Lichamelijke klachten

Na een tiental jaar stevig doordrinken ben ik eindelijk tot het besef gekomen dat ik on-ge-lo-fe-lijk dom geweest ben.

Ik dronk de afgelopen tien jaar toch tenminste anderhalve fles witte wijn per avond. Ik heb een zeer stresserende job en zocht zo een manier om met de stress om te gaan. Dom was dat. Het kwam allemaal heel geleidelijk tot anderhalve, twee flessen wijn per avond heel normaal leken.

Na een leveronderzoek een tijd geleden en de vaststelling van "extreme leververvettin" begint het eindelijk tot me door te dringen dat ik ongelofelijk domme dingen aan het doen ben.

Ik kan alleen maar hopen dat de leververvetting nog teruggedraaid kan worden, of indien de situatie al erger zou zijn, dat de schade nog beperkt kan worden en niet meer verergert.

Ik moet ab-so-luut stoppen met alcohol, zoveel is duidelijk maar het is zo'n gewoonte geworden dat ik me onwennig voel om bijvoorbeeld zonder groot glas wijn rustig in bad te liggen en te relaxen. Als ik met een hoofd vol stress thuis kom, dan moét ik me gewoon een glas wijn inschenken om met de stress te kunnen omgaan. Ook sociale druk, als ik bij vrienden kom, staat bij wijze van spreken de fles wijn al op tafel en het is o zo gezellig om met vrienden in de tuin te zitten en die te ledigen.

Maar ik wil het niet meer, ik wil niet ziek worden, ik wil niet sterven aan die vuile alcohol.

Heeft iemand tips die me kunnen helpen om het vol te houden en er volledig mee te stoppen?

Ik ben (helaas, ontzettend dom ik weet het) al een jaar of tien een stevige drinker. Anderhalf flesje witte wijn 's avonds is wel het minimum. Dom, ik weet het. Arts heeft "exterme leververvetting" vastgesteld, maar "geen focale letsels".

Ik wil eindelijk mijn leven eens normaal beginnen leiden en met die onzin stoppen. Er moeten andere manieren zijn om stress af te reageren (ik heb een nogal stresserende job).

Ik vraag me af, aangezien er "nog" geen letsels zijn, kan de lever genezen? Hoe lang zou het duren voor die "extreme vervetting" teruggedrongen is tot een normale, gezonde lever?

(ik durfde het eigenlijk niet vragen aan de arts, zo sprakeloos onder de indruk was ik toen ik eindelijk eens met de neus op de feiten gedrukt werd dat er eigenlijk toch wel iets ernstig mis is)

Ik slik een MAO-remmer waardoor er nogal wat schommelingen in de bloeddruk zijn.

Ik heb constante pijn in mijn elleboog, ook als ik het niet beweeg. Als ik lig op bed, heb ik ook gewoon pijn, ik kom slecht daardoor ook in slaap, want je zit er de hele tijd aan te denken. Wat is het, en hoe kom ik er zo snel mogelijk van af, ik ga binnekort op vakantie en vind het niet prettig om hiermee daar de hele tijd rond te lopen.

Toegevoegd na 10 minuten:
ik voel ook soms een lichte tinteling, en mijn elleboog is roder dan de andere.

Al een lange periode ben ik oververmoeid, angstig en depressief. Sinds een paar weken heb ik last van wat ze noemen chronische hyperventilatie. Ik krijg een benauwd gevoel op de borst en ondanks dat ik weet dat er niks ergs aan de hand is verkrampen al m’n spieren en ben ik continue met m’n ademhaling bezig. De therapeut zegt dat ik juist niet op de ademhaling moet letten en dat los moet laten. Dat weet ik zelf ook wel maar wie weet en heeft tips waardoor ik niet meer op m’n ademhaling let, los van het feit dat ik los moet laten? Het is net als met de roze olifant, dan krijg je de opdracht om er niet aan te denken en dan doe je het toch. Het vervelende is dat het niet overgaat tenzij ik een dosis kalmeringstabletten inneem en dat is juist wat ik niet meer wil want ik heb er steeds meer van nodig. Desondanks is het continue benauwd zijn iets wat gewoon niet uit te houden is als het de hele dag voortduurt. Overigens gebruik ik al antidepressiva en heb er al vele gehad in de loop der jaren maar dat schijnt niet te werken.

Toegevoegd na 1 dag:
Ooit een angststoornis opgelopen doordat ik ademhalingstherapie kreeg en dat ging steeds fout omdat ik er teveel in doordraaide. Jaren onderdrukt met medicatie maar dat helpt nu niet meer. Ik heb ontzettende angst voor m’n ademhaling en de benauwdheid die daaruit voortvloeit. Dat is nooit begrepen door wie dan ook. Een angststoornis ga je te lijf door te denken alles is oké en de symptomen gaan vanzelf over maar dat is in dit geval toch anders. Wie kan helpen?