Kunst & Cultuur

Bijna alle benamingen voor talen eindigen op een -s:
Nederlands, Spaans, Engels, Chinees, Japans, Duits, Zweeds, Fins, ...

Er zijn natuurlijk heel wat uitzonderingen op:
enkel de Nederlandse benamingen eindigen op een -s; wanneer we naar een taal als het Quechua of het Sanskriet refereren, gebruiken we meestal de eigen benaming (de benaming van het volk zelf) en bijgevolg geen Nederlandse benaming. Meestal zijn dit ook minder gekende talen.
Een uitzondering hierop is het Latijn. Een goed gekende taal, en toch hebben we het nooit over het 'Latijns'.

Ik vraag me af waar die 's'-uitgang in het Nederlands vandaan komt. Is dit een restant van een oude genitief ("de taal van de Spanjaarden" en dus "Spaans")?
Kan iemand hier een sluitend antwoord op geven?

Iets in de trant van wees/weduwe/weduwnaar is het niet?

De hedendaagse definitie ken ik uiteraard, maar ik lees nu 'De lotgevallen van Ferdinand Huyck' uit 1840. In dit boek wordt blanco heel anders gebruikt bijvoorbeeld: Geef voor de blanco antwoord.
Wat wordt er hier met blanco bedoelt?

Als je kijkt naar deze 2 schilderijen zie je het verschil.
De één lijkt te zijn geschilderd uit het blote hoofd (ik neem aan dat de feestgangers niet uren bleven poseren) en de andere is duidelijk geschilderd al zittend op een krukje in de bergen.

Toegevoegd na 5 minuten:
Eigenlijk wil ik weten wanneer werd voor het eerst een natuurgetrouw schilderij geschilderd?
Die de tand des tijds heeft doorstaan...