Waarom moet ik (49) altijd eerst (vrij lang) nadenken als mij (of ik mezelf) meer diepzinnige vragen stel,en kan haast nooit spontaan antwoorden.

...en twijfel vervolgens nog aan mezelf als ik een antwoord heb gegeven.
Ik krijg dit "verwijt" wel eens dat ik altijd lang moet nadenken.
Vragen zoals;
- houd ik wel van m'n vrouw.
- wil ik dit wel..of toch liever dat
- wil ik wel een andere baan..
- ben ik wel gelukkig..
- kan ik iets anders wel aan...

Weet jij het antwoord?

/2500

Dit type vragen worden door het gros van de mensen zeer makkelijk beantwoord, omdat het 'emotionele' vragen zijn. Er is eigenlijk geen ander antwoord te geven dan: Natuurlijk hou ik van mijn vrouw, Ntauurlijk ben je gelukkig. Op het moment dat je dit niet meer met een reflex reactie wilt beantwoorden, worden de vragen een stuk lastiger. Want dan gaat het om de kern van wie je bent. Jij bent wellicht iets serieuzer in het beantwoorden van dat soort vragen. Je wil echt antwoord geven. En daarom moet je er over nadenken.

Spontaan zijn is lastig in situaties die je eerder hebt meegemaakt, gedeeld hebt met vrienden of waar je niet vrijuit op kunt antwoorden. Op een gegeven moment heb je alles van alle kanten belicht, waardoor je zelf het spoor bijster bent, dan is er nog het verschil tussen waar je eens stond en nu staat met opvattingen e.d. Op een gegeven moment is alles gelabeld als het ware.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100