligt de grens? We zouden achter elke karaktereigenschap wel iets kunnen zoeken!!

zeg maar iemand die altijd theorieen, heeft en waarvan je dan denkt van oke die is echt volwassen, en als er bijvoorbeeld in zn omgeving van die puberale jongens waren, hij altijd als een leider overkomt, als ze bijvoorbeeld op scheppen over seks, En plotseling, zelf ook verandert op die manier als je meer contact met hem zoekt ( ik als meisje zijnde), en hetzelfde gedrag als hun overneemt, en opeens heel kinderlijk gedraagt zelfs nog eger, maar als andere jongens zo doen hij weer helemaal verandert en weer volwassen overkomt, en zegt heey doe niet zo, het is een meisje, en als hij weer zeg maar onder de andere is, hij weer heel volwassen overkomt, met zn theorieen, en zn ''volwassenheid''