Nooit te Oud voor Stout: Leny (69) houdt een dagboek bij dat niemand mag lezen

Bron: © Canva. Heb jij er ooit over nagedacht om je stoutste gedachtes op te schrijven in een dagboek? 

---

Wie denkt dat stoutheid, verlangen en fantasie verdwijnen met de jaren, vergist zich. Leny is 69 en leidt een rustig leven. Ze doet boodschappen, drinkt koffie met vriendinnen en belt haar kinderen. Niets aan haar verraadt wat zich afspeelt achter gesloten deuren en al helemaal niet wat ze opschrijft in haar dagboek.

Dat dagboek is haar geheim. Geen verslag van daden, maar van gedachten. Fantasieën die soms warm, soms stout en soms ronduit spannend zijn. Dingen die ze nooit zal doen, maar die ze wel voelt. In haar hoofd. Op papier. Leny vertelt haar verhaal in haar eigen woorden.

Een dagboek vol stoute gedachtes

Ik schrijf dit niet om het te doen. Ik schrijf dit omdat het bestaat. Het schrift ligt open op mijn schoot. Mijn hand trilt soms een beetje als ik begin, niet van ouderdom, maar van spanning. Omdat ik weet dat ik hier alles mag denken. En niemand meekijkt.

Wat ik opschrijf als ik alleen ben

Ik schrijf over blikken. Over hoe een blik langer kan duren dan nodig is. “Hij keek niet snel weg. Dat was het. Dat ene moment waarin ik voelde: hij ziet me. Niet als vrouw van 69, maar als een jonge godin.” Ik merk dat mijn ademhaling verandert terwijl ik het opschrijf. Alsof mijn lijf meedoet, ook al zit ik gewoon in mijn stoel.

Over mijn lichaam, zoals het voelt

Ik schrijf over mijn huid. Over plekken die gevoeliger zijn dan ik dacht. “Ik raak mezelf niet aan. Maar ik stel me voor hoe het zou zijn als iemand mijn nek aanraakt, net onder mijn oor. Dat ik daar warm van word. Dat ik mijn ogen sluit.” Soms verbaast het me hoe snel mijn gedachten daarheen gaan. Hoe opgewonden ik daar van raak. Hoe weinig er eigenlijk nodig is om dat te voelen.

Fantasieën die verder gaan

Ik schrijf over nabijheid. Over situaties waarin ik niets hoef te doen, alleen te zijn. “Ik stel me voor dat hij achter me staat. Zo dichtbij dat ik zijn adem voel. Dat hij niets zegt. Dat hij wacht. En dat ik weet dat hij mij wil.” Mijn benen voelen dan anders. Zwaarder. Alsof mijn lichaam iets herinnert wat mijn hoofd allang vergeten dacht te zijn.

Wanneer het warmer wordt

Soms durf ik meer op te schrijven. Dan voel ik geen schaamte, alleen concentratie. “Ik denk aan hoe het zou zijn om begeerd te worden zonder haast. Niet gepakt, maar gekozen. Dat iemand de tijd neemt voor mijn lichaam.” Of: “In mijn hoofd trek ik mijn jurk langzaam uit. Niet omdat het moet, maar omdat hij kijkt. Omdat ik wil dat hij blijft kijken.” Ik schrijf dit op en lees het terug. Mijn hart klopt sneller. Dat is genoeg.

Waarom het hier blijft

Ik wil het niet meemaken. Ik wil het voelen in gedachten. “Het echte leven is veilig. Hier mag ik verlangen zonder consequenties.” Mijn dagboek is geen uitnodiging. Het is een ruimte. Een plek waar ik mezelf niet hoef te temmen. Ik sluit het schrift. Leg het terug in de la. Niemand ziet aan me wat ik net heb gedacht. En dat is misschien wel het spannendste van alles.

Stout zonder schaamte

Wat haar dagboek bijzonder maakt, is dat er geen oordeel in staat. Geen ‘dit mag niet’. Geen ‘dit past niet bij mijn leeftijd’. In haar schrift is ze niet ‘een vrouw van 69’, maar gewoon Leny. Ze schrijft ook over andere dingen: over spijt, over vrijheid, over hoe haar lichaam veranderd is en hoe haar gedachten dat niet altijd volgen. Soms lacht ze om zichzelf. Soms legt ze de pen even neer.

Oud worden stopt de fantasie niet

Leny ergert zich aan het idee dat ouder worden betekent dat alles verdwijnt. Dat verlangen, nieuwsgierigheid en spanning alleen bij jongeren horen. Mijn lichaam is ouder”, schrijft ze. “Maar mijn hoofd heeft geen leeftijd.” En misschien is dat wel de kern van haar verhaal: dat fantasieën geen handleiding zijn voor gedrag. Ze zijn een plek om even te mogen zijn wie je ook had kunnen zijn.

Een geheim dat mag blijven bestaan

Leny zal haar dagboek nooit publiceren. Ze zal het niemand voorlezen. En dat hoeft ook niet. Het is geen bekentenis, geen oproep, geen protest. Het is een stille bevestiging dat je nooit te oud bent om gedachten te hebben die een beetje stout zijn. Een beetje warm. Een beetje van jezelf.

Lees ook onze andere spannende rubrieken:

• Opgebiecht, waargebeurde verhalen van lezers
• Alle 18+ artikelen