Een gunst, ken je dit gevoel?

Een voorbeeld:

Je weet iets niet, maar je weet dat een vriend ergens werkt waar die mogelijk toegang heeft tot die informatie. Je vraagt hem of die misschien de gelegenheid heeft om dat op zijn werk op te zoeken. Die informatie kan je voor prive gebruiken. Het is een gunst dus je vraagt het heel netjes op een manier van "Het zou leuk zijn, kijk maar, als je tijd hebt". Reageert die vriend meteen met "Ja, maar ik kan niks garanderen!". Dan heb ik zoiets van "Hee, relaxt man, ik zet toch geen revolver tegen je hoofd bij deze vraag.".

Hoe komt het dat mensen soms zo angstig kunnen reageren bij zulke kleine dingetjes?

Toegevoegd na 1 dag:
Hoewel ik aan de antwoorden merk dat er vooral wordt ingegaan op het integer handelen en ethische aspecten vind ik toch dat het om kleine dingetjes gaat. Het ging in het voorbeeld namelijk om een technisch document waar een industrie standaard in beschreven staat. Dus er staat sowieso geen bedrijfsgevoelige informatie in waar die vriend van mij werkt.

Misschien is het meer gewoon dat ik me erger aan uitspraken dat dit en dat niet kan worden gegarandeerd. Omdat ik dat sowieso niet verwacht en mezelf ruimdenkend genoeg vind om te begrijpen dat er wel iets fout kan gaan. Zoals een trein die een keer niet kan rijden omdat iemand zelfmoord heeft gepleegd of andere zaken.

Weet jij het antwoord?

/2500

Misschien dat je vriend je verwachting wat wilde temperen om je straks niet te hoeven teleurstellen als het niet is gelukt. In dat geval heeft hij het waarschijnlijk wat ongelukkig verwoord.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100