Psychologie

Het gaat om mijn familie en vrienden.

Verschillende mensen geloven verschillende dingen - da's bekend.

Soms geloven mensen echter zulke ongelooflijke onzin, dat je je echt afvraagt of ze dat serieus menen.

Neem de "Norway Spiral" als voorbeeld. Dat was een spiraliserend licht dat boven Noorwegen werd gezien. Sommige mensen geloven écht dat dat een "energievortex" was, of een "holografische poort naar een andere dimensie", of meer van zulke onzin.

We weten dat het in werkelijkheid een mislukte lancering van een Russische Bulava-raket was. We hebben meerdere van dit soort spiralen gezien, telkens het gevolg van een mislukte raketlancering.

Stel dat het iets paranormaals was. Dan zou dit een wereldschokkende ontdekking zijn. Maar dan zou het onwaarschijnlijk zijn, dat je er daarna nooit meer iets van hoort.

Alle paranormale "verklaringen" zijn nergens aan gerelateerd. Ze zweven wat rond. Puur theoretisch. Ze staan volkomen los van al onze kennis van de wereld.

De gewone verklaring is heel anders. We weten wanneer de raket werd gelanceerd. De lancering is gezien op seismische metingen. De raket is gevolgd met radar. We hebben eerder neerstortende raketten gezien die spiralen produceerden.

De gewone verklaring is dus stevig verankerd in bestaande kennis, en goed gekoppeld met de werkelijkheid.

Hoe kun je dan toch geloven in een verhaal dat zó losgekoppeld is? Hoe kun je een groot stuk kennis van zaken zomaar opzij zetten? Hoe (en waarom) doet iemand dat?

Zie http://www.goeievraag.nl/vraag/.72027#414843 .

Ik snap niet waarom mensen elkaar of zichzelf valse hoop geven. Hoe kan het zo zijn dat we elkaar of ons zelf eerst heel blij kunnen maken, en dan zo diep kunnen teleurstellen?