De tijd is gekomen, "mijn oude mopje", kooikertje van 15 jaar wordt vanmiddag om 14 uur ingeslapen,hoe de andere hond opvangen ?

Hij kan sinds vanacht niet meer lopen,heeft hoge koorts,plast,spuugt,en poept bloed.
De andere hond een labrador,doet alleen eten,spelen naar buiten gaan,als het oudje ook dat deed,
Ik houdt mijn hart vast,hoe de labrador gaat reageren ,als het oude mopje weg is,hoe kan ik hem het beste opvangen ?

Toegevoegd na 6 uur:
Ons oude mopje is heel rustig heengegaan,de labrador heeft het volgens ons aangevoeld,deed heel rustig naar het oudje toe,toen we naar DA moesten gaan,gaf hij hem een lik.
Nu thuis is hij wel aan het zoeken,maar we geven hem extra aandacht.
Ben benieuwd hoe het gaat als hij straks merkt dat hij echt niet meer terugkomt.
Ik voel me zo verscheurd van binnen,maar weet dat dit naar hem toe de beste beslissing wat ik ooit voor hem heb gemaakt.

Toegevoegd na 11 uur:
Het gaat goed met de andere hond,de labrador,hij heeft gewoon gegeten (tja hoe kan het ook anders-het is een lab)
Hij zoekt wel,gaat af en toe waar ons oudje altijd lag,blijft dan even dwaas kijken,en gaat weer door.

Toegevoegd na 1 dag:
vandaag is heel anders,de lab ,zoekt ,jankt,weigert eten,bang,wil niet alleen zijn,is echt treurig.

Toegevoegd na 2 dagen:
Dag 2: labje heeft gegeten,jankt af en toe,zoekt nog wel,maar gaat beter.
Zal vraag vanavond sluiten,geen beste antwoord; maar speciaal aan WendyH,en Ivana, bedankt xxxxx

Weet jij het antwoord?

/2500

Klinkt misschien heel raar, maar neem je hondje weer mee terug naar huis, en laat je hond ruiken aan de hond, op deze manier merkt je hond dat je hondje niet meer leeft en dat hij het van nu af aan zelf moet doen. En probeer het zelf aan je labrador te leren dat hij alleen moet eten en spelen en naar buiten, ga er eventueel zelf bij zitten en beloon hem als hij het zelf doet. Heel veel sterkte!

Allereerst: heel erg veel sterkte, nu, straks en de komende tijd!!! Dieren gaan anders om met de dood dan wij mensen. Ze maken waarschijnlijk wel een soort van rouwperiode door. Alleen ook weer anders dan de mens. Ze leven over het algemeen gesproken veel meer in het hier en nu. Wat ik heb gezien bij the Dogwhisperer (Cesar Milan, National Geografic) is, dat je er naar de hond toe geen probleem van moet maken. Dus de draad oppakken en doen wat je altijd met hem doet. Hij zal vast in eerste instantie moeten wennen: help hem daarmee, door hem eten te geven zoals je altijd doet, naar buiten gaan, spelen, net als altijd.

Ik wens je op de eerste plaats sterkte met het komend verlies. Rouwen is voor mens en dier een normale reactie. Daarna moet je je schouders rechten en positief de wereld inkijken. Dit is van belang voor je Labrador. Als jij een trieste houding aanneemt en je stem is ook omfloerst, dan zal je Labrador er in blijven hangen. De stemming van een mens slaat altijd over op een hond. Een trieste stemming weerhoudt de hond ervan om bij het moment te leven en de draad op te pakken. Voor de hond is het niet zozeer het verlangen naar de oude hond, als wel het ontbreken van de gangbare gewoonten. Als je direct met vrolijke stem zegt: kom op, we gaan eens even een forse wandeling maken en daarbij geen aandacht besteed aan de verwarring van je hond, zal het leed gauw geleden zijn. Natuurlijk is het voor jou een niet te onderschatten verlies, maar honden leven bij het moment. Hoe positiever jij bent, hoe sneller de Labrador aan het nieuwe patroon gewend is. In je vraag klinkt mededogen met je Labrador, dat kan de verwarring voor je hond compleet maken. (Al begrijp ik die houding wel.) Sterkte.

Neem eventueel je andere hond mee bij het inslapen. Honden weten heel goed wat er aan de hand is, en zullen dus ook weten dat zijn/haar maatje niet meer terugkomt. Je kan bij thuiskomst even lekker met je hond gaan wandelen, of iets anders waar je hond erg van houdt. Ga gewoon weer verder met je normale ritme, dat geeft je andere hond de minste stress. Soms vind de andere hond fijn om bijvoorbeeld het dekentje van de andere hond bi zch te houden, maar dat verschilt per hond. Misschien heeft de dierenarts nog tips.

Hallo, eerst : sterkte! net zoals boven al gezegd (door ook dog whisperer fan!) Probeer een kalme en zelfbewuste energie te krijgen. Laat aan je hond merken (die pikken je energie op) Dat het oké is. Dat het normaal is dat er iemand doodgaat. Ik snap dat je verdrietig bent, en dat mag je zijn ook, maar laat wel merken dat je het oké vindt. Ga door met je leven, leef in het nu. Ga doen wat je altijd deed met de hond. Aangezien je nog een andere hond hebt, lijkt het mij makkelijker voor je (ik zeg niet dat het makkelijk is, maar makkelijker) Probeer door te gaan, hoe moeilijk dat ook is. veel sterkte!

Allereerst heel veel sterkte. Als je hondje opeens weg is, dan zal de ander gaan lopen zoeken. Heb je de mogelijkheid om je overleden hondje meen naar huis te nemen zou ik dat zeker doen. Dan kan de ander zien wat er gebeurd is en op zijn manier afscheid nemen. Dit heb ik gedaan met mijn oude kater die ik moest laten inslapen, meegenomen naar huis. De anderen konden zien wat er was gebeurd en ze reageerde allemaal anders. Eentje heeft even gesnuffeld en dat was het. De ander is het helemaal naast gaan liggen en heeft op zijn manier afscheid genomen. Ze hebben beide nooit gezocht naderhand. Bij een katertje wat plotseling overleed bij de dierenarts ben ik gelijk naar het dierencrematorium gereden en die is dus niet meer thuis geweest. Toen hebben de anderen en vooral eentje heel lang lopen zoeken, met klagelijk mauwen. Honden willen ook weten wat er is gebeurd en waar de ander opeens is gebleven. Misschien kijkt je anderen hond even en dat is genoeg en misschien wil hij er ook bij liggen. Maar hoe de reaktie ook zal zijn, de andere hond weet tenminste wat er is gebeurd is en zal daarna rustiger zijn. Ik heb gemerkt dat het voor jezelf ook prettiger is als de overleden huisdier nog even thuis is, kan je zelf ook wat langer afscheidnemen. Nogmaals sterkte.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100