Kan ik in het onderwijs werken met een bewegingsstoornis?

Ik heb paroxysmale dyskinesie een best zeldzame bewegingsstoornis. Het houd in dat ik soms een aanval krijg uitgelokt door beweging of schikken. Ik verlies mijn bewustzijn niet. Het is voor al gewoon vervelend maar ik kan er prima mee leven. Nu zit ik er over na te denken eventueel in het onderwijs te werken. Ik had het ook al aangegeven aan iemand die me meteen zei dat dit niet mogelijk is. Te gevaarlijk of dat kinderen het eng zouden vinden is als vaag argument. Nu wil ik wel gewoon open kunnen zijn over mijn aandoening. Meestal merkt ook niemand er wat van. Mijn oppas kindjes zijn ook niet bang voor wat ik heb omdat ik ze gewoon rustig uitleg dat het iets is dat ik gewoon heb. Als ik merk dat ik wat heb zeg ik ze ook dat sommige dingen even niet mogelijk zijn. (Zo als bij het spelen in mijn armen springen ~doen ze wel eens dan vang ik ze op en laat ze zachtjes op een heel groot kussen vallen vinden ze leuk ~gaat alleen niet als ik last heb van).
Ding is dat ik denk dat ik het wel kan alleen zo nu en dan zal ik zelf hier en daar in beweging soms beperkende momenten hebben omdat mijn arm(en)+been/benen niet helemaal willen meedoen met mij. Maar ik denk dat als ik kinderen uitleg dat het niks engs is alleen iets vervelends voor mij er geen problemen zouden moeten zijn toch?

Weet nog niet zeker of ik wel echt in het onderwijs wil werken maar ik wil vooral iets afwisselends doen waar ik ook creatief in kan zijn daar is onderwijs wel een optie in.

Weet jij het antwoord?

/2500

Het hangt ook af van de school waar je gaat werken. Ik neem aan dat je het over een basisschool hebt. Creatief bezig zijn met kinderen? Heb je ook gedacht aan de bso(= buitenschoolse opvang)?

Ik wil je niet ontmoedigen. Maar laatst was op tv, bij de Ombudsman, een uitzending over iemand die een MBO-opleiding voor kinderdagopvang deed. Ze was halverwege. Ze had epilepsie en werd van haar stageplek weggestuurd. Te gevaarlijk, en te eng voor de kinderen. Ze vond een andere stageplek, maar de school ging niet akkoord. Vervolgens kon ze bij een privéschool terecht, maar die was veel duurder. Bovendien moest ze het hele jaar opnieuw doen. Plassterk en een andere expert bogen zich over de zaak. Het hete hangijzer was niet het wegsturen na anderhalf jaar, maar het feit dat de school dat had gedaan zonder enige opzegtermijn. Die school is vast niet de enige die moeilijk doet als iemand een ziekte heeft die door buitenstaanders als 'eng' wordt beschouwd. Ik adviseer je om een en ander eerst te bespreken met de PABO, voordat je je inschrijft. Verzeker je eerst van hun steun. Denk trouwens ook na over de reacties van ouders.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100