Astronomie

Hoe komt het dat de aarde in dezelfde baan om de zon blijft draaien? (En dus niet van baan veranderd?)

Of is het echt 100% zeker dat zij zullen overlijden op Mars?
Vooropgesteld dat dit hele plan al lukt, natuurlijk.

Die kleuren en al. Is dat echt zo?
Of is dit allemaal ingekleurd? Soms zie je afbeeldingen die mij niks zeggen. Dan bedoel ik foto's in infrarood(of zoiets) En de computer maakt er dan een mooi duidelijk plaatje van.

Normaal gesproken zeggen we dat we de zwaartekracht van de aarde voelen door ons gewicht op de grond door de massa van de aarde en de em-'tegendruk' van de aarde danwel de een valversnelling van 9,8mps.

Maar stel het equivalentieprincipe wat de zwaartekracht met de traagheid vereffent niet helemaal exact is. Ik las nl dat zware en trage massa weliswaar gelijk zijn geacht, maar volgens het mössbauereffect blijkt er een onzekerheid te zijn van kleiner dan 1 op 1014.

Kan die onzekerheid een marge geven waardoor een grote massa meer afwijkt dan een kleinere massa? Dus dat gezien de grote massa van de aarde zijn traagheid misschien weleens veel groter kunnen zijn dan die van de mens die door zijn kleinere massa ook een minder grote traagheid heeft, waardoor er vervolgens een grotere druk van de mens op de aarde ontstaat.

Ik ga er hier dus wel vanuit dat de aarde naar de zon wordt 'getrokken' door de zwaartekracht van de zon, die dus voor de mens een grotere (door zijn kleinere traagheid) aantrekking heeft dan de zon heeft op de aarde.

De afwijking van het gelijksheidprincipe is misschien heel erg klein maar gezien het massaverschil tussen de aarde en de mens misschien toch merkbaar?

De gangbare gedachte is vermoed ik dat het universum geen middelpunt heeft, nergens is een centrum te bekennen, dat zit, bij wijze van, overal en nergens.

Maar als de aarde naar de zon is getrokken en de zon valt ook naar het middelpunt van de melkwegstelsel, en het melkwegstelsel misschien ook wel (?) naar een middelpunt valt (van een cluster?), en dat middelpunt ook weer etc. etc.
Lijkt dan de conclusie gerechtvaardigd om toch te concluderen dat alles uiteindelijk toch een gemeenschappelijke richting heeft richting een middelpunt? Dat bij voorbeeld het universum zelf een groot zwart gat heeft nog voorbij onze waarnemingshorizon? En de uitdijing niet rechtdoor gaat maar door de snelheid het zwarte gat kan omzeilen? Of is het misschien mogelijk dat zoiets ontstaat eventueel als alternatief voor de big rip of big crunch?

Sorry voor mijn speculatieve gehalte, maar is dit een uitgesloten/foute gedachtegang door de wetenschap?