Gezondheid

Ik ben niet tevreden over de behandeling van mijn specialist, hij is een leerling-arts of zoiets. Ik kan onderbouwen waarom, maar ik zie er nogal tegen op om hem dat mee te delen. Het is een vrij pedant iemand. Hoe kan ik te werk gaan en hoe zijn de vervolgstappen? Is het beter om meteen van ziekenhuis te veranderen daar collegae elkaar misschien de hand boven het hoofd houden en mij als de gebeten hond kenmerken? Dan ben ik verder van huis.

Twee dagen geleden ging ik, redelijk laat na een lange dag studeren met best wat koffie, naar bed. Ik voelde mij niet moe en had moeite om in slaap te komen. Ik sliep om 2 uur in en werd om half 7 wakker. Ik had toen gejaagde, vreemde en enigszins angstige gedachten (halve dromen leken het). Er was geen touw aan vast te knopen. Ik werd daar zelf ook echt angstig van. Die dag erg moe geweest en een beetje angstig. Die avond, gisterenavond dus, wezen stappen. Ik heb best veel gedronken. Toen ik wakker werd, had ik weer van die vreemde onsamenhangende gedachten, maar nu gecombineerd met een fikse kater. Ik werd flink angstig en was bang dat ik een psychose zou krijgen. Ik heb toen gegoogled en zag dat angst om gek te worden en onsamenhangende gedachten voortekenen (kunnen) zijn. Daar werd ik nog angstiger van, zeker omdat ik het de dag hiervoor in de ochtend had zonder alcohol (ik weet dat je van veel alcohol bij een flinke kater angstig kan worden). Dat maakte mij dus erg ongerust. Nu ben ik nog steeds wat angstig en vraag ik mij dus af: Zijn dit dan voortekenen van een psychose? Of ben ik mijzelf gek aan het maken? En wat zou ik hier het beste tegen kunnen doen? In de vorm van een denktrucje ofzo...

Moet dit altijd via de huisarts of alleen bij complicaties?

Ik ben erg psychisch uit balans geraakt, stemmingswisselingen angsten. Dit kan door een te kort of overschot van neurotransmitters komen. Mijn Psych wil maar wat gaan experimenteren met medicijnen. Is het niet mogelijk om met bloedonderzoek te achterhalen wat bij mij de disbalans is? En waar kan ik dat doen?

Ik kan me voorstellen dat geen werkgever me ooit wil aannemen, zolang ik hiermee te kampen heb.