Hoe komt het dat wij beweging kunnen zien als één beeld, terwijl het eigenlijk allemaal kleine beelden achter elkaar zijn?

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Om te beginnen met de vraag zelf: het zien van beweging als reeks van statische situaties is fundamenteel onjuist. Ook in het maken van een snapshot van beweging zit de dynamica van de situatie verscholen. Voor een interessant gedacht-experiment verwijs ik je graag naar een pagina over Zeno's pijlparadox (eerste link). De reden dat je hersenen in staat lijken om dynamica als losse beeldjes te interpreteren heeft te maken met de visuele bemonstering van je omgeving door je ogen. De ogen van een mens zijn niet staat om betrouwbaar meer dan 24 beeldjes per seconde te kunnen samplen. In dat opzicht zou je kunnen stellen dat beweging een illusie is die in stand wordt gehouden doordat je hersenen de dynamica interpoleren. Wanneer we kijken naar de fysica van beweging zit de situatie veel genuanceerder. Beweging is verandering van positie in tijd. Op het meest fundamentele niveau zijn zowel ruimte als tijd gekwantiseerd (tweede link). Wanneer er precies 1 fundamententeel stapje in de ruimte wordt verplaatsts per fundamentele tijdseenheid dan gaat het object in kwestie precies met de lichtsnelheid. Op grond hiervan is het ook makkelijk te begrijpen waarom de lichtsnelheid de maximale bewegingssnelheid van objecten is. Je kunt immers geen stapjes overslaan. Wanneer je een snapshot maakt dan heeft deze minstens een temporale lengte van een elementaire tijdsduur. Echter, de snelheid van een object ligt reeds vast door de verhouding tussen het aantal afgelegde ruimtestapjes per fundamentele tijdstap. Hiermee is de dynamica reeds vervat in het snapshot.

Bronnen:
http://en.wikipedia.org/wiki/Spacetime#Qua...
http://nl.wikipedia.org/wiki/Zeno%27s_para...

Dat doen je hersenen. Al betwijfel ik wel of het in het echt allemaal kleine beelden achter elkaar zijn. Hoe kom je daarbij?

Je hersenen vullen dat in, terwijl het er eigenlijk niet is. Als je snel beeldjes ziet waarin elke keer bijvoorbeeld een arm iets is verschoven, vult je hoofd de rest is, en denk je echt dat je het ziet bewegen. Dat werkt zelfs al bij heel primitieve beelden. Wij hebben wel eens zoiets gedaan met foto's, die je dan op een pc snel achter elkaar draaide. Je zag het gewoon bewegen. Bij de moderne film is het verschil tussen elk beeldje minimaal, er worden zoveel beeldjes geschoten dat je hersens eigenlijk nauwelijks meer iets hoeven in te vullen, maar toch is dat wel het principe.

We nemen beweging waar door speciale neurale netwerkjes. Sommige neuronen gaan sneller vuren als de neuronen waaraan ze gekoppeld zijn van boven naar beneden over het netvlies signalen af beginnen te geven. Voor andere bewegingrichtingen zijn er weer andere neuronen. Er zijn hersengebieden die deze beweginginformatie verwerken en tenslotte wordt alles tot een coherent beeld gemaakt voor het bewustzijn. Het is bij bewegingen van kleine voorwerpen, zoals een bal er al onbewust motorisch op kan worden gereageerd. Dit soort reflexen is natuurlijk ook vrij essentieel. Voor echte beweging werkt dit systeem goed maar als je een serie statische beelden projecteert die aan de juiste voorwaarden voldoen (film) dan worden de bewegingsgevoelige netwerken ook geactiveerd. Voor je hersenen maakt dat dus geen verschil, die krijgen de signalen binnen die ze gewend zijn. Toegevoegd na 21 uur: Al die netwerkjes zitten in het oog in het zenuwweefsel voor de receptoren. De herseen zelf krijgen in gepaalde gebieden snellere pulsen binnen als er ergens beweging van links naar rechrs is waargenomen bijvoorbeeld.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord op die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100