Waarom is er energie nodig om de rusttoestand van hartspiercellen te handhaven?

Bij Hartspiercellen in de "rusttoestand" is er geen sprake van een situatie van rust. Vergelijk deze cel met een polder onder zeeniveau; de dijk die in zekere mate lekt en het water de ionen zijn.

Weet jij het antwoord?

/2500

In levende weefsels is er nooit een rusttoestand, er zijn altijd verschillen in concentratie tussen binnen en buitenkant. Buiten de cel is veel Natrium aanwezig, binnen de cel veel Kalium bijvoorbeeld. De manier om die concentratieverschillen te behouden ondanks dat er steeds wat Kalium en Natrium weglekt is een ionenpomp. Deze pomp functioneert als er aan de binnenkant een Natrium ion zit en aan de buitenkant een Kalium. Door wat energie toe te voeren kan de positie van de ionen omgewisseld worden. De energie wordt geleverd door gefosforyleerde verbindingen (ATP in dit geval dacht ik), die op hun beurt worden geproduceerd door oxidatie van organische stoffen (citroenzuurcyclus en dergelijke). Er is dus steeds een aanvoer nodig van voedsel, dat voor de hartspiercel uit glucose bestaat dat uit het bloed kan worden opgenomen. Bij activiteit van de cel krijg je grote ionenstromen die snel weer gecorrigeerd moeten worden en is er dus veel meer voedsel nodig. Pas als de cel volkomen droog is (cystestadium) of ingevroren in stikstof is er een toestand van rust.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100