Waarom kunnen sommige mensen zo moeilijk afscheid nemen van oude spullen die ze op zolder hebben?

Ontstaat er een "relatie" tussen mens en oude spullen? Of ligt dat anders?

Toegevoegd na 27 minuten:
Bij een oude buurman op zolder stapels oude kranten, hij zegt dat hij weet niet waarom hij dat bewaard samen met oude radio's, platenspeler, etc etc maar vooral de kranten zijn vreemd om te sparen..

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Mijn speelgoed van vroeger ligt op zolder. Het is jeugdsentiment. Als ik mijn witte olifant pak dan realiseer ik me dat er jaren en jaren voorbij zijn gegaan. Jaren waarin er van alles in mijn leven veranderd is, terwijl mijn olifantje het zelfde is gebleven Als ik naar mijn troelie woelie en mijn chamkins verzameling kijk ,dan schieten me de herinneringen van vroeger weer te binnen. Aan al mijn speelgoed zitten herinneringen. Ik word er blij van ik koester ze en ik me kan daar zo happy bij voelen. Nu heb ik dat dus met mijn speelgoed van toen. Maar mijn moeder heeft dat met haar poezie album. Dierbare herinneringen aan die tijd van toen. Aan de mensen die helaas nu bijna allemaal al dood zijn. Het zou daarom heel erg zonde zijn om dat zomaar weg te gooien. De herinneringen zitten dan nog wel een beetje in je hoofd maar het tastbaren wat die herinneringen bevestigt is dan voorgoed verdwenen. Vaak ligt een oude koffiemolen vergeten onderin een doos achterin op de zolder. De herinneringen zijn vergeten. Maar pak je na jaren die doos weer eens uit en ziet die koffiemolen dan komen er meestal toch weer dingen uit die tijd van toen naar boven. Al kun je het natuurlijk ook van een hele andere kant bekijken. Laten we t maar bewaren, misschien komt het nog wel van pas. Wie wat bewaard die heeft wat. Pfff gooi maar op de zolder dan bekijken we later nog wel wat we ermee doen. Niks weg gooien dat komt altijd nog van pas. En wat die kranten betreft: Hij heeft waarschijnlijk de oorlog mee gemaakt. Mijn opa s oma s en oud oom en tante ook en met name mijn oud oom heeft daar echt een ietwat traumatische herinnering aan over gehouden waardoor hij nu echt alles bewaard. ieder schroefje wat hij vind op straat dat stopt hij in zijn zak om mee te nemen en inderdaad ook t liefst bewaart hij de oude kranten want stel je voor ze komen nog van pas......

het zijn de herrineringen die de oude spullen zitten,vaak zijn het het eerste wiegje en stoelen waar grootouders nog in hebben gezetten het heeft meer sentimentele waarde!!

Oude spullen herinneren je aan gebeurtenissen uit het verleden die je zonder die spullen allang vergeten was.

Behalve sentimentele waarde kan er een psychologisch probleem achter schuil gaan. Ze hebben in het verleden wellicht grote (niet persé materiele) verliezen geleden en klampen zich ter compensatie vast aan spullen die ze nu nog wel hebben. Of ze zijn opgegroeid met de opvatting dat het 'zonde' is om spullen weg te gooien, mogelijk uit armoede ontstaan. Toegevoegd na 3 minuten: Het kan ook angst voor vergankelijkheid zijn. Het leven is vergankelijk, maar als mensen de spullen veilig op zolder bewaren, hebben ze iets wat niet vergaat (in de tijd dat ze zelf nog leven tenminste). Dat heeft te maken met controle willen houden op het vergankelijke leven.

Diverse mogelijkheden. Spullen zijn herinneringen. Soms zijn die vervelend, dan zul je er dikwijls makkelijker afstand van kunnen doen. Maar wie vindt het nu niet heerlijk om nog eens tussen de speelgoedjes of de prulletjes van oma weg te dromen.. Verder vertegenwoordigen spullen materiele waarde. Vooral wie het nooit breed heeft gehad, zal het gauw zonde vinden iets weg te gooien. (Je weet maar nooit..) Tenslotte: veel spullen worden steeds interessanter, naarmate ze ouder worden. Ze worden schaarser, unieker en wellicht meer geld waard. Dan is er nog een soort emotionele waarde die spullen kunnen hebben. Zelf had ik eens een poetsmand gekregen van een kinderloze tante. Een ogenschijnlijk waardeloos erfstuk..zo'n rafelig mandje met versleten borstels en gore poetslappen. Maar die tante was net zo zuinig op haar spulletjes als een ander op kinderen..Ze poetste alsof haar leven ervan afhing en raakte in paniek van een vlekje.. Die poetsmand stond altijd helemaal voorin de kamerkast en ik kon het jarenlang niet over mijn hart verkrijgen dat vieze ding, dat voor haar zoveel betekend had, bij het vuilnis te gooien. Sentimenteel he..

Sentiment en investering spelen hier de hoofdrol, dingen die veel geld gekost hebben gooi je niet zomaar weg, ook niet als je ze niet meer gebruikt. Nog lastiger wordt het als het het materiaal van een (voormalige) liefhebbeij betreft. Dan kun je er erg aan gehecht zijn en wordt het materiaal onbewust misschien zelfs een ziel toegedicht (een vorm van animisme). Het scheiden en opruimen vergt dan heel veel zelfdicipline. Het pogen je spullen om te zetten in geld kan dan een aanvaardbare oplossing zijn. Als je echter ruimte genoeg/te over hebt, kun je compacte en goede opslag overwegen. Overigens vinden kinderen de oude spullen op zolder van opa en oma bijna magisch. Niet gevaarlijke spullen kunnen dus een grote speelwaarde voor de kleinkids hebben. Ik spreek vanuit beide kanten uit ervaring.

Herinneringen, emoties, sentiment, het niet los kunnen laten van bepaalde zaken, letterlijk en figuurlijk. Ook het praktische gevoel van misschien kan ik het nog ooit eens gebruiken, je zult zien als ik het weggooi heb ik het dan juist nodig.

Ooit heb ik wel enkele kranten bewaard, bv ten tijde van de Vietnamoorlog. Ik dacht: dit is zo belangrijk, dat wil ik later nog eens laten zien aan mijn kind of aan anderen. Dat kan een reden zijn om kranten te bewaren, er steeds weer iets in lezen wat belangrijk is, en dan, bij oude mensen, op den duur laten ze ze liggen, hebben de puf niet meer om ze te lezen, en denken eerst: dat lees ik later nog; en dan, vreemd genoeg, ontstaat de gewoonte van het stapelen van de kranten. Ik heb het vaak bij oude mensen gezien. Zo zijn er ook mensen die nooit iets weggooien "wat nog goed is"", want dan heb je ""reserve""". Ze denken er niet aan dat die spullen ouderwets of niet meer te gebruiken zijn. En als het eenmaal op zolder ligt, komt het er nooit meer af want ""het eet geen brood"". Het is dan niet meer een kwestie van bewaren, maar van de moeite niet willen nemen om het weg te gooien. En dan zijn er nog de sentimentele dingen. Boeken, proefwerken van school, schriften, enkele babykleertjes, mappen met getuigschriften, Het zijn allemaal getuigen van een leven dat bijna voorbij is. Een mens bewaart het om er ""later, later nog eens naar te kunnen kijken"", of dat later komt?

Omdat je dan iets moet loslaten en als je iets moet loslaten voelt dat eng, omdat je het dan niet meer hebt en het dus kwijt bent. Vaak emotioneel beladen, maar ook gewoon dat gevoel van loslaten kan soms wat lastig zijn. Ik heb het zelfs als ik mijn oude kleding in zo'n bak gooi, dan kijk ik toch nog even in de zak (straks gooi ik nog goede dingen weg!) voordat ik m in de bak kieper. En zelfs met lege flessen naar de glasbak brengen heb ik dat. Dan voelt het even leeg, ben ik wat kwijtgeraakt.

Oude spullen roepen herinneren op. Als je ze weg gooit gooi je ook herinneringen weg. Jouw buurman hoeft de oude kranten niet te bewaren dat doen ze in een archief wel.

Je kunt de laatste aflevering kijken van "help mijn man heeft een hobby", dat gaat over een verzamelaar. Uit mijn eigen ervaring weet ik dat de generatie net na oorlog een sterke bijging heeft van bewaren en bezuiningen.

Kranten zijn natuurlijk niet zomaar kranten. Als die man ze al lang bewaart kunnen er inderdaad herinneringen aan vasthangen bv zijn overleden vrouw heeft ze nog gelezen, ze doen hem terugdenken aan de tijd dat hij op zondagmorgen rustig de krant doornam op het balkonnetje,...of misschien blikt hij gewoon graag eens terug op de geschiedenis, op de feiten. Je moet ook snappen dat zulke dingen ergens een houvast bieden, binnen 20 jaar zullen wij misschien ook met heimwee terugkijken naar de tijd dat we op weg naar school naar onze i-pod luisterden,...IK denk dat het doet terugdenken aan zijn jonge jaren, aan leuke tijden, hij houdt op die manier de tijd een beetje vast denk ik

Vat t niet verkeerd. Het is net een moeder in een bejaardetehuis.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100