Doen dieren vanuit hun instinct iets met edelstenen uit de natuur?

Dieren weten van nature bijvoorbeeld welk plantje ze moeten eten in verband met een ziekte die ze hebben.
Instinctief weten ze van de helende werken van sommige planten.
Hebben ze dat ook met edelstenen?
Gooien ze die in hun nest of zo?

Weet jij het antwoord?

/2500

Als er al edelstenen bestonden die dieren zo maar in de natuur konden oprapen is er geen enkele soort bekend die ze bewust in het nest verwerkt. Stenen worden alleen in het nest verwerkt door vogels die op kiezelstenen broeden, bijvoorbeeld langs bergriviertjes, maar zij gebruiken alleen stenen die ze in de naaste omgeving kunnen vinden en zeker niet vanwege de bijzondere eigenschappen van die stenen.

Dieren die nu leven doen niets met edelstenen. De reden is eenvoudig: edelstenen doen niets met dieren, ze hebben geen enkel nut. Een edelsteen dient niet als voeding, geeft geen bescherming, levert geen energie, houdt niet warm, houdt vijanden niet op afstand, en helpt niet bij het vinden van voedsel. De enige uitzondering zijn dieren die alles interessant vinden dat mooie kleuren heeft en/of glinstert. Die dieren zouden edelstenen gebruiken. Niet vanwege de specifieke eigenschappen van de edelsteen, maar vanwege de mooie kleuren en glinsteringen. Er is één uitzondering, maar die is uitgestorven: de draak. De draak kon vliegen en vuurspuwen. Beide deed hij met waterstofgas. Dat ontstond uit een reactie tussen maagzuur en kalk (uit kalksteen of uit de botten van zijn slachtoffers). Waterstof is licht; dat stelde zo'n enorm beest in staat toch te vliegen, de vleugels hoefden alleen maar te sturen en hoefden niet het enorme gewicht te dragen. Daarom had een draak voldoende aan vrij kleine vleugels. Waterstof is ook brandbaar: zo kon de draak vuurspuwen. Om met een beperkte hoeveelheid waterstofgas te kunnen vliegen, moest de draak licht zijn. Hij had dan ook een extreem dunne huid. Die dunne huid maakte de draak erg kwetsbaar. Daarom leefde hij in een grot. Zo kon hij niet worden aangevallen van opzij of van achter. Van voren kon ook niet, want hij kon vuurspuwen. De huid was zo dun, dat het maagzuur - dat hij nodig had om waterstof te produceren - door de huid heen lekte. Dat verklaart de mythes over ridders die terstond stierven als ze een draak aanraakten. De dunne huid had nog een risico: als de draak in zijn grot was en hij ging op een scherpe rots liggen, kon die rots zijn dunne huid doorboren. Dan zouden zowel het maagzuur als het waterstofgas weglekken, en zou de draak weerloos zijn. De draak had dus een zachte ondergrond nodig. Maar elke ondergrond zou oplossen in het zuur dat door de huid heenlekte. Elke ondergrond? Nee: edelstenen zijn bestand tegen drakenzuur. Dat is de reden waarom de draak bekend staat als schatrover. Hij roofde de schatkisten met edelstenen van alle omliggende koninkrijken. Van die edelstenen maakte hij in zijn grot een zachte, niet-prikkende ondergrond om veilig op te kunnen liggen, zonder angst voor scheuren in zijn dunne huid. De draak was dus het enige dier dat iets met edelstenen deed. Helaas is de draak uitgestorven. Fossielen zijn er niet: die zijn direct na het overlijden opgelost in het drakenzuur.  

Bronnen:
http://www.draconian.com/body/body.htm