Zou jij, als je daarom gevraagd werd willen meehelpen om een dierbare op te baren?

Toen mijn vader was overleden heb ik meegeholpen om hem op te baren.Zijn gezicht gewasen,zijn haren gekamd.Zou jij dat ook doen als je de mogelijhkheid geboden werd?

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Nee ,het moet voor je weggelegd zijn,ik zou het niet kunnen,waarom weet ik niet precies,mijn vader stierf toen ik 13 jaar was,op 47 jarige leeftijd,hij lag in het ziekenhuis,en wij woonden afgelegen,en in die tijd nog geen telefoon,als kind werd ik s,nachts wakker van het kloppen op de deur,en toen ik stiekem naar beneden ging,daar stonden 2 politie agenten het overlijdensbericht tegen mijn moeder te vertellen,ik ben terug naar bed gegaan en beeldde mezelf in dat het een droom was geweest ,en dat de volgende dag als ik op zou staan alles weer voorbij zou zijn,maar het was niet zo,de andere dag moest ik mijn krantenwijk doen in het dorp en werd bijna overal gecondoleerd met dood van mijn vader, weer die herinnering eraan dat hij dood was,want dat gaat snel rond in het dorp,,later bij de avondmis moesten we de kist bekijken,en eigenlijk wilde ik dat helemaal niet hem daar dood zien liggen,maar ik had geen keus,die gedachte is me lang bijgebleven,bij mijn moeders begrafenis hadden we niet de mogelijkheid om het lichaam te bekijken,en na die tijd heb ik nog maar een keer een goede vriend gezien, die overleden was ,en dat was ook de laatste keer,nee het afleggen ,ik zou het niet kunnen.

Jazeker, ik heb mijn eigen vader afgelegd... En opgebaard... Heel fijn om te doen...

Nee, ik denk het niet. Alleen als het moest en als het niet anders zou kunnen. Maar liever niet. Ik was blij dat er andere mensen waren die mijn moeder opknapten toen ze overleden was. Ik heb wel met veel liefde en zorg haar laatste kleren uitgezocht. Onderbroek, bh en schoenen incluis. Raar eigenlijk.

Ja hoor, zowel mijn vader als mijn moeder verzorgd. Gewassen, gekleed, haren gekamd, make upje opgedaan zoals mama het wilde. Ik had het beloofd, en mijn belofte heb ik gehouden. Het was het laatste wat ik voor ze kon doen. Voelt heel goed!

Toen ik de vraag las dacht ik, ja dat zou ik doen. Waar ik mee zit is of mijn ouders dit zouden willen. Dus ik weet het eigenlijk niet. Heb er ook nooit met hun over gepraat. Als het me gevraagd werd, zou ik het wel doen.

Ik kan me voorstellen dat mensen dat doen, he is een heel mooie manier om afscheid te nemen maar ik zou het niet kunnen, zou denk ik alleen maar staan te janken...

ja,dan doe ik dat.het kan ook helpen bij een rouwproces en geeft jou een gevoel van,tjah moeilijk uit te leggen..een vredig.voldaan gevoel.

ja zeker ik zou het graag doen bij die gene die ik lief heb.Het kan goed uitpakken in het verwerkingsproces.

ja, gedaan bij m`n vader, ik vond het heel moeilijk, maar ik ben blij dat ik het gedaan heb.

Jazeker, het is dan heel erg vertrouwd en voelt vreselijk goed om het te mogen en kunnen doen. En kan tevens horen bij het verwerken, en te weten dat je dit met liefde hebt gedaan.

Ik denk dat ik daar pas antwoord op kan geven als het zover is. Ik denk wel dat ik het op ze minst zou proberen.

Jazeker. Ik heb in mijn werk al bij veel mensen de laatste zorg verleend. Ik zou dat zeker ook bij een dierbare doen.

Ook al heb ik door mijn werk vele mensen die laatste zorg gegeven, toen mijn man stierf kon ik het niet. Ik denk, omdat ik doordat ik het vaak gedaan heb, alle ins en outs ken van wat er moet gebeuren en ik bepaalde handelingen niet zou kunnen doen, bij mijn eigen man. Waarschijnlijk wordt dat als er familie bij is wel anders, of daarvóór, door de verpleging gedaan dat weet ik niet. Wel bij het opbaren in het mortuarium heb ik nog eens zijn haren gekamt. Toegevoegd na 6 minuten: Ik bedoel eigenlijk meer dat ik het afleggen niet kon dan het opbaren.

Ik denk niet dat ik dat zou kunnen... Maar allicht als de situatie zich voor zou doen... Maar als ik er nu aan denk... Ik weet nog toen mijn oma overleed. Ik kwam 'n halfuur na haar overlijden aan en probeerde haar hand te pakken maar die was natuurlijk inmiddels al verstijft en bleef gewoon liggen... Schok me wilt...

Ja, ik heb dat vaak gedaan. Binnen mijn werk gaf ik de familie altijd de keuze om mee af te leggen of er bij aanwezig te zijn. De meeste families dachten dat dit niet mocht. Door deze handelingen te doen voor hun overledene kwam er al een stukje verwerking op gang. Ook in de privé sfeer heb ik dit meermalen mogen doen en het gaf veel voldoening. De mogelijkheid om dit te doen is er altijd maar er wordt te weinig aandacht aan geschonken. Dat is erg jammer.!!

Nee ik zou dat niet kunnen doen... kan daar niet tegen.!!

Ja,dat zou ik graag willen doen.Ik heb gezien hoe goed het mijn zus deed toen ze dit deed voor haar man.Het is de meest intieme manier om afscheid van je dierbare te nemen.Jij weet precies hoe de haren gekamt moeten worden.Aan welke aanraking hij/zij een hekel had,en ook al voelt hij dat niet meer je zult er toch liefdevol rekening mee houden.

Nee, hoewel ik er wel respect voor heb dat je dat hebt gedaan. Toen mijn moeder vorig jaar overleed zijn wij ook in die gelegenheid gesteld, en mijn zussen zijn er toen wel bijgeweest maar ik kon dat zelf niet. Het leek mij echt heel naar om zo met haar aan het 'trekken' te gaan. Dat klinkt misschien respectloos maar zo voelde dat op dit moment voor mij want mijn moeder heeft een heel pijnlijk ziekbed gehad waarin ze op het laatst haast geen aanraking meer kon verdragen. Mede hierdoor kon ik er zelf niet toekomen op dat moment, alsof ik haar nog steeds pijn zou kunnen doen. Maar nogmaals: ik vindt het heel knap van mensen die dit wel kunnen en doen of gedaan hebben. Misschien als het een van mijn kinderen was en in een andere situatie dat ik het wel zou kunnen of willen, maar daar hoop ik natuurlijk nooit achter te hoeven komen.

Ik denk niet dat ik het zou kunnen. Mijn moeder heeft de haren gekamd van haar moeder en de kleding aangetrokken (en uitgekozen). Of ze ook haar moeder gewasssen heeft en mooi gemaakt heeft weet ik niet. Maar ik denk dat voor haar de stap kleiner was omdat ze daarvoor ook al 4 jaar haar had geholpen met de verzorging. En daar kwam ook echt alles bij kijken. Dus ik denk dat het dan minder confronterend is, dan wanneer een dierbare plotseling zou overlijden. Maar of ik het zelf zou willen: Ja, als het niet anders zou kunnen. Of ik het zou durven: Dan neig ik eerder naar nee.. lijkt me eerlijk gezegd heel confronterend en ook wel eng. Maar dat hangt dus toch af van het proces wat zich van te voren heeft afgespeeld.

Alhoewel ik denk dat ik er verschrikkelijk veel moeite mee zou hebben denk ik dat er niets mooier is zelf een dierbare te helpen voor te bereiden op zijn reis naar boven. Ik dat dit een goede manier is om afscheid te nemen

Zeker weten, het lijkt mij nog een heel intiem moment om mee te maken. en het voordeel daarvan vind ik dat jijzelf als beste weet hoe die persoon eruit zag/ziet. Ik zou er niet over twijffelen

Mij is die vraag nooit gesteld en het is niet aan de orde geweest. Nu zeg ik nee, liever niet, ik houd degene liever in gedachte hoe ik hem/haar voor het laatst heb gezien...

Ja ik zou het wel doen. Het getuigd ook van een stukje respect en eerbied om dit te doen.