Hoe is het oog evolutionair gezien ontstaan?

Wat ik hier mis is het argument dat de voortplanting exponentieel is gegroeid en dat dat ook een goede reden is waarom organismen zonder ogen het hebben moeten afleggen.

Verder klopt het dat door een mutatie een klein beetje zicht (licht/donker) is ontstaan, wat vervolgens door natuurlijke selectie verder is geevolueerd.

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Moeilijk om hier even kort antwoord op te geven. Maar ik ga het toch proberen Stap 1: Bij simpele dieren is een lichtgevoelige cel ontstaan dit zorgt er voor dat dieren die direct voor het dier staan het licht blokeren en dus weet het dier dat gevaar dreigt Stap 2: Deze cellen vervormen een beetje zodat ze een holle inham laten zien. Het voordeel is dat de dieren nu een beetje kunnen bepalen waar het licht vandaan komt Stap 3: De uitholling wordt nog dieper zodat er een klein gaatje ontstaat die betekend dat de dieren nog beter richting kunnen bepalen en misschien wel onscherp een beetje kunnen zien Stap 4: De uitholling wordt beschermd door een transparante laag zodat het minder snel beschadigd stap 5: Er ontstaat een lens waardoor de dieren dingen redelijk scherp kunnen zien en daarom een beter zicht hebben stap 6: Er ontstaan iris scherp stel mechanisme etc waardoor de dieren echt scherp kunnen zien van alle afstanden Het plaatje laat het denk ik het beste zien

Oei, dat is bijna hetzelfde vragen als hoe de mens evolutionair is ontstaan. Daar kan je niet in een paar regels op antwoorden. Maar tussen elementaire cellen en organen bij levende wezens die reageren op lichtprikkels en het uiteindelijke menselijke oog zijn heel veel tusssenstappen en varianten terug te vinden. Wist je trouwens dat 'kleurzicht' maar bij een paar levende organismen terug te vinden is (waaronder de mens dus)?

De ogen zijn een direct uitgroeisel van onze hersenen, het enige stuk van ons brein dat je van buitenaf kunt zien zitten. Bovendien bevatten hersenen lichtgevoelige celletjes, die onder meer dienen om onze biologische klok af te regelen en die en passant ook onze gemoedstoestand beïnvloeden. Heel logisch dus dat de kegeltjes en de staafjes directe nakomelingen zijn van die groep cellen. Het bewijs hiervoor is gevonden bij een even nietig als obscuur zeewormpje, ‘Platynereis dumerilii’. Het diertje lijkt nog steeds sterk op soorten die zeshonderd miljoen jaar geleden leefden – de allereerste meercellige levensvormen. Door toeval kreeg onderzoeker Detlev Arendt foto’s te zien van het hersenweefsel van de worm. “Het viel me op dat de vorm van de cellen leek op die van de staafjes en kegeltjes in het menselijke oog. Ik was onmiddellijk gegrepen door het idee dat beide cellen dezelfde origine hebben.” Dat blijkt inderdaad het geval. Detailonderzoek van beide cellen wijst uit dat zowel de wormenhersencellen als menselijke oogcellen een lichtgevoelig eiwit bevatten, opsine, dat zeer sterke overeenkomsten vertoont. Anders gezegd: de cellen waarmee we zien zijn direct verwant aan cellen die zeshonderd miljoen jaar geleden nog in het brein zaten.

Bronnen:
http://noorderlicht.vpro.nl/artikelen/19731213/

Als aanvulling op hierboven: vergeet niet dat het een zeer groot voordeel is om te kunnen zien wat er om je heen gebeurt, zowel als verdediging tegen gevaar als in de jacht. Hierdoor is zicht iets dat zo sterk aangemoedigd wordt dat het een groter raadsel was geweest als we dat niet hadden.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord op die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100