Waarom zijn religieuze dogma's zo hardnekkig?

Er is geen of gebrekkig bewijs voor zoveel dingen in de Bijbel, bijvoorbeeld. Waarom geloven mensen toch nog in iets wat hun gezond verstand moet zeggen dat het niet klopt? Bang voor de Duivel?

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Ik geloof/weet dat er meer is dan menig oog kan waarnemen. Maar ik ben het met de bijbel niet eens, er staan zoveel verzonnen verhalen in, verhalen die door de eeuwen heen telkens een stuk meer zijn aangedikt, mooier gemaakt. En waarom, om de mensheid bang te maken, dat we maar vooral naar de kerk gingen, voor de centjes in de collecteschaal, vingertjes zwaaien, pas maar op voor de duivel, anders kom je in het vagevuur!! Wie heeft dat verteld, wie heeft er in het vagevuur gezeten, wie heeft de duivel gezien? En als je toch een 'zonde' had begaan, moest je 10 weesgegroetjes en het onze vader bidden, dàn zullen al je zonden worden vergeven, door wie??? De pastoor?menig pastoor mag tegenwoordig wel 100 weesgegroetjes bidden...per dag! Alles is gewoon pure bangmakerij, terwijl het gaat om de liefde voor je medemens, om elkaar lief te hebben, te begrijpen, blij te zijn met jezelf, of je nou arm bent of rijk, we zijn allemaal één..niemand is meer en niemand is minder. We hebben allemaal onze eigen les te leren.

Ze zijn bedacht om hardnekkig te zijn. Een dogma is een doctrine, waar enige twijfel niet 'toegestaan' is, omdat dit de basis van de gedachte vormt. Aanvechten is niet zinvol, want dat betekent verwerping.

omdat beide partijen vinden dat god gelijk heeft.. en niet de tegenstander

Als iets met de paplepel er in gestopt is krijg je het er maar moeilijk uit. Tenzij je er zelf bewust van wordt dat er iets niet van klopt. En maak je vervolgens je eigen keuzes waar je in wil geloven.

Volgens mij hebben heel veel mensen behoefte aan duidelijke richtlijnen om hun leven 'op de goede manier' te leven. Als je leeft volgens een bepaalde gebruiksaanwijzing, hoe vaag ook, die door een groep worden onderschreven, geeft dat houwvast en hoef je zelf niet zo hard na te denken over goed en slecht (of goed en minder goed). De groep waarbij je hoort keurt het setje leefregels goed, en dat is dan voor jou weer de bevestiging dat je het goed doet (en in het hiernamaals je dagelijkse bordje spaghetti krijgt).

Voor velen is de Bijbel het antwoord op alles, en het is daarom voor deze mensen ondenkbaar dat het 'antwoord op alles' als onjuist of gedeeltelijk onjuist wordt bestempeld. Het zou de zin van hun bestaan wegnemen. Wetenschappelijk bewijs voor de bedoelde onjuistheden kunnen altijd worden weerlegd met 'zo bedoelde de schrijver(s) het niet'. Want de Bijbel is nu eenmaal de bijbel... Ik denk niet dat angst voor de duivel het punt is hier. Ik denk dat het alleen maar gaat om het feit dat de religie de basis is voor het hele gedachtengoed, en als je die basis wegneemt blijft er alleen maar onzekerheid over, over alle zaken die we tot op heden nog niet met 100% zekerheid kunnen verklaren.

Omdat religieuze denkbeelden er meestal er op een hele jonge leeftijd door de ouders zijn ingeramd. Als jong kind neem je heel veel zaken voor waarheid aan en veel van wat je dan leert zal je ook blijven geloven. Als kind is het nuttig om goed gelovig te zijn omdat je nog heel kwetsbaar bent, dus 'pas op voor krokodillen!' 'pas op voor vuur', 'eet geen paddestoelen' en 'pas op voor de duivel' worden allemaal extra gemakkelijk geaccepteerd als waarheden. Dit verschijnsel heet ook wel 'meme'.

Omdat cognitieve dissonatie een integraal onderdeel is van religie ; zodra je gaat nadenken, vallen er dingen van hun plaats, waardoor je in de war zou kunnen raken. Dogma's, waar gewoon niet aan getwijfeld mag worden, dienen om die cognitieve dissonatie te ondermijnen en de schaapjes bij de kudde te houden. En zoals bij alle dingen die mensen beweren of moeten verdedigen terwijl ze er niet altijd 100 % achterstaan of zelf ook twijfels hebben in hun achterhoofd, heeft de discussie al snel een agressieve ondertoon, juist OMDAT mensen helemaal niet met bewijzen of argumenten van het tegendeel overtuigd WILLEN worden. Dat is niet zozeer angst voor de duivel, maar angst voor het onbekende, voor het andere, voor de mogelijkheid dat je hele wereld wel eens op zijn kop zou kunnen komen te staan.

geloof gaat veel dieper dan realisme. Het overstijgt datgene wat je kent/weet en laat je geloven in het ongeziene. Daarnaast speelt vooral de opvoeding een grote rol De plaats waar je geboren bent in combinatie met je opvoeding beinvloedt meestal de eerste 20/30 jaar van je leven. Dat is heel moeilijk te doorbreken. Je moet er klaar voor of mee zijn.

- Ze worden als waarheden en leefregels aan je overgedragen. - Verder in tijd wordt ervaren dat eea niet goed voelt. - Je kunt er voor kiezen deze dogma's als waarheid te beschouwen maar ook als basis om jouw waarheid te distilleren. - Velen verschuilen zich (soms met goede redenen) achter dogma's. Maar houdt tevens in dat zij de eigen verantwoordelijkheid niet nemen en zich laat leven. - neem het goede tot je, wat goed voor je voelt, en zeg vaarwel aan datgene wat niet de jouwe is.

Misschien omdat er wel een kern van waarheid in zou kunnen zitten.

Is en blijft een discussiepunt zoveel meningen en de meeste mensen willen altijd hierover hun gelijk bewijzen of gewoon hun mening willen delen, als ik dat zo goed formuleer tenminste

Dogma's worden ook veel later er met de haren bijgesleept. Vooral de RK kerk is daar bijzonder goed in. Denk maar aan de onbevlekte ontvangenis van Maria en de onfeilbaarheid van de paus in kerkelijke zaken. Allemaal zaken die met het geloof niets te maken hebben! Men gelooft dat vaak niet,men is zo opgevoed,net zo als men moet eten zonder te knoeien en niet met de mond vol moet praten.

Misschien is dat wel het bewijs van de waarheid omtrent onbewezen dogma's. Niet dat ze eigenwijs of angstvallig worden vastgehouden, maar omdat ze aan die mensen zijn geopenbaard. Bewijs kun je ontdekken, kennis kun je vinden, maar openbaring moet je gegeven worden. Zonder enige inspanning van jouw kant. En misschien is dat wel met die mensen gebeurd. Heeft God zich aan ze geopenbaard. In een visioen, in een gevoel, of gewoon in een zeker weten heeft God zich laten zien aan hen. Moet je je voorstellen dat je een openbaring krijgt. Het 'lijntje naar boven', zoals dat dan gekscherend wordt genoemd. Dan ga je toch helemaal uit je dak, of niet? Dan houd je dat vast tot je laatste snik. Sterker nog, dat kan niemand van je afnemen. Natuurlijk heb je mensen die alleen geloven omdat hun ouders dat deden. Of omdat ze niet weten wat ze anders zouden moeten doen. Of omdat ze inderdaad bang zijn om in de hel te komen. Dat zijn dan niet echt de die-hards toch? Je prikt zo door de echtheid van hun overtuiging heen. Maar dat neemt niet weg dat de echte die-hard gelovigen ook bestaan. Daarvoor is het antwoord op jouw vraag: Openbaring.

Een aanhaling uit de bijbel: Een mens die de Geest (van God) niet bezit, aanvaardt niet wat van de Geest van God komt, want voor hem is het dwaasheid. Hij kan het ook niet begrijpen, omdat het geestelijk moet worden beoordeeld. Maar een mens die de Geest wel bezit, kan alles beoordelen, en zelf wordt hij door niemand beoordeeld. Er staat immers geschreven: ‘Wie kent de gedachten van de Heer, zodat hij hem zou kunnen onderwijzen?’ Welnu, onze gedachten zijn die van Christus. Jij hebt het over religieuze dogma's. Een dogma is niet dat wat in de bijbel staat, maar wat mensen er van gemaakt hebben, of de kerk. Een dogma is hardnekkig. Het is iets waar generaties lang aan vast gehouden wordt, inderdaad vaak uit angst. De Bijbel staat inderdaad vol tegenstrijdigheden, maar door al deze dingen heen richt het wel op het Koninkrijk van God. Deze taal spreekt tot je ziel. En ik kan me voorstellen dat je het niets vindt als je niet gelooft. Maar dan hoef je er toch ook niets mee? Laat het lekker liggen.

Gelovigen zijn in hun vroege jeugd al gedoctrineerd, vandaar ...

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord op die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100