Bron: © Canva. Heb jij ooit zo'n spannende kappersafspraak meegemaakt?
Elza (61) gaat op stap. Het leven stopt niet bij 60 en daten al helemaal niet. In Elza gaat op stap deelt Elza haar verrassende, soms ongemakkelijke, maar altijd boeiende ervaringen in de wereld van het daten. Van blind dates tot spontane uitstapjes, van subtiele flirts tot onverwachte vonken. Haar zoektocht naar passie, avontuur en spanning levert de meest opvallende verhalen op. En die deelt ze met ons. Dit keer beleeft ze een kappersafspraak die net iets te lang blijft hangen.
Het begint onschuldig. Dat doet het altijd.
Ik zit in de kappersstoel, kap om, koffie in een kartonnen bekertje.
De föhns zoemen, scharen tikken, mensen praten over vakanties en highlights.
Alles normaal. Tot hij achter me gaat staan.
Zijn handen.
Handen die blijven hangen
Hij wast mijn haar. Dat hoort erbij. Maar zijn vingers nemen de tijd. Niet gehaast, niet technisch. Zijn duimen cirkelen net iets langer over mijn hoofdhuid dan nodig is. Ik sluit mijn ogen, zogenaamd om te ontspannen.
“Je haar is mooi,” zegt hij.
Niet netjes of gezond. Mooi.
Zijn stem komt dichtbij. Te dichtbij voor een doorsnee kapperszin.
Aanrakingen die niet hoeven, maar wel gebeuren
Terug bij de stoel legt hij zijn hand even op mijn schouder terwijl hij de spiegel draait. Even maar. Toch voelt het langer. Zijn vingers raken mijn nek als hij mijn haar optilt. Niet per ongeluk. Niet helemaal expres.
“Je hebt een mooie hals,” zegt hij.
Ik glimlach naar mijn spiegelbeeld en voel mijn wangen warm worden.
Dit staat in geen opleidingsboek. En toch gebeurt het.
Complimenten die iets doen
Terwijl hij knipt, praat hij door. Over hoe mijn haar valt. Hoe het mijn gezicht opent. Hoe sommige vrouwen precies weten hoe ze moeten zitten, zonder het te weten.
“Je weet dat je aantrekkelijk bent, toch?”
Zacht. Bijna terloops.
Ik zeg niets. Ik hoef niets te zeggen. Mijn stilte doet genoeg.
De grens die niet wordt overschreden, maar wel aangeraakt
Er gebeurt niets wat niet zou mogen. Geen duidelijke fout. Geen moment waarop ik zou kunnen zeggen: dit is te ver.
En toch.
Alles samen, zijn handen, zijn stem, zijn aandacht, voelt als een spel dat alleen wij begrijpen. Een spanning die ontstaat juist omdat niemand er iets van ziet.
Het wordt steeds natter tussen mijn benen, ik weet niet hoe ik mijn opwinding moet verbergen.
Als hij klaar is, vangt hij mijn blik in de spiegel.
“Zo. Perfect.”
Buiten, met ander haar en andere gedachten
Ik reken af. Bedank hem. Loop naar buiten. De lucht voelt kouder dan toen ik binnenkwam. Mijn haar zit geweldig.
Maar het is niet mijn kapsel dat ik meeneem.
Het is dat gevoel. Dat kleine beetje spanning. Dat ik gezien werd. Aangeraakt, zonder aangeraakt te worden.
En dat ik, terwijl ik wegloop, denk:
Dit was geen kappersafspraak. Dit was een ervaring.
Lees ook onze andere spannende rubrieken:
- Opgebiecht, waargebeurde verhalen van lezers
- Alle 18+ artikelen