Hoe komt het dat je bij een auto ongeluk, het gevoel hebt dat de tijd veel trager verloopt?

Ik heb ooit eens een dreigend auto ongeluk gehad, en ik had toen echt het gevoel dat de tijd in slow motion verliep.
Elk detail was scherp waar te nemen.
Voor mij nog steeds een raadsel.

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Zoals ik als eens eerder op een dergelijke vraag antwoordde, in noodsituaties komt er een stoot adrenaline vrij. Deze verhoogt onder andere de denksnelheid. Omdat we inderdaad normaal enige gedachten per seconde hebben, meten we daaraan de tijdbeleving af. In nood kunnen onze hersenen echter zeer veel sneller werken en hebben we dus meer gedachten. Omdat onze tijdbeleving is gekoppeld aan onze gedachten , gaat de werkelijke tijd in onze beleving veel langzamer en kunnen we meer acties ondernemen die ons in veiligheid moeten brengen of gevaar af kunnen wenden. Onze denksnelheid kan dan oplopen tot vele tientallen malen (mogelijk meer dan honderd maal) zo snel als gebruikelijk, het denken en handelen gebeurt dan in een reflexmatig tempo. Een belemmering is de snelheid waarmee signalen getransporteerd kunnen worden. Daarom gaan de hersenen ook nog eens veel efficienter werken en sluiten zich volledig af voor pijn en zelfs angst. Zo hebben we de maximale mogelijkheid ons vege lijf of dat van een ander te redden. Ik heb een aantal ongevallen gehad (wo. een aanrijding waarbij ik onder water geraakt ben) en toen heeft dit vermogen tot supersnel denken , kalm blijven (!) en handelen mijn leven gered. Omder normale omstandigheden heb ik soms moeite om mijn autogordel om of af te doen (ik had deze wel om tijdens dat ongeval, de blauwe striemen op mijn lichaam gaven aan welke enorme impact ik doorstaan had.) maar was onder water op de kop hangend in een totaal verwrongen auto toch in staat gebleken deze af te doen en de auto via de achterklep(!) te verlaten, de enige bruikbare doorgang, bleek later Ondanks dat ik daarna in shock raakte kan ik me alles nog tot in detail herinneren, totdat ik buiten levensgevaar was. Ik bleef bij bewustzijn maar kan me daarvan werkelijk niets meer herinneren. Velen zullen met dergelijke verhalen dit relaas kunnen staven. Mogelijk heeft het ook te maken met het idee dat we normaal nog geen 5% van onze hersenen gebruiken maar mogelijk in dit soort situatie de rest van de hersenen ook een rol gaan spelen. De mens is goed ontworpen!!

op zo'n moment ben je super-bewust... je maakt alles heel bewust mee... de tijdsbeleving loopt (schijnbaar) van gebeurtenis naar gebeurtenis... denk je dat het leven ten einde loopt, dan is er in de ervaring maar één (oneindige) gebeurtenis... dit wordt ook wel time-stretching genoemd...

Ik herken dat wel, heb ook een keer zoiets meegemaakt en de beelden kan ik nog steeds oproepen. Het komt gewoon omdat je op dat moment van het (bijna) ongeluk verschrikkelijk alert bent op alles wat er gebeurt, omdat je hele bewustzijn is gefocust op het overleven. Allerlei dingen gaan spelen: allerlei reflexmatige bewegingen om je hoofd te beschermen of je val te breken, je probeert nog te sturen, te remmen en/of gas te geven, en daarbij neem je alles heel nauwkeurig waar.

Elke compleet nieuwe, belangrijke ervaring laat veel indrukken achter in ons geheugen. Als je voor het eerst in China zou gaan werken en je toekomst hangt er vanaf dan zou dat ook in je geheugen een langere film vormen. Je hersens geven gewoon extra aandacht aan het voorval omdat het levensbedreigend is en je wilt er lering uit trekken om een volgende keer niet opnieuw in zo'n situatie terecht te komen of er beter op te reageren; het wordt dus een film met meer detail en daardoor langer.

Het is niet alleen bij autoongelukken of ongelukken op zich...alles wat in je lichaam pijn veroorzaakt of iets traumatisch wat je meemaakt geeft dat de tijd traag verloopt...in je gevoel duurt het lang omdat je iets meemaakt wat je niet wil voelen of denken of beide...waarschijnlijk ben je inderdaad veel meer bewust van wat er gebeurt om je heen of met jezelf waar je anders niet de tijd voor neemt...nu moet je die tijd wel nemen of je wil of niet ... en ik denk dat het daardoor langer duurt...misschien is dit ook een soort van bescherming waarin je nog kan kijken of je zelf wat kan doen of veranderen in die korte toch voor je gevoel lange tijd...als ik pijn heb door mijn chronische aandoeningen en ik sta er echt bij stil omdat ik er niet omheen kan, dus bewust mee bezig dan lijkt de pijn ook soms intenser en de tijd gaat dan niet snel genoeg voorbij omdat ik dan denk was het maar alweer morgen zodat ik minder pijn voel ...dus ik denk dat het ene met het ander verband houdt bewustzijn en pijnervaring...enzo..

Bronnen:
eigen mening

ik denk(maar weet niet zeker) dat het komt door de drang om te overleven: gedachten flitsen dan veel sneller door t hoofd,, waardoor je in een keer 150 gedachten per seconde hebt (die jou uit die bedreigende situatie kunnen redden) ipv de 3 gedachten per seconde die je hebt wanneer je gewoon ontspannen bent Omdat je 3 gedachten per seconde gewend ben,,lijken die 150 gedachten wel 50 seconden,,, (stel je eens voor hoe JIJ de mens zou zien als je een vlieg zou zijn,,zouden mensen dan snel of juist heel langzaam overkomen? en stel je nu eens voor dat ons zonnestelsel slechts een atoom zou zijn,,de tijd die de aarde er over doet om een rotatie rond de zon te maken,,zou t n jaar zijn,,of zou t korter duren?..) ;) (die laatste 2 voorstellingen zijn om je een idee te geven hoe tijd beleefd kan worden :D ) peace

Dat komt omdat je in je normale staat van 'zijn' vaak word gehindert door je gedachten. We ontvangen per seconde zo'n biljoen bits aan informatie, maar onze hersenen filteren het tot pak 'm beet 20Mb. Als je ergens op focust, dan merk je de dingen er omheen niet zo scherp op (dat is een reden waarom men vaak voor mediteren naar een kaars staart en daar geheel op focust en in op kan gaan). In het geval van een ongeluk, gebeurt het dat je lichaam het overneemt, net zoals deze de controle voor je ademhaling regelt. Dan beleef je het veel intenser omdat er meer informatie word opgenomen (Focus je je maar eens op je ademhaling).

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100