Hoe komt het dat je soms prachtige gedachtes, slimme theorieën,.. enz soms zo snel vergeet?

Iedereen kent deze momenten.. momenten van een zeer groot helder inzicht.. je creëert prachtige gedachtes of slimme theoriën dat echt steek lijken te houden!

En, een beetje later, vergeet je ze.. of je leest achteraf een voormalige gedachte/theorie van jezelf terug en begrijpt even niet meer hoe je daar nu ook weer op kwam?

Uiteraard ben je dan even de constructie van je gedachten-stappen vergeten.. maar toch vind ik het raar.. iets wat je zelf zo knap in elkaar steekt.. lijkt achteraf zelfs moeilijk om opnieuw te begrijpen.. frustrerend...

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Ja dit herken ik zeer goed. Volgens mij komt het omdat je op zo'n moment helemaal los kan laten dat je ook maar een mens bent. Je hebt een goede connectie met het moment waar je je bevindt. De gedachtes die bij je op komen kloppen helemaal, bezien vanuit 1 manier van redeneren. De dag erna zit je weer meer middenin de maatschappij van nu en zie je ook de tegenargumenten. Mogelijkheden om de flintertjes die wel waarde hebben vast te houden zijn vergelijkbaar met dromen herinneren. Je gaat terug naar het gevoel. Weer op dezelfde plaats gaan zitten, zelfde tijd, zelfde drinken drinken, zelfde muziek opzetten en proberen om elk beetje gedachte niet vast te knijpen, maar het gewoon vinden dat die gedachten terugkomen, want dat is het ook. Dit vergt oefening, maar werkt. (Goed om te onthouden dat de ingevingen een gift zijn, als je denkt 'ik ben geweldig' dan is het bijna onmogelijk). Elke flow (of zoals jij zegt momenten van zeer helder inzicht) heeft een kern van een hele mooie schoonheid...het gaat vaker om de kern, dan om de hele gedachte... maar het is moeilijk om die kern te vinden in een wereld die 'anders denkt' dan wat jij zelf dacht op dat schitterende moment. Een andere reden waarom het maar een kern is, is omdat jouw gedachtegang, hoe helder en mooi ook, maar een gedachtegang is. Het optimum van hoe jij denkt samen met hoe 'de wereld denkt' of anders gezegd: de symbiose tussen jouw en je omgeving kan alleen gevonden worden door jouw helderheid telkens weer te 'toetsen' aan de wereld waarin je leeft. Mensen en ook jijzelf mogen het afbranden en de hemel inprijzen, beide kanten zijn even waardevol en scherpen je prachtige gedachten en slimme theorien. Waar je dan op uit komt, is waardevol voor jou en voor je omgeving.

Slimme theorieën en prachtige gedachten zijn net als gebakken lucht, het ruikt even maar dat trekt heel snel weer weg... En dan is het vergeten en opschrijven maakt niets uit, want de eureka-waarde is eruit... Het is gewoon de realiteit, het gaat zo, een idee plopt op in bewustzijn, wordt als heel speciaal gevonden, maar al heel snel daarna, ebt het weg... Zo gaat het altijd... Bij iedereen en in alle tijden... Toegevoegd na 9 minuten: Het is niet alleen met prachtige gedachtes en slimme ideeën zo... Het is ook zo bij een droom, onder het dromen sta je versteld van de echtheid van je droom en daarna vergeet je die zo snel, of ook zo bij een emotie, als je onder de invloed van emotie zit, wil je je leven geven om gelijk te krijgen en dan zie je dat de schoenveter los zit en alles is ineens totaal weg bijvoorbeeld...

Bij mij is het zo, als ik het vergeet was het niet de moeite waard. Belangrijke dingen onthoud ik vanzelf wel, daar hoef ik mijn best niet voor te doen.

ik had net zo'n goed antwoord,maar ben hem nu vergeten ;) kan gebeuren toch?misschien zijn sommige inzichten te briljant om te onthoud.vooral die momenten koesteren. Toegevoegd na 44 seconden: correctie:onthouden

Het brein en de creativiteit die we hebben is grenzeloos. Zelfs oefening baart hierin weinig kunst omdat we vaak zo opgeslokt worden door wat anders. Je vraag is niet: hoe kunnen we het wel 'vasthouden'. .... Dat we zo snel die pracht-invallen kwijt zijn, ze ongrijpbaar lijken heeft te maken met de snelheid van het denken, het denken gaat gewoon te vlug.

Kan het zijn door domheid? Ik denk gewoon dat je herinnering niet zo optimaal functioneerd. Heb ik ook weleens last van.

Dat komt omdat het helemaal niet zo geniaal is als je eerst dacht.Soms schiet er mij 's nachts een zinsnede voor een gedicht te binnen, waarvan ik denk: waauw, opschrijven.'s Morgens lijkt het nergens naar.Als je in een opgewonden toestand iets schrijft zal het resultaat achteraf een compleet fiasco zijn omdat je niet doordacht te werk gaat en als een losgeslagen locomotief alle redelijkheid de kop indrukt.

Dan is het geen theorie. Een woordenboek zou uitsluitsel kunnen geven.

Soms droom je ook wel eens als je niet slaapt,of je hebt een fantasie met vrienden tijdens een gesprek. Maar ik ben wel een realist ,als ik het dan echt belangrijk vind. Dan zou ik het niet vergeten. En ging ik er meteen iets mee doen.Hup ermee aan de slag. Omdat het niet altijd realistisch is ........laat je het en verdwijnt het uit je gedachten.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100