Psyche

In mijn buurt woont een dame van middelbare leeftijd. In haar vroege jeugd helaas veel meegemaakt. Als het gesprek de laatste tijd op iets komt dan gaat het over haarzelf, ze is altijd de beste in alles. Een compliment aan mij zit er wel eens in, vervolgens is er weer sprake van een vraag antwoord spelletje waarbij zij meestal 'wint' (er is dan sprake meer van een echte gedachtenwisseling of communicatie). Laatst zei ik heel erg in het algemeen en met een grapje dat je niet te veel bij jezelf moet stilstaan anders ben je narcist.
Zij verwees toen prompt naar mensen (volgens haar ; dat zei ze er niet bij) wel narcistisch waren maar zij had dat niet ; te veel aan therapie achter de rug.
Soms doorsta ik het contact, houdt het wel kort want haar schittering put me uit. Ik mag de bewoners in mijn straat. Het liefst ken ik ze allemaal. Toch weet ik niet hoe ik hiermee moet omgaan. Erg vind ik ''dat neerhalen van derden die niet bij het gesprek zijn, is echt genant daarom heb laatst ook gezegd ;'dat het mij pijn doet als zij zo negatief over anderen spreekt, dat zijn wel mensen van wie ik houdt.'
Het laatste doet me weer denken aan borderline waarbij je mensen overidealiseert of helemaal de grond intrapt. Zijn er overlappingen tussen de begrippen borderline en narcisme. Komt het laatste uit het eerst voort?
Ik wil niet oordelen maar ik wil zo graag de echte versie van haarzelf zien. ( in meer of mindere mate dan) want zo voel en weet ik helemaal niet wat ze denkt.

Zoek pure medische info - chronische, klinische depressie.

Ik ben nu een week thuis van een opname in een psychiatrische inrichting. Was daar opgenomen voor een psychose. 3 maanden geleden ben ik gestopt met blowen en voelde mij super. Niet alleen hierdoor maar op een gegeven moment kwam er een 'switch' in mij op waardoor ik het gevoel had zoveel meer aan te kunnen dan voorheen en alles heel helder en nuchter bekeek. Dit gevoel hield ik minimaal een maand tot 2 maanden vast, waarna het minder werd. Ik ging op kamers wonen i.v.m. de studie. Naarmate de datum naderde dat ik daar ging wonen ging dit gevoel van meer aankunnen en me lekker voelen steeds meer weg. Toen ik er eenmaal woonde sliep ik ineens heel slecht en dit beïnvloedde zo de rest van mijn dagelijkse leven: veer vermoeidheid -> minder levenslust -> minder vermogen om beslissingen te nemen -> nog minder levenslust -> nog minder kunnen slapen enzovoorts. Hier kwamen ook suicidale neigingen bij kijken. Dit aangegeven hebbende bij mijn ouders zijn we naar de dokter gegaan en ben ik dus in de psychiatrische inrichting terecht gekomen. ik had heel sterk het gevoel dat ik erg met m'n verleden overhoop lag, dat ik niet mezelf was en soms dacht 'buiten mezelf te leven'. Zeg maar doen volgens de ene gedachte maar denken volgens de andere gedachte. Nu ben ik weer thuis en het gaat stukken beter, maar nog steeds niet helemaal goed. Kan iemand hier iets mee? Herkent iemand dit? Ik voel me nu ook erg moe overdag. Misschien wat tips of steun van mensen die dit herkennen zou fijn zijn.