Harttransplantatie?

Als een VROUW spinazie erg lekker vind,
En een jongetje totaal niet,
En als de vrouw dan sterft,
En het jongetje krijgt haar hart,
Lust het jongetje dan ook 'opeens' spinazie?

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Voorkeuren, zoals smaak, worden in de hersenen bepaald. Dat heeft niets met je hart te maken!

Nee, daarvoor zou je de smaakpapillen moeten transplanteren.

het is niet het hart wat bepaalt of dat mensen dingen lusten. je kan het ook zo beredeneren, stel die vrouw was verliefd op iemand, dan zou dat jongetje het ook zijn op die persoon als hij het hart van die vrouw krijgt...

Dat jongetje blijft gewoon eten wat hij daarvoor ook deed. dus geen spinazie

Er zijn aanwijzingen dat het hart niet alleen maar een pomp is maar een rol speelt bij het gevoelsleven. Een verschijnsel als hartcoherentie is op daarop gebaseerd. Er zijn verhalen bekend van getransplanteerden die eigenschappen van de donor kregen. Of dat specifiek voor voor de smaak van spinazie ook zo werkt weet ik niet maar zo gek vind ik jullie vraag echt niet. Goeie vraag!

Bronnen:
http://www.bobvanniekerk.nl/hartcoherentie.htm
http://www2.fmg.uva.nl/sma/tma/14_1/transp...

Er zijn inderdaad verhalen van mensen die na een orgaantransplantatie (niet per se alleen het hart trouwens) 'eigenschappen' of 'voorkeuren' leken te krijgen van de donor. Echt heel duidelijk zijn die aanwijzingen overigens niet ; er is nog een te grote kans dat toeval de veranderingen die in je leven sowieso een grote rol spelen na een transplantatie, verantwoordelijk is voor de soms schijnbaar frappante verschillen in smaak. Zo weten we dat medicijnen je smaak enorm kunnen beïnvloeden, waardoor iemand die jaren chronisch ziek was en daarom geen chocola lustte, ineens zonder die medicijnen na een transplantatie verslááfd raakt aan m&m's. De kans dat de - gezonde- donor die ook erg lekker vond, is natuurlijk niet geheel denkbeeldig. Om van een oorzakelijk verband te kunnen spreken tussen donor en ontvanger, hebben we nog veel te weinig gegevens, en aangezien donoren in de regel anoniem zijn, is het ook erg moeilijk onderzoeken. Daarnaast gaat inmiddels ook een beetje dit verhaal overal rond, waardoor het erg verleidelijk is karakter- en voorkeursveranderingen na transplantatie aan een eventuele anonieme donor toe te wijzen, terwijl dat niet controleerbaar is, en heel goed in de patient zelf kan zitten. Wij, gezonde mensen, veranderen ookwel eens van voorkeur. Als je lang ziek bent geweest en medicijnen hebt gebruikt, is die kans nog veel groter. Wensdenken en net zo lang doorredeneren tot je een soort aanwijzing hebt, lijken trouwens ook van grote invloed op deze 'gevoelstransplantaties'. Voorlopig is het dus nog beslist geen voor de hand liggende optie om slechte eters te genezen ;-)

Bronnen:
Vermoedelijk Discovery ofzo.

Nee,dat is echt een broodje "hart" verhaal. Dan zou dat jongetje misschien ook wel "hard ' op zoek zijn naar zijn vagina!

Zowel Keesvi als Marleen geven aan dat er verhalen bekend zijn van "overgenomen "eigenschappen. Ik zal me wel niet geliefd maken met dit antwoord, maar er zijn sterke aanwijzingen die het toeval overstijgen en ook buiten andere effecten vallen , zoals andere medicijnen dat zowel een harttransplantatie als een bloedtransfusie dit soort effecten kan hebben.Vanuit sommige spirituele visies zit de ziek (iemands persoonlijkheid) (ook) in het bloed. We moeten vanuit reductionisme uitkijken dat we het lichaam niet opdelen in zuiver fysieke functies. Ons zijn is een synergetuisch proces waarbij lichaamsdelen en -functies weliswaar een belangrijke rol spelen, maar we ook moeten beseffen dat bij mentale en geestelijke aspecten we niet alles op de hersenen kunnen terugvoeren. Het lichaam voert veel dingen autonoom uit, zo heeft ook het hart zijn eigen besturingsysteen (de sinusknoop) en weten we nog altijd ZEER weinig af van ons bewustzijn. Vanuit de holistische visie kom je dan in een heel ander dekkader dan in de allopathie en ook veel artsen kunnen veel dingen aangaande beleving, bewustzijn en soms spontane genezing NIET verklaren, anders dan het als gegeven accepteren. Naar mijn bescheiden mening zit onze ziel in het hele lichaam en is het voor mij niet moeilijk te accepteren dat sommige dingen bij transplantatie meeverhuizen naar de ander. Zelf vind ik dit niet iets om bang voor te wezen, als je zoiets moois als iemands hart mag ontvangen ( of bloed /lever /nier enz.)kan het in mijn beleving best zo zijn dat je een stukje van de persoonlijkheid van de gever meekrijgt. Je moet niet vergeten dat in iedere cel van het orgaan het totale genenpakket van deze gever zit en we ook instinctieve vermogens hebben, die dan doorgegeven zouden kunnen worden. Ik wil duidelijk aangeven dat bovenstaande formulering niet bedoeld is om mensen een visie op te dringen of te beledigen. Toegevoegd na 3 minuten: in regel 7 staat ziek, dat moet zijn ziel, excuses daarvoor..

Ik gaf zonet Bastanova een + ;) Nu ken ik persoonlijk iemand die op 26e-jarige leeftijd een orgaantransplantatie onderging.(nu iets van 2 jaar geleden) Gelukkig gaat het naar omstandigheden nog steeds vrij goed, al blijft voor ook de komende jaren alles nog kwetsbaar natuurlijk. Ken hem en zijn vrouw als een nuchter en leuk studenten-echtpaar. (voor geïnteresseerden wil ik via PB wel een link zenden waarin hele verhaal staat) Erna was mijn interesse gewekt en ben op zoek gegaan naar alle mogelijke veranderingen in zowel dingen als smaak, gedrag of zelfs 'overgenomen behoeftes' van de donor. Ook hier staat wel aardig artikel? http://www.nieuwsblad.be/article/detail.aspx?articleid=G15PHFUV

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord op die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100