Psyche

Mijn tic is dat ik boven me lip eerst een puitsje had en steeds aan zat maar ik besefte pas later dat ik er nog steeds aan zat maar de puitsje al weg was en nu krab en raak het aan en die stomme tic laat me lelijk uit zien en het houd me wakker

Parentificatie is een specifiek begrip, dat uitdrukt dat kinderen geen "kind" meer kunnen zijn omdat ze als kind eisen krijgen die eigenlijk bestemd zijn voor volwassenen. Ouder gebruiken het kind als vriend(in), surrogaatpartner, surrogaatmoeder/vader enz... Hierover vind je veel op internet.
Wat moeilijker te vinden is, is parentificatie en volwassenheid. Ik heb hierover enkele vragen, bv.
- is het mogelijk om ook als volwassene nog op de één of andere manier geparentificeerd te zijn, dus dat één van je ouders (of beiden) de dan beschouwen als surrogaatmoeder/-vader, partner, vriend(in) en van je verlangen dat je hen onvoorwaardelijk steunt, helpt, er voor hen bent...
- wat zijn de gevolgen van parentificatie als kind, eenmaal je volwassen bent? dus hoe ontwikkeld een geparentificeerd kind zich tav relaties, zelfwaarde, relatie met ouders enz...
- e.d.m.
Hierover vind ik veel minder. Zijn er hier betrouwbare bronnen gebaseerd op kennis, dus geen blogs of dergelijke waarbij iemand zijn eigen verhaal of visie vertelt?

Alles wordt wat waziger en ik kan me moeilijk focussen op een punt als de nervositeit op komt treden. Ik voel me alsof ik bijna ga flauwvallen en soms ga ik trillen. Alsof de wereld die ik zie niet echt is of die niet helemaal meekrijg. Iemand tips of weet iemand hoe ik dit kan verhelpen of minder kan laten worden?
Eerst was ik gewoon zenuwachtig en dan trilde ik een beetje maar nu is het wel iets extremer.