Is je geduld verliezen een schande?

Het valt me op dat, wanneer je zorg verleend aan iemand, met opvoeding bezighoudt of onderwijs, je geduld soms op de proef gesteld wordt. Wanneer je het een keer verliest wordt dat je meestal niet als opvoedkundig of professioneel gezien. Moet een mens dan tot in het oneindige geduld kunnen blijven bewaren?

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Tja, wat is een schande... goeie vraag ;-) Ik weet van mezelf dat geduld bewaren niet mijn sterkste kant is. Het is een vaardigheid die je kan ontwikkelen. Ik heb ook gemerkt dat je betere resultaten boekt door je geduld te bewaren. Dat valt niet altijd mee. Dus in die optiek is het iets om na te streven. Aan de andere kant is het menselijk om af en toe je geduld te verliezen. Achteraf gladstrijken richting getroffene laat alleen maar zien dat je ook maar een mens bent en wordt zeker op prijs gesteld.

Nee natuurlijk niet, dat zou niet menselijk meer zijn. Er is altijd wel een grens, maar die grens moet je zo ver mogelijk leggen.

Het heeft bij mijn weten in opvoedkundige zin weinig nut om je geduld te verliezen. Zeker wanneer je dit vaker doet, zijn mensen niet bepaald onder de indruk. Wat je beter kunt doen is zeggen dat je je geduld even verliest, even de ruimte uitgaan totdat het weer terug is, en dan rustig uiteenzetten wat je wilt of wat het probleem is. Kortom, niks mis met het verliezen van je geduld, maar tirades en dat soort dingen zijn meestal niet productief dus probeer pas daadwerkelijk te reageren als je wel weer geduld hebt, dat werkt over het algemeen gewoon beter..

"Geduld is een schone zaak." Maar tot in het oneindige is vrijwel onmogelijk. Als iemand heeft geprobeerd al heel veel geduld te hebben, zal ik het die persoon niet kwalijk nemen als die het geduld verliest. Er is wel verschil per situatie, wat mij betreft. Wanneer je zorg verleend mag je gewoon *niet* je geduld verliezen. Maar bij de opvoeding en in het onderwijs kun je aan kinderen best aangeven dat je geduld beperkt is. Toegevoegd op 05-06-2009 15:28:06 verleend > verleent (pffff)

Je geduld verliezen is geen schande. Ik heb dat (net als ieder mens, neem ik aan) ook wel eens, zeker naar de kinderen toe. Ik denk dat het zelfs wel eens goed is. Een keer goed boos worden, uitvliegen en lelijke dingen roepen lucht enorm op. De kinderen zijn vaak enorm geschokt (omdat het niet zo vaak voorkomt) en zijn daarna poeslief. Achteraf leg ik wel even uit dat het me even te veel werd, dat het niet mijn bedoeling was om ze te kwetsen en vooral dat ik ook maar een mens ben, die ook wel eens een grens bereikt net als zij. Ik denk wel dat als je te vaak moppert, boos bent en roept, het uiteindelijk geen indruk meer maakt en dus averechts werkt.

Nee dat is het niet, maar wat verlies je dan eigenlijk als je het verliest? Het is namelijk een intrinsieke leugen, net als donker... Donker bestaat ook niet, het is afwezigheid van licht... Je geduld verliezen is in actie komen door emoties... Je verliest niets... je kunt het niet meer verbergen, dat is het... Je kunt je niet meer bedwingen, dat is het... De angst om niet te durven reageren valt weg en actie komt er onbehouwen doorheen... Geduld verliezen is ook een intrinsieke leugen...

Nee, zo zie ik het zeker niet. Even naar mezelf kijkend, ik heb heel veel geduld... soms teveel en dat is ook niet altijd positief. Het lijkt me zeer menselijk om af en toe je geduld te verliezen en achteraf uit te leggen waarom, zeker aan (kleinere) kinderen. Een ieder heeft zijn grens, bij de een ligt die wat eerder dan de ander maar we blijven mensen.

Hierin heb je volkomen gelijk. Als je professioneel met zorg, welzijn en opvoeding bezig bent, vindt men het niet professioneel als je je geduld verliest. Je geduld wordt vaak vreselijk op de proef gesteld. Verlies je je geduld in het bijzijn van je cliënten dan wordt er gelijk geklaagd. Je wordt ter verantwoording geroepen en wordt in het ongelijk gesteld. Ook al vind je dit zelf niet terecht. Ook ik heb zo'n soort beroep en ook bij mij kost het me af en toe veel moeite om mijn zelfbeheersing te bewaren. Het is namelijk best moeilijk om als mensen boos zijn en tegen jou tekeer gaan, terwijl jij niets misdaan hebt, maar juist probeert te helpen, om dan te moeten zeggen: "Ik begrijp dat u boos bent, maar....." Maar ja het is je beroep, van jou wordt begrip en empathie verwacht, ook al wordt juist op jou vaak de frustratie van de cliënt afgereageerd. Tijdens het werk wordt van jou een professionele aanpak verwacht. Dit houdt niet in dat je achter de schermen je hart niet mag luchten tegen een collega. Dit helpt echt enorm. Je weet het heel vaak door het te ventileren al te relativeren. Je snapt dan ook heel vaak de onmacht van je cliënt. Maar in de thuissituatie hoef je niet professioneel te zijn. Daar mag jij je ook af en toe (binnen bepaalde grenzen) laten gaan. En een keer je geduld verliezen of eens lekker ruzie maken lucht van tijd tot tijd wel op! Toegevoegd op 05-06-2009 21:55:41 Om je vraag nog even concreet te beantwoorden: Je geduld verliezen is uiteraard geen schande, maar je moet het in professionele situaties zien te voorkomen, want het doe je carrière weinig goed.

Je geduld verliezen is een teken van het verlies van zelfbeheersing. Zelfbeheersing is een element van emotionele intelligentie. Uit onderzoek blijkt dat mensen die succesvol zijn - ook in de zorg - een hoog EQ hebben. Een hoog EQ voorspelt dus in hoge mate iemands succes. Meer in detail blijkt zelfs dat emotionele vaardigheden twee keer zo belangrijk zijn in hun bijdrage aan uitmuntende prestaties als zuivere intelligentie en vakbekwaamheid! Emotionele intelligentie (EQ) is het vermogen uw eigen emoties en emoties van anderen waar te nemen, emoties en emotionele betekenis te begrijpen, emoties te reguleren en te gebruiken om uw denken en handelen te leiden. Gelukkig is gebleken dat in tegenstelling tot IQ, EQ verder te ontwikkelen is. Uw IQ ligt redelijk vast, is in hoge mate erfelijk, ontwikkelt zich tot het piekt in uw late tienerjaren en stabiliseert zich tot u eind vijftig bent, waarna het zachtjes afneemt. Emotioneel intelligente vaardigheden zijn geen aangeboren talenten, maar aangeleerde vaardigheden, en zijn dus te verbeteren. Hoe kunt u emotionele intelligentie ontwikkelen of verbeteren? Hoewel de denkende hersenen iets al kunnen begrijpen als ze het slechts één keer gehoord of gelezen hebben, is er voor de emotionele hersenen helaas een andere aanpak nodig: zeer veel oefening en herhaling. U zult het echt moeten willen en er hard voor moeten werken. Een korte cursus of een doe-het-zelfboek bied helaas geen eenvoudige oplossing omdat bestaande gewoontes vaak moeten worden afgezwakt èn vervangen moeten worden door betere gewoontes. Tips voor het ontwikkelen vanuw EQ: Krijg meer inzicht in uw eigen emoties en hun invloed Bepaal uw sterke en zwakke punten Verbeter of ontwikkel uw zelfvertrouwen Hou een positieve kijk op dingen Verbeter of ontwikkel uw inlevingsvermogen Onderken en kom tegemoet aan behoeften van anderen Leer hoe u anderen inspireert en motiveert Leer hoe u anderen kan helpen zichzelf te ontwikkelen Leer hoe u beter om kunt gaan met conflicten Leer hoe u beter binnen een team en met andere teams samenwerkt

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord op die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100