Waarom heeft de katholieke kerk de biecht uitgevonden?

In mijn jeugd in het college was dit een lachertje : het biechten zelf duurde één minuut met clichés als " twee maal te laat gekomen , handen niet gewassen "en dan kreeg je als penitentie : drie wees gegroeten en één onze vader. Zo ging dat voor het vaticaans concilie.

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

De oorsprong van het de biecht zoals we die nu kennen moeten we zoeken in de oude kloosterdiscipline. In de kloosters kende men een soort 'devotiebiecht'. Basilius de Grote, ongeveer in het jaar 380, had aan de monniken als huisregel voorgeschreven, dat zij iedere avond tegenover elkander belijdenis van hun zonden zouden doen. Niet alleen moesten zij de grove zonden uitspreken, maar ook de lichtere en zelfs de geheimste gedachten en begeerten. Dit was bedoeld als een tuchtmaatregel, om in echte ootmoed voor God te leren leven. Het hoorde bij het opvoedingssysteem van de monnik. Hier was echter geen sprake van enige sacramentele absolutie! De zonden werden in deze 'devotiebiecht' niet vergeven. Op verschillende plaatsen begonnen de 'leken' dit voorbeeld op te volgen en gingen ook aan monniken hun zonden belijden. Langs deze invalspoort kwam de hele biecht in het oosten in handen van de monniken! In het Westen heeft de biecht zich eveneens ontwikkeld vanuit de kloosters. Het zijn vooral de Iers-Schotse monniken, die in de 6e en 7e eeuw de privé-biecht hebben ingevoerd en onder het volk gepropageerd. Dit ging vrij gemakkelijk omdat de invloed van de monniken bijzonder groot was. Zij stelden ook de eerste 'boetedoeningboeken' samen. Daarin werd de aard en de duur van de boetedoening bepaald voor de verschillende zonden. Daarin is echter nog geen sprake van een verplichte biecht. De biecht wordt slechts aanbevolen. Met Karel de Grote komt er een keerpunt. Alcuinus, de geestelijke adviseur van Karel de Grote, hamerde erop dat het niet voldoende was om je zonden voor God te belijden, maar dat deze ook voor de priester beleden moesten worden! Hij verklaarde Jakobus 5:16 als slaande op de private biecht. Op de Synode van Chalons, in 813, waren nog heel wat bezwaren te horen tegen de biecht en de boetedoeningboeken. De Synode van Parijs, in 829, stond er zelfs op dat al deze boetedoeningboeken werden opgespoord en verbrand! Het was het 4e Concilie van Lateranen, in het jaar 1215, die de private biecht als verplichtend oplegt. Tweehonderd jaar later heeft het Concilie van Trente er een bindende leerstelling van gemaakt.

Bronnen:
http://www.scholieren.com

Waarschijnlijk door deze uitspraak: De priesters hebben een macht ontvangen, welke God noch aan de engelen, noch aan de aartsengelen heeft gegeven. Tot de engelen immers werd niet gezegd: alles wat gij zult binden op aarde zal ook gebonden zijn in de hemel, en alles wat gij zult ontbinden op aarde zal ook in de hemel ontbonden zijn (Matt.18:18). Zij die op aarde gebieden, hebben alleen macht om de lichamen te kluisteren, maar de macht van de priesters strekt zich uit tot de ziel en klimt op tot de hemelen. Alles wat de priesters hier beneden doen, bekrachtigt God daarboven. Hij bevestigt het vonnis der priesters. Wat anders schonk Hij hun dan macht in de hemel door te zeggen "wier zonden gij vergeeft die zijn ze vergeven, wier zonden gij weerhoudt, die zijn ze weerhouden (Joh.20:22-23)?"

Interessante achtergrond: de biecht was naast bovengenoemde redenen ook een gezonde psychologische actie. Mensen kregen de kans een (zware) last van hun schouders te laten glijden door de zonden te compenseren met gebeden.

Als Protestant Christelijk opgevoed meisje was ik hier altijd jaloers op. Ik had een God die alles zag. Moest elke dag om vergeving bidden, maar zou pas in het Hiernamaals erachter komen hoe God de balans had opgemaakt. Waarom het uitgevonden is, is voor mij wel duidelijk: het maakt voor de mensen het leven een stuk overzichtelijker. Stout geweest-straf-klaar!