Kan je blind zijn voor je eigen angst?

Veel mensen hebben angsten, soms terecht, soms onterecht.
Bij sommige mensen lijken ze gewoon ergens verstopt, pas als ze met een bepaalde situatie te maken hebben is die angst er heel plotseling en vaak ook heel hevig.
Ik ken geen echte angst, maar ben ik er misschien blind voor en heb ik het toch?

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Angst kan je verblinden EN verlammen. Je bent dan extra kwetsbaar. Het valt dan aan te raden , situaties die dat oproepen te vermijden als de pest..... Je bent immers weerloos als dat optreedt, dus voorkomen is verreweg het beste, als je dat kunt. Toegevoegd na 11 uur: Vermijd in dat geval eenzaamheid, bel of bezoek een betrouwbare vriend(in) en vraag deze persoon hoe deze aankijkt tegen je situatie. AS;s je naar jezelf kijkt, zie je letterlijk en figuurlijk immers je SPIEGELBEELD, alles zit dan aan de verkeerde kant. Een objectieve en eerlijke vriend geeft niet je spiegelbeeld neer maar de ongespiegelde indruk. Dat helpt je je zwakheden te ontdekken die in je blinde vlek zit. Je blinde vlek zit dichtbij je gele vlek, (het gebied in je oog waar je het scherpst mee ziet, dus maskeert letterlijk je gele vlek (op geestelijk niveau gezien is dat je sterkste vermogen)je blind spot. Zienden kunnen verschrikkelijk blind zijn, blinden kunnen vaak verbazend veel (door)zien..... Maar doe eerst wat aan de angst, zodat je je blinde vlek ziet, OF aan je blinde vlek zodat je je angst ziet. Leen daarvoor het zicht en het kompas van anderen die het goed met je menen maar wel de moed hebben ook minder populaire dingen te benoemen. Op slijmerij zal je niet zitten te wachten.......

nee, ik denk niet dat je blind kunt zijn voor je eigen angst. angsten manifesteren zich zodanig, dat je ze niet over het hoofd kan zien. wel kunnen angsten zich ontwikkelen van hanteerbaar tot niet hanteerbaar. ook kan je in een bepaalde setting een angst/paniekaanval krijgen, waardoor je a la minute een angst voor deze setting ontwikkeld.

Als je een angst alsmaar verbergt voor je zelf en het blijft ontkennen voor je zelf, ga je vanzelf geloven dat je er niet bang voor bent. Totdat je er mee geconfronteerd wordt. dan komt alle angst er in een keer uit. (is dit wat je bedoelt?) Toegevoegd na 45 seconden: Dus ja :)

Ik kan me voorstellen dat je in een bepaalde situatie pas een angst naar boven voelt komen. Even cru, stel je drijft in de oceaan en je ziet een vin boven water. Dat is een situatie die (gelukkig) niet alledaags is, waarvoor je normaliter geen angst hebt (namelijk niet nodig) maar op dát moment denk ik, wel. Dus verborgen angsten die pas aan de oppervlakte komen als het 'nodig' is. Want op bepaalde momenten is angst natuurlijk ook gewoon nodig. Als je een drukke weg oversteekt waar de verkeerslichten het niet doen (of in Jakarta, mag ook) moet je een gezonde angst hebben om niet aangereden te worden, anders word je gegarandeerd aangereden. Mensen met een stoornis in het angstcentrum hebben dus een heel gevaarlijk leven!

Angsten zijn niet terecht of onterecht, je hebt ze gewoon of je hebt ze niet of nauwelijks. Ieder mens zou een "gezonde angst" moeten hebben, want die waarschuwt je voor gevaar, net als pijn. Het vervelende is als je te veel angst hebt. Meestal komt dit voort uit onzekerheid of geen vertrouwen hebben in je eigen kunnen. Niet goed functioneren en zweten is hier meestal een gevolg van. Angsten kunnen je ook aangepraat worden. Een moeder die bang is voor dieren of water brengt dit vaak onbewust over op hun kinderen. Mijn vrouw is daar een goed voorbeeld van. Blind zijn voor je eigen angst lijkt ne een rare uitdrukking. Er zijn mensen (ik ken er een) die nauwelijks angst kennen en die daardoor grote risico's nemen en hun gezin daar ook aan blood stellen. B.v. door een wereldreis in een zeilboot te maken met zijn gezin, terwijl hij hiermee van te voren weinig ervaring heft opgedaan. Hij is niet blind voor zijn angst (die hij niet heeft), maar wel voor de risico's.

Angst is een gevoel. En mijn gevoel zegt mij,dat je een gevoel wel min of meer kunt negeren,maar er blind voor zijn, kan volgens mij niet.

Als er iets engs gebeurt zoals een inbraak of je wordt aangevallen dan ben je angstig op dat moment. Dat is dan ook normaal en functioneel. Als je echter plotseling zonder aanwijsbare reden overvallen wordt door angst dan is dat de uitingsvorm van gevoelens of emoties die opgekropt zijn. Angst is een gevoel dat zich niet laat negeren en daardoor gebruikt wordt door het lichaam om alarmbellen af te laten gaan. Kan dat bij jou ook gebeuren? Dat hangt ervan af hoe goed je jezelf leert kennen en hoe eerlijk je tegen jezelf bent. Op zich is het wel bijzonder dat je deze vraag hebt. Wellicht omdat je het bij anderen gezien hebt? Of omdat je weet hoe angsten het leven kunnen beheersen? Uit eerdere informatie van jou begrijp ik dat je veel energie steekt in het volledig tot rust komen en ontspannen. Dit lijkt me een goede manier om opgekropte emoties en leed vrij te maken zodat het niet kan gaan rotten. Maar garanties krijgen we niet, als het nodig is dan komt het zomaar om de hoek kijken. De enige remedie is om het leven alleen vandaag te leven, en niet de dag van morgen of nog later.

Ja dat zou kunnen. Ik heb van de week een collega gesproken en was heel verbaast over haar manier om in het leven te staan: Ik heb geen problemen, alleen anderen hebben problemen. Maar ik niet hoor. Geef mij maar oxazepam, die zijn lèkker! Op mijn reactie dat het medicijn alleen maar de gevoelens onderdrukt en niet de oorzaak aanpakt. Zei ze, dat ze alleen maar kon voorstellen dat ze iets had toen haar moeder was overleden. Maar voor de rest helemaal niets. En dat van de moeder was maar een kleinigheidje. Nu moet ik er wel bij vertellen dat 'zij' vroeger een 'hij' was. Dus ik was verrast dat zijn absoluut geen enkele problemen heeft (gekend). Maar als je maar vaak genoeg zegt dat je geen problemen hebt, dan zal je dat echt kunnen gaan geloven. Ed, misschien heb jij vroeger heel vaak tegen jezelf gezegd: ik ben niet bang, ik ben niet bang... Kan je eens tegen jezelf zeggen: "Dank je wel gevoel, ik weet dat ik een angst had. Dank je wel dat je me hierop wijst en dat je dit naar boven brengt. Nu ben ik klaar om ermee aan de slag te gaan." Ga er even voor zitten voordat je dit zegt. Sluit je ogen, maak verbinding met de energie (zoals je gewend bent) en zeg die tekst eens. Echt vanuit je hart, wees werkelijk dankbaar! Wat gebeurt er, en welke beelden komen in je gedachten naar voren, waar moet je opeens aan denken?

als je je angst (onbewust) niet wilt zien, zie je hem over het hoofd ja.

Niemand ziet zijn angst totdat hij er mee wordt geconfronteerd. Iemand die bv. panisch wordt van spinnen was dat niet in de fase van zijn of haar leven waarin het fenomeen 'spin' niet bekend was. Angst vereist een confrontatie. Die kan fysiek zijn, maar bv. ook 'slechts' in gedachten. Geloof me, de grootste bangmaker is je eigen fantasie. Dat jij geen angst voelt is erg fijn voor je, maar het is geen garantie voor de toekomst. Je grootste angst zou iets kunnen zijn wat je nu nog volledig onbekend is. Sterker nog, deze gedachte kan al genoeg zijn om je bang te maken. Angst voor je eigen angst. Maar maak je hier vooral niet druk om, want je hebt nu simpelweg geen reden om aan te nemen dat je ergens bang voor hoeft te zijn. "The only thing we have to fear is fear itself" -Franklin D. Roosevelt

Een angst is als een tijger in de jungle je wordt er mee geconfronteerd en je raakt in paniek.....

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100