Astronomie

Zoals je ook een planeet of een zon als een lichtpuntje aan de lucht ziet, of zijn deze daar te zwak/ver weg voor?

De rol van de waarnemer is in de kwantummechanica belangrijker dan in de klassieke natuurkunde.
Kan het dan zo zijn dat er uiteindelijke meerdere (tegenstrijdige) antwoorden mogelijk zijn op de vraag naar het ontstaan van het universum, die geen van allen onjuist zijn?

Meestal worden sterren als een zwarte straler beschouwd. Er kunnen wel afwijkingen zijn in het absorptie- en emissiespectrum doordat zij uit verschillende materialen zijn opgebouwd, dus dat laat ik even buiten beschouwing.

Met stralingsspectrum bedoel ik dan dat voor elke aanwezige golflengte er even veel intensiteit van is.
Maw het onderstaande plaatje staat vast onafhankelijk of een ster nu bestaat uit 80% waterstof en 20%helium of uit 20% waterstof en 80% koolstof (ik verzin maar even wat) als beide dezelfde temperatuur hebben?

Als je een bol neemt met straal r en op de rand radiobronnen met een bepaalde waargenomen intensiteit is het aantal, Nzwak, van die bronnen evenredig met het oppervlak van je bol, oftewel evenredig met r^{2}.

De sterkere bronnen die zich dichter bij bevinden en dus in het gehele volume van de bol bevinden hebben een aantal, Nsterk, evenredig met het volume en dus evenredig met r^{3}.

Een grafiek van de \log {Nsterk} uitgezet tegen \log {Nzwak} zou daarom een richtingscoëfficiënt moeten hebben van 3/2, oftewel 1,5.

Uit waarnemingen bleek echter dat die richtingscoëfficiënt gelijk was aan 1,8.

-Waarom gebruikt men enerzijds r^2 en anderzijds r^3?
-Is de conclusie dan dat er relatief meer sterkere bronnen zijn dichter bij de aarde dan elders? Hoe komt dat?
-En moet je die sterkte van de bronnen nu absoluut of relatief beschouwen?
-Hoe kan, volgens de steady-statetheorie, van de bronnen hun intensiteit niet af nemen?

Zie: https://nl.wikipedia.org/wiki/Steady-statetheorie