Wat voel je als je hooggevoelig bent en je bent met meerdere mensen in gesprek?

Oftewel, hoe voelen hooggevoeligen letterlijk sociale spanningen, lichamelijk, energiek, emotioneel? Dingen zoals "prikkelbaarheid", "donkere wolken", ongemakkelijke situaties?
Ben je dan bewust van wat je voelt, van jezelf en van anderen, wat je "uitzendt"?
Is dat gevoel dan deel van jouw aanwezigheid en weet je ermee om te gaan, door te communiceren, of kun je er ook door overspoeld raken, als "doorgeefluik van energie" dienend? Zo ja, als iemand dit herkent als HSP eigenschap, hoe ga je ermee om?

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Ik kan alleen antwoorden uit eigen ervaring, dus ik hoop dat je daar wat aan hebt. Wat ik vaak merk, is dat ik iemands negatieve stemming of slecht humeur ongewild 'overneem'. Erg vervelend, vooral als ik er te laat achter kom. Maar zodra ik in de gaten krijg dat het 'niet van mij' is, kan ik het gelukkig vrijwel direct weer van me af zetten. Ik moet dat dan wel letterlijk even tegen mezelf zeggen - bijv. "Hallo Nathalie, jij was VROLIJK toen je vanmorgen opstond, weet je nog.." Maar goed, het werkt wel altijd :) Ook voel ik wel eens pijn van iemand anders, meestal is dat dan hoofdpijn. Dat herken ik altijd meteen, want dat heb ik zelf nooit. Dus dat duurt nooit lang. In dat opzicht ben ik me wel bewust van wat ik voel ja. Waar ik moeite mee heb, is gesloten ruimtes waar veel mensen zijn. Dan kan er echt te veel 'binnenkomen' en ik ben geen expert in 'mezelf afsluiten'. Ik ben een keer bij een holistisch counselor geweest en die zei dat ik mezelf op zulke momenten in een kristallen koepeltje moest plaatsen. Maar dat was me veel te zweverig dus dat heb ik nooit gedaan. Als ik het zelf niet kan transformeren, dan ga ik gewoon weg uit de situatie, of ik vraag aan degene die mij 'gebruikt' als doorgeefluik of hij daar mee op wil houden. Dat helpt ook altijd - sommigen schrikken zich rot, maar dat is niet mijn probleem, denk ik dan maar... Trouwens, ik zeg nooit dat ik een HSP ben. Ik kom steeds meer mensen tegen die zeggen dat ze erachter zijn gekomen (of dat hen is verteld) dat ze een HSP-er zijn. Mij irriteert dat ten eerste omdat je geen HSP-ER bent, maar gewoon HSP (Hoog Sensitief Persoon/Highly Sensitive Person), dus zonder dat "-er" erachter. En ten tweede vraag ik me altijd af waarom ze dat zo nodig moeten vertellen. Ze doen er nogal interessant mee. Alsof het een gave is of zoiets. Ik kan daar niet zo goed tegen. Maar dat kan aan mij liggen.

Allereerst is HSP niet een officiële diagnose; het komt (nog?) niet voor in het DSM-IV. Mede daarom denk ik, dat er vele eigenschappen/meningen/ver- en vooroordelen aan worden verbonden door niet-deskundigen en er daarnaast ook nog es iets heel interessants van wordt gemaakt. Zelf zie ik het niet als een label of hokje: voor mij was het een inzicht. Meer als: heej: het heeft een naam en eigenschappen, dus ik ben niet de enige en ook niet "gestoord". Het was voor mij vroeger negatief: er was iets goed mis met me. Inmiddels vind ik het nog steeds moeilijk om mee om te gaan, maar ook een verrijking. Overigens heeft het niets te maken met labiel zijn, zoals ik bij de reacties las. Dan je vraag: ik ervaar het als ingewikkeld en vooral als zeer vermoeiend om met meer dan 1 mens te praten. Er is zoveel, waar ik onbewust/half bewust (?) op let en dat is met 1 persoon al intensief. Ik ervaar heel veel non-verbale informatie van mensen: gemoedstoestand, emoties, pijn, stress, sfeer etcetc. in hun lichaamstaal, in geur, in stem etc. Omdat ik nu meer weet over hooggevoeligheid, ben ik het me veel bewuster dan vroeger en kan ik er beter mee omgaan. Vroeger werd ik overspoeld en wist ik niet wat ik ermee aan moest, ik werd er ook ontzettend moe van. Gezellig winkelen bijvoorbeeld eindigde altijd in helemaal kapot thuiskomen. Het vermoeit me nog steeds, maar omdat ik weet dat het "okee" is, heb ik aanvaard, dat het gewoon bij mij hoort. Ik hou contacten bewust korter; als ik moe word, dan ga ik (even) weg. Mij heeft het dus erg geholpen te weten wat het is, wat het HSP-zijn voor mij betekent en daardoor kan ik er bewuster mee omgaan. Ik ben ook beter in staat om bijvoorbeeld de emoties van anderen niet die van mij te maken/ me niet teveel in te leven, alhoewel dat nog steeds moeilijk is. Wat je bedoelt met "uitzenden" weet ik niet, ook niet met een "doorgeefluik van energie". Nog wat informatie: http://nl.wikipedia.org/wiki/Hoogsensitief_persoon

Ik heb dit onlangs voor mijzelf eens onderzocht. Het blijkt dat als ik met iemand aan het praten ben, dat ik met diegene een energetisch connectie maak. Dit wil ik omdat ik altijd aan het 'helpen' ben en door die verbinding kom ik meer te weten dan dat die persoon verteld. Nu kon ik altijd moeilijk omgaan met grote groepen mensen. Als er meerdere groepjes zijn, die met elkaar in gesprek zijn, dan wilde ik alles horen. Tenminste dat dacht ik. Wat er eigenlijk gebeurt is dat ik met elk van de personen een energetische connectie wil opbouwen en heb dan meerdere verbindingen simultaan actief staan. Dit is erg overweldigend, omdat je dan ook direct met meerdere gemoedstoestanden te maken hebt. De reden waarom ik altijd een verbinding wil maken met een ander, is niet alleen om te helpen. Maar dat willen helpen komt uit een oude pijn vanuit mijn verleden. Die drive zit in mij, maar heeft een oorsprong die me veel pijn en verdriet gaf. Nu ik dit weet van mezelf, heb ik minder de neiging om me met iedereen te gaan verbinden. Ook is de manier van verbinden veranderd, en maak ik geen 1 op 1 verbinding meer, maar is mijn energie overal aanwezig. Die pijn van vroeger is ontstaan doordat ik voor de persoon van vroeger een immense liefde had. Door die liefde had ik het verdriet en de pijn, omdat ik niet in staat was de ander te kunnen helpen en die ander erg veel leed had. Nu de pijn weg is en daarmee ook het verdriet, blijft de liefde veel krachtiger bestaan. Voor die persoon uit mijn verleden, maar ook voor de manier waarop ik mensen wil helpen. De energie die ik uitstraal en die overal is waar anderen mee kunnen en mogen verbinden, is een energie die meer uit de pure liefde bestaat. Dit is voor mij veel minder belastend. De pijn dreef mij te worden meegesleept met de emoties van anderen,doordat ik juist die intense connectie had en wilde hebben. De liefde die er nu is, maakt alles zacht. --- Ik vermoed dat jij ook een pijn ervaart met jou HSP eigenschap. Daardoor heb je het zo moeilijk in die situaties. Onderzoek waardoor bij jou die pijn is ontstaan. Voor mij heeft hypnotherapie enorm goed geholpen, omdat het antwoord reeds IN jezelf zit, je moet er alleen leren om erbij te kunnen komen.

Zelf ervaar ik dat als beklemmend, je kunt niet iedereen de aandacht geven die je wilt en met dat gevoel van machteloosheid/gebrek/falen kan ik maar beperkt omgaan. Het uit zich in stress, dichtklappen en als ik (in extreme gevallen) paniek bemerk, dan trek ik me even terug om me te hervinden. Dat werkt over het algemeen goed. Niemand zit te wachten op een onsympathiek reagerende persoon. Na het hervinden leg ik dan mijn actie (en het waarom ) uit, zonder omhaal van woorden. Dat wordt vrijwel altijd begrepen. Veel mensen hebben last van "overprikkeling", een goede actie werpt meer vruchten af dan je frustratie te uiten tegenover mensen die (op zich ) niets verkeerd doen. Een volgende keer weten mensen dat je overprikkeld kunt raken, het feit dat ze dit weten geeft ontspanning omdat er acceptatie is. En zo is deze vicieuze cirkel te doorbreken

Ik heb geen flauw idee of ik autistisch, HSP, add'er, adhd'er ben. Met meerdere mensen in gesprek is dodelijk vermoeiend. Suizend in je oren. Het doet als het te lang duurt lichamelijk pijn. (aan ledematen als elektrische prikjes). Toegevoegd na 1 minuut: Wat ik doe is wat brutaal wellicht. ik ga het gesprek gewoon coördineren. dan zeg ik: wacht even mensen, hier snap ik niks meer van. wat zei jij? en wat wilde jij zeggen?

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100