Astronomie

In 1923 stelde de A. Eddington vast dat allerlei dimensieloze getalsverhoudingen om de getallen 1, 10^40 en 10^80 draaien.
Zo bedraagt de verhouding tussen de leeftijd van het heelal en de tijd die licht nodig heeft om de klassieke atoomstraal van het element waterstof af te leggen 6*10^39.
En de verhouding tussen de elektrische kracht tussen proton en neutron en de zwaartekracht tussen neutron en proton heeft de waarde 2,3*10^39. Verder bedraagt het aantal nucleonen in het zichtbare heelal ongeveer 10^78 en heeft de dimensieloze gravitatie-koppelingsconstante de waarde 6*10^-39.

Is het zuiver toeval dat die 39 (*2=78) telkens terugkomt, vroeg hij zich af. Maar zijn deze waarden nog steeds geldig en is er al een beginsel aan deze 'toevalligheden' ontdekt?

Bij het kosmologisch principe wordt gesteld dat het heelal isotroop is. Isotroop betekent dat het heelal er voor een waarnemer in elke richting hetzelfde uitziet. Dat blijkt dan voornamelijk uit de kosmische achtergrondstraling.

Maar de uitdijing van het heelal blijkt ten eerste veel sneller te gaan. Is dat dan juist niet een teken van anisotropie? Immers de sterrenstelsel liggen dan toch steeds verder uit elkaar. Bovendien is het toch vreemd dat de achtergrondstraling isotroop is maar de sterrenstelsels door de snellere uitdijing dan niet, hoe kan dat?

Bovendien, geldt de isotropie alleen voor het waarneembare heelal of wordt veronderstelt dat het gehele heelal isotroop is?

Ruimte straling of kosmische straling is een verzamelnaam voor deeltjes en fotonen met een hoge energie die ons vanuit de kosmos bereiken. Hieronder bevinden zich geladen deeltjes, zoals protonen, kernen van helium en zwaardere elementen en elektronen, maar ook neutrino's, en hoog-energetische fotonen.
Nu kunnen we op aarde de zonnestralen al gebruiken om energie op te wekken en te gebruiken. Maar stel je bent op mars zijn er dan mogelijkheden om bijv. de elektronen daarvan op te slaan of iets anders? Zo ja, hoe gaat dat?

Virussen, bacterien en sporen zijn heel klein. Maar zijn ze ook licht genoeg om te ontsnappen aan de aardse zwaartekracht? Ik bedoel dan niet met een hulpmiddel zoals een weerkaatste meteoriet maar gewoon door natuurlijke omstandigheden.
Natuurlijk valt nog te bezien of ze de ruimtestraling overleven, maar dat laat ik even buiten beschouwing.

Goedemiddag/-avond!

Ik ben gisteren naar de Amsterdamse Waterleidingduinen geweest om de maan te bekijken. Wat me opviel was dat de hemel gevuld was met sterren. Er waren er enorm veel maar wat ik gehoopt had was dat ik toch echt de Melkweg kon zien in haar "volle glorie". Ik miste namelijk de kleur die de Melkweg heeft.

Zou het mogelijk zijn, wanneer ik nog dieper de duinen in ga, om de Melkweg te zien op een heldere avond/nacht?

Alvast bedankt!

Toegevoegd na 37 seconden:
Zie trouwens de kaart voor waar de duinen zich bevinden!