In hoe verre kun je (hoogte)vrees behandelen?

Vandaag zat ik vol bewondering te kijken naar mensen die een torenkraan aan het opbouwen waren. Ze leken op een hoogte van een meter of 40 net zo makkelijk rond te lopen als op de boulevard van Scheveningen.
Nu heb ik zelf geen hoogtevrees maar daar werd ik eng van. Is het gewoon erfelijk bepaald dat je daar geen last van hebt of is het ook te 'behandelen'?

Toegevoegd na 21 uur:
Ter aanvulling; hoogtevrees lijkt me een primaire (overlevings)angst bij mensen, het is onnatuurlijk om zo hoog te zijn. Dus eigenlijk is mijn vraag ook een beetje of je die angst helemaal uit zou kunnen schakelen.

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Hoogtevrees behoort binnen de psychologie tot de specifieke fobieën. Fobieën zijn - op de sociale fobie na - één van de best behandelbare psychische stoornissen. Voor een fobie wordt meestal exposure gebruikt, een techniek vanuit de gedragstherapie. Exposure kan in vivo, in het echt, plaatsvinden, of in vitro, in gedachten. Bij het laatste beeld je je de angstgevende situatie in, bij het eerste onderga je daadwerkelijk de situatie. Eventueel wordt hierbij progressieve spierrelaxatie of een andere ontspanningstechniek gebruikt om ervoor te zorgen dat de patiënt zich op z'n gemak voelt. Angst is inderdaad - deels - een fysiologische reactie. Dat merk je ook: je hartslag gaat omhoog, je bloeddruk stijgt, je voelt de adrenaline door je lijf stromen. Het grappige aan die reactie is dat deze verschijnselen altijd vanzelf uitdoven. Je lijf kan nu eenmaal niet continu onder spanning staan, dus op den duur zal je hartslag dalen en zullen de stresshormonen terugkomen op hun normale niveau. Bij exposure wordt hier handig gebruik van gemaakt: iemand wordt net zo lang 'ondergedompeld' in de angstgevende situatie, dat de angst eigenlijk vanzelf ophoudt te bestaan. Nadat het lichaam tot rust komt, kan de patiënt rustig ademhalen (ook letterlijk) en zal hij/zij opmerken dat hij weliswaar op de hoogste verdieping van een hoge flat staat, maar dat er niets met hem is gebeurd. Je begrijpt dat deze techniek niet voor iedereen geschikt is: je zult bereid en in staat moeten zijn om eerst je angst ook echt te ondergaan. Soms is de angst te sterk, en zal een patiënt dit niet aandurven. Daarom zijn er verschillende varianten op deze techniek, zoals graduele exposure. Bij deze techniek wordt de patiënt gevraagd een soort angsthierarchie op te stellen, en zal eerst de angst die het laagst in rang staat, worden behandeld. In geval van hoogtevrees kan dat betekenen dat iemand begint met op een krukje staan en naar beneden kijken, en daarna de trap opklimt, etc. Een veelgemaakte fout bij aangepaste exposuretechnieken is trouwens dat de angstprikkel niet lang genoeg wordt volgehouden. Maar als een angstgevende situatie wordt ondergaan en de patiënt vervolgens uit die situatie wordt gehaald voordat de fysiologische angstreactie weggeëbd is, is er niets anders gebeurd dan dat de patiënt opnieuw die angst heeft ervaren, zonder de geruststellende ervaring van het overgaan van die angst. Antwoord op je vraag: ja, ook deze angst is over het algemeen goed te behandelen.

hoogtevrees is op dezelfde manier te behandelen als duizeligheid. Je hebt waarschijnlijk wel ooit gezien, dat balletdansers een rare beweging maken met hun hoofd tijdens het dansen. Wat ze dan doen is niets anders dan hun ogen richten op een bepaald punt in de ruimte. Zo kan iemaand dat ook doen, aals hij een hoge ladder opklimt: niet met de ogen dwalen, maar richten op een bepaald punt, daarna op een ander punt enz. Mar nooit dwalen met je ogen, want daardoor komt het eevenwichtsorgaan in de war. Dat veroorzaakt duizeligheid. Als je jong bent heb je daarvan meestal geen last, maar de veroudering van het evenwichtsorgaan begint al tamelijk vroeg: bij sommigen al bij 20 jaar.

Ik weet niet of het goed is te behandelen. Maar bedenk wel.. het gevoel dat je hebt als je op hoogte staat en bang bent, dat is er niet voor niets. Dat is een waarschuwing. Dus het zou niet goed zijn als je dat 'oew'-gevoel niet had.

Het ligt in het denken. Het (innerlijk) weten, de overtuiging, vertrouwen, dat je beschermd bent, door een Universele kracht die ik Liefde noem.

Hoogtevrees kun je zeker behandelen. Dit kan dmv exposure, dat is dat je jezelf confronteerd met je angst. De combinatie can exposure met cgt (cognitieve gedrags therapie) is nog beter. De strekking vam cgt is dat je jezelf afvraagt waarvoor je bangt bent en hoe reeel dat is. Je zet je gedachten, gevoel en gevolgen op een rij. Heel simpel gezegd zou je kunnen zeggen dat je dan steess afvraagt: en dan, als dat gebeurd. Dan blijkt al snel dat het geen reeele gedachtes zijn.

het is idd tegennatuurlijk om je op grote hoogte te bevinden. van de andere kant maakt het niet uit of je op je bank ligt, of dat je op de punt van een cilf ligt, maar het laatste doet wat met angst om te vallen. vaak (m.i. in de meeste gevallen) verwart men het met dieptevrees (angst voor diepten/enorme ruimtes. je weet bv dat je niet kan vallen (ook niet bovenin een wolkenkrabber met vaste grond over je voeten, ook niet bovenin het reuzenrad in een veilig bakje dat kan schommelen bv) men ziet dit ook vaak bij mensen die niet in diep water durven. ze weten dat ze kunnen zwemmen, maar het idee dat de bodem zo ver weg is wakkert angst aan.

Bronnen:
http://www.hulpbijangst.nl/viewtopic.php?f=8&t=32

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100