Astronomie

Wij leren dat we ons in een uitdijende ruimte-tijd werkelijkheid van 4 of meer dimensies bevinden. Daarin bewegen de dingen. Beweging tussen objecten is altijd relatief. Wat wij als beweging waarnemen is snelheid als afgeleide van afstand en tijd. Maar dat is wat onze meetapparatuur en hersenen meten. Kan het zo zijn dat wij eigenlijk het omgekeerde meten? Bestaat er een theorie die spreekt over ruimte-beweging?

Stel dat wij in de toekomst in staat zijn om naar en over het einde van het heelal te komen (uitgaande dat er een einde van het heelal is), dan wordt er door sommigen gezegd dat daar niks is. Tijd en ruimte zouden niet bestaan. Moet ik mij dan voostellen dat waneer je daar komt, je gewoon oplost in het niks? En de tijd dan, het verstrekken van tijd kun je toch niet tegenhouden? En tref je voor de grens een soort muur aan? Mijn hersentjes kunnen dit niet vatten.

Neptunus is bijv. blauw en Mars is rood. Soms zie je ook plaatjes van ons sterrenstelsel waarop allemaal kleuren zijn te zien. Zijn die kleuren echt of is dat allemaal om iets duidelijker aan te geven?

Zijn het deeltjes die gewoon bestaan uit elektronen protonen en neurtonen of vallen atomen, die opgeslokt worden door een zwart gat, uit elkaar en bestaat een zwart gaat uit alleen kleinere deeltjes dan atomen???