Gezondheid

Voorbeeld; ik heb een beetje moeite met 2 vakken op school en ik vraag regelmatig aan klasgenoten en de docent zelf om uitleg. De docent was dit keer iets aan het uitleggen met excel en ik miste delen omdat het remoerig was. Ik ben later nog naar haar toegegaan of ze het wilde uitleggen omdat ik dus een deel niet had meegekregen. Hierbij zei een medeleerling "snap je het weeeer niet?" Hierbij kreeg ik een brok in mijn keel en stond ik op het punt om te janken, ik heb het in kunnen slikken. Ik heb het later aan haar gevraagd en ze bedoelde het niet zo gelukkig, ik wist wel dat ze het niet zo bedoelde maar alsnog kwam het best lullig over.

Zo is het wel eens vaker ook als ik bijvoorbeeld heel boos ben krijg ik een brok in mijn keel en sta ik op het punt om te janken.. hoe kan ik ervoor zorgen dat ik minder snel een brok in mijn keel krijg of zelfs ga huilen met dit soort situaties? Ik huil bijvoorbeeld nooit heel snel als ik val en mij heel erg pijn heb gedaan.

Toegevoegd na 2 minuten:
Ik heb het aan haar gevraagd via whatsapp omdat ik bang was om anders weer een brok in mijn keel te krijgen of misschien zelfs in huilen zou gaan uitbarsten.

Sinds een aantal weken zit ik al niet lekker in mijn vel. Het begon met nare dromen en nachtzweten. Gezien het niet elke dag maar af en toe gebeurde kon ik er in principe mee leven. Vorige week maandag heb ik naar een programma gekeken dat heel dramatisch en verdrietig was. Sinds die dag begon ik me verdrietig te voelen en kon ik dat gevoel niet loslaten. Ik verplaatste me ook totaal in die persoon zijn situatie en begon het op mezelf te projecteren. Ik was die persoon bijna zo erg voelde ik zijn verdriet. Eerst dacht ik , gezien het ook de tijd van de maand was laat maar her zijn de hormonen en het waait wel over. Ik ben nu een week verder en voel me nog steeds iedere dag verdrietig. Heb het gevoel dat ik niet meer zo aan die man denk van dat programma, maar dat het verdriet alsnog niet over gaat. Ik slaap functioneer en eet op zich goed, maar echt gelukkig voel ik me niet. Ik voel me gewoon extreem emotioneel en het lijkt alsof ik ieder moment op het punt sta om in tranen uit te barsten. Ik heb gisteren een beetje gehuild maar voor de rest huil ik niet maar voel letterlijk tranen in mijn ogen. Ik merk ook dat door dit gevoel ik ook andere dingen begin te bedenken. Soort paniek. Van gaat dit ooit over? Hoe lang hou ik dit vol? enzv.
Ben ik nou depressief of moet ik gewoon iets verwerken? Ga zowiezo hiermee naar de dokter. Maar vraag me gewoon af of iemand ook soortgelijke heeft meegemaakt..?
In de avond voor het slapen gaan voel ik me trouwens wat meer ontspannen.

Als ik aan t studeren ben kan ik me goed concentreren met wierook. Meestal heb ik t aan de andere kant van de kamer staan met het raam open. Nu heb ik gelezen dat t slecht voor je kan zijn, maar is dat ook zo als ik t op deze manier doe?