Psychologie

Het is communicatie waar ik vaak mee te maken krijg in mijn beroep.

Dus communicatie als ,
A: " u reed me daarnet bijna aan"
B: " Heb ik u om commentaar over mijn rijstijl gevraagd?"

A: "Ik zou je graag meer zie op mijn kantoor"
B: "Begin je te zeuren, ja?"

A: "Je ouders zijn niet vriendelijk tegen me"
B: "Kan je ook over iets interessanters praten?"

enz...

Soms gaat het ook erger, bv.
A: "Mama ik wil meer uitgaan, mijn vriendinnen mogen dat ook."
B: "Jij maakt me gewoon nog gek"

Dus B antwoordt in deze situaties niet op wat A zegt, zelfs niet ontkennend.
dus niet
A : "u reed me daarnet bijna aan."
B: "ik reed u totaal niet aan, u was zelf onvoorzichtig"

A: "ik zou je graag meer zien op mijn kantoor"
B: "ik heb daar helemaal geen zin in, éénmaal per maand is me al teveel"

Of ook niet bv.
A: "Je ouders zijn niet vriendelijk tegen mij"
B: "Ik wil hier nu niet over praten, sorry"

in die eerste voorbeelden wordt A eigenlijk niet gezien, B reageert helemaal vanuit zichzelf. In die tweede krijgt A een "nee" wat misschien niet leuk is, maar waar er toch communicatie is.

Welke soort communicatie is dat, uit wat komt dit voort? hoe reageert men best (blijven herhalen leidt tot niets en is heel uitputtend, niet reageren leidt evenmin tot iets en leidt soms tot afbreuk van de vertrouwensband)

Kan het te maken hebben met een soort geestelijke aandoening als iemand altijd zo reageert?

Een kenmerk van mensen met autisme is dat het zien van (grote) verbanden niet of moeilijker lukt**. Dat wordt genoemd in de theorieën. Geldt dat evenzo voor sociale zaken als voor wetenschappelijke zaken?

Want ik heb het idee dat ik op wetenschappelijk gebied de verbanden gemiddeld juist duidelijker zie dan neuro typicals.*

Als ik dat* goed zie, dan lijkt het erop dat bij de diagnose er vooral (of alleen) gekeken wordt naar sociale kenmerken (nadelen van autisme), maar niet naar wetenschappelijke kenmerken (voordelen van autisme?). Behandeling is hoofdzakelijk gericht op het aanpakken van de nadelen. Echter, ik weet het nu een tijdje van mezelf, maar er is totnutoe _nul_ verandering in mijn (sociale) gedrag. Het zit gewoon vast in je genen.

Ais ik dat* _niet_ goed zie, is dat dan een voorbeeld van het feit dat mensen met autisme juist moeilijk van zichzelf kunnen zien dat ze autisme hebben (_omdat_ ze autisme hebben? Want ook dat kenmerk wordt ergens genoemd in de 'boeken').

**: In de hersenen van iemand met autisme, gaat binnenkomende informatie minder ver door de hersenen. Daardoor zien mensen met autisme vooral veel details (en wordt 'minder belangrijke' informatie wellicht niet gefilterd door hersengebieden die weten dat die informatie minder belangrijk is?), en niet (grote) verbanden.
Als ik het goed begrepen heb.
Mijn vraag is dus wellicht ± gelijk aan: of voor wetenschap die langere reis van informatie net zo belangrijk is als voor sociale zaken.

Vanaf ongeveer min. 13 worden een aantal grafieken getoond waarbij de 'power' spectrum van een kunstwerk bij bepaalde stoornissen een afwijkende knik vertoond vanaf bepaalde frequenties.
Ik begrijp alleen de relatie niet tussen die twee parameters en de betreffende kunstwerken (van 'van Gogh'?)

Is het zo dat een kunstwerk naarmate de scherpte (aantal pixels?) van bijvoorbeeld een schilderij plotseling afneemt?

https://www.youtube.com/watch?v=sPiah-8pCQk

Ik zie geloven ook als overtuigd zijn
Ik ben overtuigd dat je niet kunt kiezen wat je gelooft

Blijkbaar zijn er mensen die hier anders over denken en ik vraag me af of iemand me daar uitleg over kan geven, want ik kan me hier geen voorstelling van maken

Ik begrijp niet hoe je kunt: kiezen om iets te geloven.

Je geloof iets toch of je gelooft het niet, of je weet het niet.
Voor mij is het onmogelijk me voor te stellen dat je dat kan kiezen.

Als ik bijvoorbeeld nu moslim wil zijn, dan kan ik dat wel willen maar ik geloof t gewoon niet.
Net zoals ik niet kan kiezen eten wat ik smerig vind, lekker te vinden.
Of als iemand zegt dat de trein naar België vertrekt om 13:00
Kan ik dan kiezen dat wel of niet te geloven...


Het is iets anders dat als je ongelovig bent en je wilt graag geloven, dat je bijv BIJBELstudies gaat doen, vediepen, trainen enz,

Of eten wat je smerig vind toch te eten in de hoop bijv. dat je t lekker gaat vinden.

maar geloof kiezen... dat snap ik niet
Kan iemand mij uitleggen hoe je perspectief daarop is als je denkt dat je kan kiezen wat je geloofd?

Toegevoegd na 5 uur:
het gaat mij ook om iets te geloven. hoeft niet per se religie te zijn

Mij is duidelijk, dat sommige kinderen de situatie beter kunnen omvatten dan andere kinderen. En er soms zelf over nadenken. Zal dit kinderen helpen om er zelf over na te denken, en zich in een soort 'hokje' kunnen plaatsen van bekendere gebeurtenissen (denk aan vecht/echtscheidingen), of zal dit ze van binnen slopen?