Waarom kan ik met geen mogelijkheid het begrip 'ABSOLUUT NIETS' bevatten?

Stel dat God de schepper, indien deze inderdaad zou bestaan, plotseling de hele schepping zou laten verdwijnen maar mij met rust zou laten. Dus geen heelal, geen tijd, geen dimensies etc. Slechts ik blijf over.
Waar bevind ik me dan? Zien zal ik niets, want alles is weg. Gevoelsmatig zou ik zeggen dat ik in een zwarte, lege ruimte zou zitten, maar dat kan dus niet omdat er geen ruimte en kleuren meer bestaan.
Toch moet ik mij, omdat ik ben blijven bestaan, toch ergens bevinden.
Maar er is niets meer waar ik me zou kunnen bevinden!
En toch ben ik aanwezig.
MAAR WAAR DAN?

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Zoals in meerdere antwoorden aangegeven: Zonder andere dimensies: 1ste (lijn), 2de (platvlak), 3de (diepte) en/of 4de tijd, is er geen 'plaats' voor jou, dus is de vraag 'MAAR WAAR DAN?' overbodig geworden. Een zwarte, lege ruimte zegt: Kleur, inhoud, plaats, dus zou het een misvatting zijn om te zeggen dat je daar 'bent'. Het absoluut niets, is waar ook geen 'ik' is, maar ook niet een 'waar' kan worden gebruikt. Al met al is het 'absoluut niets' dus wanneer er ook geen jij is en geen schepper (omdat de schepper op een bepaald niveau cq dimensionaal vlak aanwezig zou moeten zijn). Dus mogelijkheden: Antwoord 1: Je bent niet meer Antwoord 2: De vraag kan niet beantwoord worden, omdat de basis hypothese niet geen bewijsbaar element bevat (God, schepping, situatie: ik wel, maar mijn bestaansrecht niet). Antwoord 3: Jij bent god, omdat al het andere dan niet meer bestaat maar jij wel.

Je zou in ieder geval bij God de Schepper zijn. Maar waar? Dat weet ik ook niet.

ZOu dit de dan de hel zijn?

Je bent dan binnen enkele seconden dood omdat het iets te koud is om te overleven zonder zon.

Jij bent dan nergens want als er niets is is er ook geen lucht en kun je niet ademen dus ga je dood

in je gedachten, aangezien je geen prikels van buitenaf kunt krijgen dan.

zoals je zegt, je bent dan in het niets ;) maar even serieus: Zonder licht zie je niks, zonder iets om aan te raken voel je niks, zonder wind voel daar niks van, zonder geluid hoor je niks. etc. Dus het is waarschijnlijk hetzelfde als in coma liggen (zover dat bekend is), je kunt niets behalve nadenken over waar je bent en wat je wil doen

of nog verder doorgedacht. als jij er bent dan is het dus niet het absolute niets.

Als je geen dimensies meer hebt, dan ben jij er ook niet meer, want dan kan je niet meer bestaan. Of liever gezegd: dan kan jouw lichaam ook niet meer bestaan (laten we het maar niet over een immateriele geest/ziel hebben). Jouw lichaam is een entiteit die slechts kan bestaan in de drie dimensies (of vier, als je tijd meerekent). Je kan jezelf daar niet buiten plaatsen. Niet voor zover ik weet in ieder geval... Volgens mij zit er dus een tegenstrijdigheid in je vraag.

Leegte, het absolute, het niets of niet-iets is een concept dat in de Oosterse culturen veel beter (of in ieder geval heel anders) wordt begrepen dan hier in het Westen. Het Boeddhisme gaat er bijvoorbeeld van uit dat het niet-iets, dat absolute niets dat jij beschrijft, er altijd is. En dat dat bovendien is waar we ons altijd al bevinden. Als je je daar bevindt verandert er per saldo helemaal niets ten opzichte van nu. Behalve jouw perceptie. Daar zit wat het Oosten betreft de sleutel tot niet-iets. Leegte en absoluut niets is de conditie die je in jezelf creëert om het alles steeds weer tot je te kunnen nemen. Maar dat vergt wat jaartjes oefening en heeft met een goddelijke interventie niet zo veel te maken. Maar het antwoord zou kunnen zijn: je bent aanwezig in het niet-iets.