Wie weet er een rustige baan voor een snel overprikkeld iemand?

Dag mensen. Ik zoek een nieuwe baan. Ik merk dat ik best wel snel opgebrand raak als ik veel in contact ben met (dezelfde) mensen. Ik voel dat ik me vaak moet aanpassen aan andere. Daardoor heb ik ook een burn-out gekregen. Wat het nog lastiger maakt. Een half uurtje (verplicht) met iemand in de auto zitten is voor mij al heel intensief. Laat staan elke dag 8 uur met dezelfde mensen werken. Ik ben met een aantal cursussen bezig om hier meer ontspanning in te vinden. Dus het gaat al beter. Nu vind het uwv wel dat ik niet ziek genoeg meer ben om niet te werken. Dus ik moet weer aan de slag. Waar ik deels een beetje bang voor ben, maar anderzijds wel weer zin in heb. Ik zoek het liefst iets met weinig verantwoordelijkheid en enigszins zelfstandig. Het liefst een vrij simpel baantje waarbij ik wel voldoende uren kan maken (zo rond de 25-30 uur per week) en waarbij ik zonder vooropleiding gelijk aan de slag kan. Weet iemand iets wat op mijn verhaal aansluit?

Weet jij het antwoord?

/2500

Ik snap dat veel banen niet zijn weggelegd voor iemand zoals jij, misschien is het een idee om voor een baan te kiezen waarbij je steeds andere mensen ontmoet? Zoals een gids of een piloot.

Tolgaarder bij een toltunnel. Daar dacht ik aan. Alleen kan de werving voor het bovenste zoekresultaat mij niet overtuigen. Dus dan zou het bij een andere tunnel moeten zijn. Ik citeer de bijbehorende tekst even apart in een reactie. Het staat er echt zo. Mij lijkt echter dat een andere geschikte werkkring niet voor het oprapen ligt. Toegevoegd na 50 minuten: Iets met tunnels rechtvaardigt een uitputtender onderzoek. Hier een tekst die de functie meer recht doet dan wat er uit de ingehuurde pen van de wervende intermediair is gevloeid. “Als het zonnetje schijnt is iedereen vriendelijker. Dat merk ik ook aan mezelf. Maar weer of geen weer: ik vind het belangrijk om klanten altijd met een glimlach te begroeten. Bij mij staat klantvriendelijkheid hoog in het vaandel. Dat wil ik ook uitstralen. Daarom maak ik altijd oogcontact en zal ik mensen ook altijd een goede dag wensen. Klanten reageren over het algemeen leuk op mijn vrolijkheid. Sommige vaste klanten komen zelfs speciaal langs de kassa rijden voor een praatje. Kinderen op de achterbank vertellen me soms hele verhalen. Daar word ik gewoon blij van. Ik doe dit werk nu acht jaar en merk wel dat de samenleving veranderd is. Mensen zijn wat minder vriendelijk, sneller boos en er is meer onbegrip voor elkaar. Wat mij specifiek op het tolplein opvalt, is dat mensen steeds harder gaan rijden. Zo is een tijd geleden een tolhuisje aangereden terwijl ik erin zat. Het was een vreselijke knal en het hele huisje ging op en neer. Daar ben ik behoorlijk van geschrokken. Gelukkig maak ik maar weinig vervelende situaties mee met klanten. Maar ik ben er wel op voorbereid. Als tolgaarder heb ik een cursus ‘Omgaan met agressie’ gevolgd. Ik zal nooit het raam van mijn tolhuisje dichtgooien. Boze klanten laat ik eerst uitrazen. Goed luisteren is belangrijk. Ik probeer zelf rustig te blijven en ik gebruik humor om de scherpe kantjes eraf te halen. Dat werkt meestal goed. Uiteindelijk wil ik de vervelende situatie gewoon oplossen. Lukt dat niet, dan wens ik de klant toch nog een fijne dag. Voor mij heeft klantvriendelijkheid weinig grenzen.” Bron: Jaarverslag 2010 N.V. Westerscheldetunnel https://www.westerscheldetunnel.nl/nl/download/id:44.htm

Bronnen:
http://vacaturesnl.com/gedetailleerd/17f35...
https://www.westerscheldetunnel.nl/nl/down...

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100