Kan een hond jaloers zijn?

Soms lijkt het alsof onze hond jaloers gedrag vertoond. Maar is dat nou echt zo, of lijkt het maar zo?

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Nee, de hond heeft niet zulke complexe hersenen als de mens, waarin dergelijke emoties voorkomen. Waar de hond wél op reageert, is een verandering in de samenstelling van de roedel. Wanneer jij een hond hebt geleerd dat deze de onderste in de roedel is (dat is echt belangrijk bij elke hond, dus deze is ook lager in rangorde dan katten!) en er komt uitbreiding van de roedel, dan zal de hond proberen 'op te klimmen' ten koste van de nieuweling. Dat doet de hond door aandacht te vragen aan de baas, juist wanneer deze zijn/haar aandacht aan de nieuweling besteedt. Heb jij de hond bewust of onbewust (meestal het laatste) aangeleerd dat deze hoger staat, dan zal deze proberen de macht over de nemen: dat noemen ze ook wel het alfamannetje of alfavrouwtje. Het is dus heel belangrijk om de hond consequent te laten weten dat deze toch nog steeds de laagste is in de rangorde, anders kun je op den duur gedragsproblemen krijgen. Dat is nogal vervelend bij een pekinees, maar nóg vervelender bij een Rottweiler! Samengevat: Jaloezie als emotie bestaat dus niet bij de hond, maar als je het gedrag niet begrijpt, lijkt het hier wel op! Het is ook heel menselijk om diergedrag te 'vertalen' naar mensgedrag, vandaar dat je dit veel hoort. Niets mis mee, als je er maar wel goed mee omgaat richting hond. Toegevoegd op 23-04-2009 06:29:23 Een belangrijke toevoeging is deze: ook bij het niet-uitbreiden van een roedel, zal een hond altijd blijven proberen in rangorde te stijgen. Dit is natuurlijk gedrag, waar je te allen tijde rekening mee dient te houden! En voor de rest: gewoon van zo'n beest houden!

Ja, als je een nieuwe partner hebt of een kind krijgt waar je begrijpelijk veel aandacht aan besteedt kan een hond jalours worden.

Ja, een dier in het algemeen kan zeker een soortement van jaloerse reacties geven. Ik heb helaas nooit een hond gehad, maar op een gegeven moment hadden we een agapornis (dwergpapegaai) en een cavia. Die dwergpapegaai die waande zich echt koning van het gezin. Iedereen moest vooral aandacht aan hem besteden. Het ging zo ver dat als hij op de schouder van mijn vader zat en mijn vader boog zich voorover om de cavia te aaien, dat de papegaai een poging ondernam zijn snavel in de cavia te zetten. De cavia op zijn beurt kon ook jaloers uit de hoek komen. Nee, hebberig is misschien het betere woord. Als de cavia en het konijn (nee, we wonen niet op een boerderij) samen buiten in de ren liepen en je gaf eerst de cavia een stukje witlof en daarna het konijn, dan holde de cavia naar het konijn, greep de witlof van hem af en ging terug naar zijn eigen plekje, met de twee stukken witlof. Dieren blijven je verrassen.

De hond van mijn vriendin is ook jaloers op haar kat. zodra je die aait komt de hond en blaft en jaagt hem weg.

Jazeker... Een (elke) hond kent eigenschappen die wij als mensen alleen aan helderziende zouden toeschrijven... Die eigenschap is afstemming en invoelendheid... Een hond voelt heel goed als het de aandacht niet krijgt die het voorheen wel kreeg en jaloezie is daar een uiting van...

Ja, honden zijn wel degelijk jaloers. Het mooie daarvan is dat (mijn eigen hond) dit gelijk laat merken je weet dan gelijk waar je aan toe bent en wat je moet doen.

Ik ben geen onderzoeker en al helemaal geen wetenschapper. Wel ben ik eigenaar van drie prachtige Jacky's (Russeltjes) en inderdaad lijkt het alsof er regelmatig jaloezie te bespeuren is. Als je de een aanhaalt, is de andere er als de kippen bij om ook geaaid te worden. De oudste (gecastreerde reu) laat dat allemaal welgevallen eb vindt alles best, maar de beide 'dames' van het geelschap willen nog wel eens hun tanden laten zien als het bv om het plekje op mijn schoot gaat 's avonds op de bank. Dat wil zelfs nog wel eens een gevecht geven op (zo dat overkomt op ons) op 'leven en dood' (bijna dan). Zodra ze hun eigen plekkie gevonden hebben is het allemaal weer goed en kunnen ze even later alles weer van elkaar verdragen. Grappig om dat allemaal te aanschouwen. Maar oei... als je de ene dame roept is de andere erbij en staat voor je te kwispelen en je zélfs telkens aan te raken met haar pootje om ook een aai over haar koppie te ontvangen. En wat denk je? Natuurlijk krijgt ze die van mij!

Het is een uiting van dominantie.

Ik denk (graag) van wel. Ze hebben toch ook gewoon emoties? Zich eenzaam voelen, of verdrietig zijn, iemand missen, vrolijk zijn, chaggerijnig zijn. Mijn hond blaft meestal als ze ziet dat ik iemand knuffel (mens of dier), ook als ze daarvoor helemaal geen aandacht van mij kreeg of ik van haar. De hond van vrienden van mij leek zelfs wraakzuchtig te zijn. Als de baasjes een dagje uit waren en zij dus een dagje alleen (was ze niet gewend) dan was ze heel ontwijkend naar d'r baasjes als die terugkwamen. Verwijtend dat ze d'r alleen hadden gelaten. Gaat misschien een beetje ver, maar zoals gezegd, ik denk graag dat mijn hond ook gevoel heeft.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100