Hoe komt het dat moslims elkaar altijd groeten op een manier die closer lijkt dan gewoon groeten?

Ik bedoel eigenlijk dat de saamhorigheid groter lijkt dan christenen. Ik ben zelf christen en je groet elkaar wel maar niet in de zin over geloof. Moslims zie ik ook eerder met zijn allen op straat komen als het over geloof gaat en sommigen gaan zelfs op reis om broeders te helpen in andere landen. Dat zie ik christenen niet doen, alleen in de middeleeuwen gingen ze massaal op pad voor het geloof. Graag reacties van beide kanten op een fatsoenlijke manier, het is geen wedstrijd

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Dat is maatschappelijk en cultureel bepaald, het geloof heeft daar weinig mee te maken. De verschillen in hoe close en intiem mensen met elkaar zijn tijdens het groeten verschilt ook sterk per gebied, en de geschiedenis van dat gebied. Zelfs in Nederland zie je dat in sommige delen de drieklapszoen in het gezicht heel normaal is, zelfs bij halfvreemden, en in andere delen moet men daar niks van hebben. Over het algemeen is men in Europa, en dan vooral in het noordwesten, wat afstandelijker bij het groeten dan in andere delen van de wereld. Hoe dat precies zo gekomen is weet men niet, maar sinds de victoriaanse tijd zo ongeveer is men over het algemeen heel "hygienisch" in het groeten. Dat geldt voor zowel gelovigen als niet-gelovigen. In Turkije, en ook bij de Turken die hier zijn komen wonen, gaat het groeten wat intiemer, zeker tussen familie en vrienden, maar soms ook bij vreemden. Zelf heb ik een paar maanden met een tentje rondgereisd in Turkije en veel begroetingen mogen ontvangen, maar ik merkte geen verschil in begroetingen tussen mensen die duidelijk moslim waren (heel vaak bidden bij de moskee) en mensen die niet of vrij inactief moslim waren (alcohol drinken en geen moskee bezoek.) In sommige delen van de wereld in men trouwens nog afstandelijker in het groeten dan in Nederland. Denk aan Japan waar groeten bestaat uit een buiging van een vastgelegd aantal graden afhankelijk van de situatie. Daar gruwen ze van onze "intieme" begroetingen. In Japan zijn ze noch Moslim noch Christen. Christenen, en niet-Christenen, gaan trouwens ook op reis om anderen te helpen. Ik ken genoeg mensen die dat doen. Als je de kruistochten bedoeld, dat waren oorlogs/rooftochten waarbij soms zelfs een christelijke stad (Constantinopel) geplunderd en afgebrand werd. Zowel de Koran als de Bijbel roepen op tot verspreiding van het enige ware geloof, maar of dat wel zo goed is daar valt over te discussieren.

Ik heb niet het idee,dat de verbondenheid tussen moslims ondeling groter is dan russen mensen met een andere religie. Het lijkt me gewoon cultuurgebonden.

Over het groeten In de landen rond de Middellandse Zee is men sowieso wat warmer in het groeten, vooral onder de mannen. Dat zie je ook in Griekenland, Italië en bijvoorbeeld Spanje, wat christelijke landen zijn. Dus met religie heeft het niet zoveel te maken, denk ik. Wat ook een rol speelt is het gevoel een minderheid te zijn, dan trek je meer naar elkaar toe. En over het elkaar helpen Ik denk dat christenen elkaar ook helpen, maar omdat we dat zo gewend zijn noemen we dat niet christelijk. Een groot dele van de ontwikkelingshulp komt van christelijke organisaties, die dat echter niet altijd op de voorgrond zetten. Bij veel kerkelijk werk in bijvoorbeeld Azië en Afrika is de scheidslijn tussen "zending" (zieltjes winnen) en hulp niet zo groot. Op pad voor het geloof zoals in de middeleeuwen lijkt me niet zo wenselijk, daarbij zijn miljoenen vermoord, alleen omdat ze een ander geloof hadden. De weg van nu is: "we doen goed en laten zien dat we vanuit ons geloof te bieden hebben. Dan wil je je wel bij ons voegen".

Dat is per Christelijke gemeente ook sterk verschillend. Heb je een wat meer Surinaamse christelijke gemeente. Dan groet men elkaar met een omhelzing. Dit komt zeer warm over. Het is meer cultuur. De Nederlander is vaak meer " van doe maar gewoon". Veel moslims komen van een andere cultuur achtergrond.