hoe komt het dat bij meisjes het groepsproces meer lijkt te spelen dan bij jongens?

mij valt vaak op dat de jongens minder de neiging tot groepsvorming dan meisjes. Zit dit er gewoon in of is het aangeleerd gedrag? En als het er in zit, waarom dan?

Toegevoegd na 3 minuten:
het kan overigens ook gewoon toeval zijn

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Sommige wetenschappers zeggen dat daar toch wel een genetische oorzaak voor is aan te wijzen: "Jongetjes krijgen meer cellen in de circuits waar later het onderzoekend gedrag vandaan komt. Dat gebeurt ook in de centra voor de aansturing van de spieren en de motoriek en voor sommige delen die later een rol spelen bij de ruimtelijke oriëntatie. Het lijkt wel of het jongetjesbrein zich al voorbereidt op zijn latere, voorouderlijke levenstaak: voedsel zoeken door te jagen en te vissen; vechten als het territorium wordt bedreigd. Bij meisjes vinden er in de baarmoeder andere processen plaats. Bij hen versterkt zich door het hormoon oestrogeen juist het gebied dat later voor sociale contacten en communicatie belangrijk is. Het brein van meisjes ontwikkelt zich ook gelijkmatiger links én rechts. Dat zorgt er bijvoorbeeld voor dat bij hen in beide hersenhelften een centrum voor taalproductie ontstaat." Meisje lijken wat bovenstaand onderzoek betreft beter uitgerust voor groepsvorming door hun betere taalcapaciteit en minder aandacht hebben voor jagen etc. http://www.breinbewust-onderwijs.nl/files/brein-meisjes-jongens.pdf

Je slaat de spijker op zijn kop met het woord lijken. Meisjes zijn veel meer geneigd tot het in alle openbaarheid uiten van hun verbondenheid dan jongens. Een van de factoren die daarbij meespelen is, dat als je vrienden 'nodig hebt' dat kan worden uitgelegd als een teken van zwakte. Maar iedereen heeft sociale contacten nodig, ongeacht het geslacht. Het is (althans in onze cultuur) meer aanvaard dat twee vrouwen gearmd lopen, dan bij twee mannen. Of elkaar zoenen. Als mannen dat doen is de reactie steevast: ' oh, dat zijn vast homo' s' . Bij vrouwen wordt er niets gedacht. Omdat van jongens helaas altijd gedacht wordt dat ze stoer en hard moeten zijn, gaan ze zich eerder aan dat beeld conformeren -- ze proberen hun gedrag sociaal gewenst te laten zijn. Wat natuurlijk verschrikkelijk is, want hoe kun je zo jezelf ontplooien?! Dus als jongens echt geweldig met elkaar kunnen opschieten (ik had op de lagere school en HBS echt een geweldige vriend, maar zowel hij als ik zijn echt hetero) dan proberen ze dat naar de buitenwereld toe wel wat af te zwakken. Meisjes hebben althans in onze cultuur de luxe dat ze zich meer ongeremd kunnen uiten. En het echt rotte is dat wanneer je wel homo bent als jongen, er een enorme sociale rem op staat. Ga eens kijken op een schoolplein als de lagere groepen speelkwartier hebben. Je ziet dan dat de sociale conventie dat jongens met jongens en meisjes met meisjes spelen, nog niet zo vast ligt. Dus kun je als jongen rustig met meisjes spelen. Het heeft mijn ouders heel wat moeite, en mij tranen gekost, om niet meer met mijn vriendinnetjes van school te kunnen spelen, omdat dat nou eenmaal niet zo ging. (ik was best jaloers op jongens die tenminste een zusje hadden om mee te spelen). Maar goed als kinderen eenmaal een jaar of 12 - 15 zijn (sterk afhankelijk van de context) dan beginnen ze elkaar weer als speelpartner te accepteren. Er worden dan grotere groepen gevormd waarin ieder makkelijker tot expressie kan komen. De religieuze, intellectuele context en status kunnen hier echter roet in het eten gooien. Tenslotte: boezemvrienden en -vriendinnen heb je (naar de ervaring van mijn vrouw en mijzelf) voor het leven. Zowel van de kleuterschool als uit je studententijd.

Het lijkt mij echter dat mannen minder afhankelijk van anderen zijn, en dat vrouwen dat wel echt nodig hebben. En dat niet bij de geboorte maar bij de opvoeding in onze maatschappij er nou eenmaal ingevreven word.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord op die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100