Waar is het Existentialisme gebleven?

Existentie (bestaan) gaat vooraf aan essentie (zin van zijn). Dit betekent dat iemand eerst op deze wereld verschijnt, dan existeert, en uiteindelijk zichzelf definieert door middel van zijn eigen daden. Je bent dus wat je doet. Wat je bent is niet meer dan de som van je eigen daden. Dit brengt een enorme verantwoordelijkheid met zich mee.

Met recht zou je kunnen zeggen dat existentialisme in haar bloeitijd niet zomaar een filosofie was, maar eerder een levenswijze.

In de jaren 40 is deze filosofische levenswijze eigenlijk een beetje verdwenen. Hoe komt dat?
Tweede wereldoorlog? Nieuwe denkwijzen?

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

ik Ben het niet met je eens. Aller eerst kwam het existentialisme pas op NA de tweede wereld oorlog. De belangrijkste existentialist Jean-Paul sartre. Schreef zijn belangrijkste werk op dat gebied (en wordt ook gezien als het belangrijkste existentialistische werk) L'Existentialisme est un humanisme in 1946. Daarna werd het pas echt populair. Bovendien is het existentialisme nog lang niet dood! Ik merk zelfs een opleving van de existentialistische filosofie. Sartre is nu niet de meest gelezen existentialist maar zijn voorloper Sorren Kierkegaard. Veel mensen lezen zijn werk op dit moment en Kierkegaard wordt duidelijk gerekend onder het existentialisme. Bovendien is Camus ook een vaak gelezen filosoof ook hij wordt gerekend onder de existentialisten. Kortom de stroming is nog niet dood.

Stromingen komen en gaan, jij blijft altijd... Ja oude denkwijzen worden vervangen door nieuwere en dan weer door nieuwere enz enz... Zo is de loop der dingen... De ontwikkeling staat nooit stil.. Verandering is het enige dat niet verandert...

In feite boden Sartre en de Beauvoir het publiek van na de tweede wereldoorlog een ideologie die het hun mogelijk maakte hun omstandigheden te aanvaarden en de trauma's die de wereld tussen 1939 en 1945 toegebracht waren, te boven te komen.De absurditeit van het mens-zijn te tarten, te beweren dat het niet opgelegd was, niet noodlottig, niet-definitief en te verklaren dat de mens vrij was en verantwoordelijk en boven zijn begane daden uit kon stijgen en het goede te laten zegevieren, dat was nieuws voor een heleboel mensen van goede wil.Sartre kreeg ze zover door de rechten van de moraal op het niveau van het individu te houden.Maar die moraal lag moeilijk voor een publiek dat gewend was in klassen te denken. Het begrip authenticiteit-alle leugens, alle uitvluchten, allerhande gekoesterde illusies, alle kwade trouw, alle verontschuldigingen,de goede zowel als de slechte uitvluchten-dat schrok af. Het existentialisme wekte de animositeit op van de katholieken aan de ene kant en van de marxisten aan de andere kant. Ik denk dat het existentialisme een manier van leven is,maar in de huidige maatschappij waar geldgewin, hebzucht en blind consumptisme de bovenhand halen zijn er mijns inziens minder existentialisten.Erich Fromm, een Duits filosoof, was er wel één, helaas overleden.

Bronnen:
Simonne de Beauvoir Francis/Gontier

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100